Επιστήμη στο Κοράνι;
Σίγουρα θα αστειεύεστε κ. Μουσουλμάνε!

 

Από τον: Χάρη Φουνταλή


0. Εισαγωγή

Παραδέχομαι οτι αρχικά δεν ήταν πρόθεσή μου να γράψω το παρόν άρθρο. Αναγκάστηκα σχεδόν να το γράψω. Ο λόγος είναι οτι στο παρελθόν είχα γράψει μερικά ακόμα άρθρα για το Ισλάμ (εδώ), που διαβάστηκανμεταξύ άλλωναπό Μουσουλμάνους. Κάποιοι από τους Μουσουλμάνους αναγνώστες-μου μου έγραψαν, και στη συζήτηση που ακολούθησε πολλοί απ’ αυτούς διατύπωσαν έναν ισχυρισμό που συνήθως διατυπώνεται αποκλειστικά από Μουσουλμάνους: οτι, υποτίθεται, υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που αποκαλύπτονται στο Κοράνι, τα οποία έχουν ανακαλυφθεί από τους επιστήμονες πρόσφατα μόνον· επομένως αυτό αποδεικνύει τη θεία προέλευση του Κορανίου και την αλήθεια της θρησκείας-τους. Αυτά που λένε είναι διάφορα, και περιλαμβάνουν παραδοχές όπως οτι ο Μωάμεθ δεν θα μπορούσε να γνωρίζει το τάδε και το δείνα γεγονός στην εποχή-του, ή οτι το Κοράνι δεν λέει τίποτα που να συγκρούεται με τη σύγχρονη επιστήμη. Εφόσον οι Μουσουλμάνοι αναγνώστες-μου κάνουν τέτοιους ισχυρισμούς συχνά, κατέφυγα στο να γράψω αυτό το άρθρο ώστε να τους παραπέμπω εδώ προκειμένου να ελαχιστοποιήσω το χρόνο που απαιτείται για να απαντώ στον καθένα ξεχωριστά.

Θα ήθελα να ξεκινήσω σημειώνοντας οτι όσοι Μουσουλμάνοι κάνουν τους παραπάνω ισχυρισμούς παραβιάζουν το βαθύτερο και ισχυρότερο θεμέλιο της επιστήμης· συγκεκριμένα, το εξής:

Στην επιστήμη δεν ξεκινάμε από μια θεωρία προσπαθώντας μετά να βρούμε δεδομένα που να στηρίζουν τη θεωρία-μας. Αντί γι’ αυτό, πρώτα συλλέγουμε τα δεδομένα μέσω παρατηρήσεων, και μετά προσπαθούμε να δούμε ποια θεωρία εξηγεί καλύτερα τα δεδομένα αυτά.

Αυτό που κάνουν οι Μουσουλμάνοι είναι το αντίθετο: έχουν τη “θεωρία” οτι το Κοράνι-τους είναι ο κατευθείαν λόγος του Αλλάχ (που αποκαλύφθηκε στο νου του Μωάμεθ, και μετά υπαγορεύθηκε από αυτόν και γράφτηκε στο Κοράνι), και μετά προσπαθούν να βρουν δεδομένα που — όπως νομίζουν — υποστηρίζουν τη θεωρία-τους. Αυτή είναι μια εντελώς αντιεπιστημονική αντιμετώπιση. Κάνοντάς το αυτό δείχνουν οτι δεν καταλαβαίνουν την επιστήμη, την έννοια που προσπαθούν να βάλουν κάτω από το θρησκευτικό ζυγό-τους.

Σε ότι ακολουθεί προτιμώ να χρησιμοποιήσω το δεύτερο πρόσωπο για να μιλήσω κατευθείαν με τους Μουσουλμάνους αναγνώστες-μου, προς τους οποίους, στο κάτω-κάτω, αυτό το άρθρο απευθύνεται.

Έτσι λοιπόν, αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε αναγνώστη:

Υιοθετείτε, όπως μόλις είπα, την εντελώς αντιεπιστημονική προσέγγιση του να προσπαθείτε να βρείτε δεδομένα (εδάφια από το Κοράνι-σας) που να υποστηρίζουν τη θεωρία-σας (οτι ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου-σας). Αν θέλετε να δείξετε οτι δεν είστε επιστημονικά αμόρφωτος, και οτι καταλαβαίνετε τί είναι αυτό που επιχειρείτε, προτείνω να ακολουθήσετε την επιστημονικά παραδεκτή προσέγγιση του να κοιτάξετε πρώτα τα δεδομένα (τα εδάφια του Κορανίου-σας) και μετά να προσπαθήσετε να δειτε ποια θεωρία εξηγεί καλύτερα εκείνα τα δεδομένα: η θεωρία #1, σύμφωνα με την οποία ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου, ή η θεωρία #2, σύμφωνα με την οποία ο συγγραφέας του Κορανίου είναι ο Μωάμεθ, που παρήγαγε το Κοράνι από το μυαλό-του, χωρίς θεία έμπνευση από τον Αλλάχ. Οπότε σας προσκαλώ να κάνουμε αυτή τη διανοητική άσκηση μαζί: ας εξετάσουμε μαζί τα δεδομένα, για να δούμε ποια από τις δύο αυτές θεωρίες τα εξηγεί καλύτερα. Αλλά πρέπει να σας προειδοποιήσω οτι αν θέλετε να τηρήσετε επιστημονική στάση (αφού η επιστήμη είναι στο κέντρο της συζήτησής μας, έτσι δεν είναι;) τότε πρέπει να είστε αντικειμενικός. Το να είστε αντικειμενικός σημαίνει οτι δεν πρέπει να υποθέσετε εκ των προτέρων αυτό το οποίο προσπαθείτε να αποδείξετε, δηλαδή οτι ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου. Σημαίνει οτι πρέπει να υποθέσετε, έστω προσωρινά μόνο, οτι δεν ξέρετε ποιος είναι ο συγγραφέας του Κορανίου, και οτι προσπαθείτε να το ανακαλύψετε αυτό από τα όσα λέει το Κοράνι, και απ’ όσα γνωρίζουμε σήμερα για το Μωάμεθ, και για τον κόσμο που μας περιτριγυρίζει. Μπορείτε να το κάνετε αυτό; Αν ναι, τότε θα είστε αντικειμενικός και το συμπέρασμά σας επιστημονικό. Αλλά δεν νομίζω οτι μπορείτε να το κάνετε· γιατί υποθέτοντας έστω και για μια στιγμή οτι δεν γνωρίζετε ποιος είναι ο συγγραφέας του Κορανίου διαπράτετε αμαρτία κατά τη θρησκεία-σας. Επομένως, αν πραγματικά δεν μπορείτε, τότε αυτό το κείμενο σίγουρα δεν είναι για σας. Θα μπορούσατε ν’ ασχοληθείτε με άλλα πράγματα, όπως η προσευχή και η νηστεία, αλλά όχι με την ανακάλυψη επιστήμης στο Κοράνι· γιατί πριν να το κάνετε αυτό θα πρέπει να έχετε καταλάβει τί είναι η επιστήμη, και πώς λειτουργεί.

Αν εντούτοις συμφωνείτε με την επιστημονική αρχή της αντικειμενικότητας, που μας απαγορεύει να υποθέσουμε εκ των προτέρων σαν αληθινό αυτό το οποίο προσπαθούμε να αποδείξουμε, και μας υποχρεώνει να παραμερίσουμε προσωρινά τις πίστεις-μας, να ψάξουμε για ενδείξεις — δεδομένα — πρώτα, και επί τη βάσει των ενδείξεων ν’ αποφασίσουμε ποια θεωρία τις εξηγεί καλύτερα, τότε λοιπόν ας εξετάσουμε μαζί κάποια από τα δεδομένα στο Κοράνι. Συγκεκριμένα, θα ήθελα να εξετάσουμε την ακόλουθη ιδέα πρώτα:

Το Κοράνι δεν περιέχει προτάσεις που συγκρούονται με την επιστήμη.

Θα εξετάσουμε την παραπάνω ιδέα στην περιοχή της κοσμολογίας (του πώς φτιάχτηκε ο κόσμος):

Μετά απ’ αυτό θα εξετάσουμε μερικούς από τους άλλους δικούς-σας ισχυρισμούς (δηλ. των Μουσουλμάνων αναγνωστών-μου), οι περισσότεροι των οποίων βασίζονται σε μια άλλη ιδέα:

Το Κοράνι περιέχει πληροφορίες που δεν θα μπορούσε ποτέ να γνωρίζει ο Μωάμεθ.

Τα θέματα που στηρίζουν αυτή την ιδέα είναι τα ακόλουθα:

Τα παραπάνω είναι σαν πίνακας περιεχομένων αυτής της σελίδας, οπότε κάνοντας κλικ στους συνδέσμους μεταφέρεστε κατευθείαν στο αντίστοιχο θέμα. Συνιστώ όμως να διαβάσετε με τη σειρά το κείμενο αυτό, γιατί όταν εισάγω κάποια ιδέα μπορεί ν’ αναφερθώ σ’ αυτήν αργότερα, οπότε τα θέματα που ακολουθούν δεν είναι αυτοτελή.



1. ΗΚοσμολογία του Κορανίου

1.1 Οι επτά ουρανοί

Θέλουμε να εξετάσουμε το αν ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου (η δική-σας θεωρία), ή αν ο συγγραφέας είναι άνθρωπος (ο Μωάμεθ, κατά πάσα πιθανότητα), που είναι μια άλλη θεωρία. Ας δούμε λοιπόν αντικειμενικά κάποια δεδομένα, δηλαδή εδάφια από το Κοράνι σχετικά με τον τομέα της κοσμολογίας (πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, από τί αποτελείται, κλπ.), για ν’ αποφασίσουμε ποια από τις δυο θεωρίες εξηγεί καλύτερα τα δεδομένα.

Η παρατήρησή μου σχετικά με την κοσμολογία είναι οτι τα όσα περιλαμβάνονται στο Κοράνι είναι μόνο αυτά για τα οποία ο Μωάμεθ είχε άμεση εμπειρία: κατά κύριο λόγο ο “Ουρανός” και η Γη, και κατά δεύτερο λόγο ο Ήλιος, το Φεγγάρι, και τα άστρα.

Εικόνα από την επιφάνεια της Γης: ο “ουρανός” και η Γη, όπως θα φαίνονταν στον παρατηρητή της εποχής που γράφτηκε το Κοράνι.

Στην προηγούμενη πρόταση έβαλα τον “ουρανό” σε εισαγωγικά γιατί, όπως ασφαλώς γνωρίζετε από τη μοντέρνα επιστημονική-σας γνώση, δεν υπάρχει κανένας “ουρανός” στην πραγματικότητα. Αυτό που βλέπουμε πάνω από τα κεφάλια-μας την ημέρα είναι το γαλαζωπό χρώμα του κατώτερου τμήματος της ατμόσφαιρας που περιβάλλει τη Γη, όπως δείχνει η ακόλουθη φωτογραφία.

Εικόνα από δορυφόρο: η λεπτότατη αχνή γαλάζια καμπύλη μεταξύ Γης και διαστήματος είναι η γήινη ατμόσφαιρα.

Το γαλάζιο χρώμα οφείλεται στα σωματίδια σκόνης που διαχέουν το ηλιακό φως, απορροφώντας τα χρώματα με τα μεγαλύτερα μήκη κύματος (όπως το κόκκινο, κίτρινο, και πράσινο) και αφήνοντας μόνο τα χρώματα μικρότερων μηκών κύματος, όπως το ανοιχτό κυανό και το μπλε, να φτάσουν στα μάτια-μας. Τη νύχτα, επειδή δεν υπάρχει ηλιακό φως, δεν υπάρχει και αυτή η διάχυση στα σωματίδια σκόνης, οπότε μπορούμε να δούμε διαμέσου της ατμόσφαιρας και το βλέμμα-μας φτάνει πολύ μακρύτερα, μέχρι τα αστέρια της γαλαξιακής γειτονιάς-μας. Εντούτοις, ακόμα και τα κοντινότερα άστρα είναι πολύ-πολύ μακριά, τουλάχιστο σε σχέση με τις αποστάσεις του Φεγγαριού και του Ήλιου. Το Φεγγάρι είναι το πιο κοντινό φυσικό αντικείμενο στη Γη (παρακαλώ σημειώστε-το αυτό), ευρισκόμενο σε μέση απόσταση 384.400 χλμ.

Η Γη (αριστερά) και το Φεγγάρι (δεξιά), με τα μεγέθη-τους και τη μεταξύ-τους απόσταση στις σωστές αναλογίες.

Ο Ήλιος είναι μακρύτερα, σε μια μέση απόσταση 149.000.000 χλμ. (149 εκατομμύρια) μακριά-μας.

Ο Ήλιος (αριστερά) και το σύστημα Γης–Σελήνης (δεξιά), με τα μεγέθη-τους και τη μεταξύ-τους απόσταση στις σωστές αναλογίες.
Η κουκκίδα στα δεξιά είναι ο κύκλος που διαγράφει το Φεγγάρι έχοντας τη Γη στο κέντρο του κύκλου (2 pixel στο διάγραμμα αυτό)

Αλλά ακόμα και το κοντινότερο άστρο (που λέγεται Εγγύτατος του Κενταύρου) είναι πολύ-πολύ μακριά, σε απόσταση περίπου 40.519.553.200.000 χλμ. (40 τρισεκατομμύρια). Το κοντινότερο άστρο λοιπόν είναι τόσο μακριά που είναι αδύνατο να το βάλουμε σε ένα διάγραμμα όπως τα παραπάνω και να συγκρίνουμε την απόστασή του με τις αποστάσεις που μόλις είδαμε. Για να πάρετε μια ιδέα, αν η απόσταση Ήλιου–Γης είναι γύρω στα 20 εκατοστά (όπως εμφανίζεται στο παραπάνω διάγραμμα σε μια μέσου μεγέθους οθόνη υπολογιστή), τότε το κοντινότερο άστρο πρέπει να τοποθετηθεί περισσότερο από 54 χιλιόμετρα μακριά!

Όλα τα άστρα που βλέπουμε με γυμνό μάτι δεν είναι περισσότερο από 28.000 τρισεκατομμύρια χλμ. μακριά (ή 28 τετράκις εκατομ.), αλλά πέρα από κείνα τα άστρα υπάρχουν άλλα που τα βλέπουμε μόνο με τηλεσκόπιο, και που αποτελούν το γαλαξία-μας.

Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει ο γαλαξίας-μας, αν μπορούσαμε να τον δούμε από μακριά.
(Ο εικονιζόμενος είναι ο πιο μεγάλος γειτονικός-μας γαλαξίας, αυτός της Ανδρομέδας.)

Στην παραπάνω φωτογραφία, αν βάζαμε σε έναν κύκλο όλα τα άστρα που βλέπουμε με το γυμνό μάτι τη νύχτα, αυτός ο κύκλος δεν θα ήτανε μεγαλύτερος από 2 pixel στην εικόνα. Όλα τα υπόλοιπα άστρα του γαλαξία παραμένουν αόρατα (ως μεμονωμένα) στο γυμνό οφθαλμό, και εμφανίζονται (κάποια από αυτά) μόνο με χρήση τηλεσκοπίου.

Υπολογίζεται οτι από ’δώ μέχρι το κέντρο του γαλαξία-μας είναι μια απόσταση περίπου 1.100 τετράκις εκατομ. χλμ. Μα και πάλι, ο γαλαξίας-μας είναι μόνο ένα μικρό “νησί” σ’ ένα σύμπαν γεμάτο γαλαξίες — δισεκατομμύρια γαλαξίες. Μερικοί απ’ αυτούς είναι σχετικά κοντά ο ένας στον άλλον, σχηματίζοντας σμήνη (ομάδες) γαλαξιών, κι αυτά τα σμήνη σχηματίζουν υπερ-σμήνη, κ.ο.κ. Υπάρχουν πάνω-κάτω 200 δισεκατομμύρια γαλαξίες στο σύμπαν.

Σμήνος γαλαξιών στον αστερισμό των Ιχθύων. Κάθε φωτεινή οντότητα σ’ αυτή την εικόνα είναι ένας ολόκληρος γαλαξίας.

Με λίγα λόγια, κανένας “ουρανός” δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Ο “ουρανός” είναι μόνο μια οπτική απάτη, που δημιουργείται λόγω κάποιων ιδιοτήτων της ατμόσφαιρας του πλανήτη-μας. Και το κοντινότερό μας φυσικό αντικείμενο είναι το Φεγγάρι. Πιο μακριά είναι ο Ήλιος (και οι πλανήτες του ηλιακού-μας συστήματος)· πολύ-πολύ πιο μακριά είναι τα αστέρια του γαλαξία-μας, με τους άλλους γαλαξίες ακόμα μακρύτερα. Τώρα, τί διαβάζουμε στο Κοράνι; Ποια είναι τα δεδομένα-μας;

Διαβάζουμε πως ο ίδιος ο Αλλάχ λέει οτι είναι ο δημιουργός της Γης, του Ουρανού, του Ήλιου, του Φεγγαριού, και των άστρων. Στο εδάφιο 71:15 διαβάζουμε: «Ο Αλλάχ έχει φτιάξει τους επτά ουρανούς, τον έναν πάνω στον άλλον».

Πρώτον, πρέπει να σημειώσω οτι η σύγχρονη επιστήμη δεν αναγνωρίζει τέτοιες διαιρέσεις του ουρανού. Ένας από σας, ένας νεαρός Μουσουλμάνος που έγραψε σ’ εμένα, ισχυρίστηκε οτι υποτίθεται πως η επιστήμη διαιρεί τον “ουρανό” (τον ποιον;) σε στρώματα, όπως η τροπόσφαιρα, η στρατόσφαιρα, η ιονόσφαιρα, κλπ. Ναι, η επιστήμη διαιρεί την ατμόσφαιρα της Γης σε στρώματα (πέντε, στην πραγματικότητα, όχι επτά). Αλλά ο Αλλάχ δεν εννοούσε την ατμόσφαιρα της Γης με τη λέξη “ουρανός”, γιατί ο Ήλιος και το Φεγγάρι βρίσκονται σε κάποιον από τους “επτά ουρανούς”, σύμφωνα με το Κοράνι, και αυτά τα αστρονομικά αντικείμενα φυσικά δεν βρίσκονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Επιπλέον, στο εδάφιο 37:6 ο Αλλάχ μας λέει οτι τοποθέτησε τα άστρα στον κατώτερο από τους επτά ουρανούς:

37:6 «Έχουμε τωόντι στολίσει τον κατώτερο ουρανό με ένα διάκοσμο, τα αστέρια

Αν ο κατώτερος ουρανός είναι στολισμένος με αστέρια, σίγουρα η λέξη ουρανόςδεν μπορεί να αναφέρεται στην ατμόσφαιρά μας, έτσι δεν είναι αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε αναγνώστη; Πάμε παρακάτω.

Τώρα όμως έρχεται η καταστροφή: αν τα αστέρια είναι στον κατώτερο (ή κοντινότερο) ουρανό, τί υπάρχει εκεί στους άλλους ουρανούς; Αλλίμονο! Το Φεγγάρι βρίσκεται ακριβώς εκεί! Ιδού το δεδομένο, στο 71:16, σαν συνέχεια του 71:15:

71:15 «Σεις δεν βλέπετε πώς ο Αλλάχ έχει φτιάξει τους επτά ουρανούς, τον έναν πάνω στον άλλον

71:16 «και έφτιαξε το φεγγάρι σαν φως ανάμεσά τους, και έφτιαξε τον ήλιο σαν λάμπα;»

Όχι, αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε, «μεις δεν βλέπουμε» αυτά που λέει το βιβλίο-σας. Αν το Φεγγάρι είναι ένα φως κάπου μεταξύ των (υποτιθέμενων) επτά ουρανών, τότε το Φεγγάρι είναι υποχρεωτικά τουλάχιστον τόσο μακριά όσο και τ άστρα, που στολίζουν τον «κατώτερο ουρανό», αυτόν που είναι κοντύτερα σ’ εμάς. Κατά πάσαν πιθανότητα, το Φεγγάρι δεν είναι στον κατώτερο ουρανό, γιατί αν ήταν εκεί τότε ο συγγραφέας του Κορανίου θα είχε αναφέρει και το Φεγγάρι μαζί με τα άστρα, όταν μας πληροφόρησε οτι στόλισε τον κατώτερο ουρανό με άστρα, στο 37:6. Υπάρχει κανένας τρόπος ν’ αποφύγουμε αυτό το συμπέρασμα;

Λέει το Κοράνι οτι ο Αλλάχ έβαλε τα άστρα στον κατώτερο ουρανό;

Λέει το Κοράνι οτι το Φεγγάρι είναι ανάμεσα στους (υποτιθέμενους) επτά ουρανούς;

Συμπεραίνουμε απ’ αυτά οτι το Φεγγάρι πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσο μακριά όσο και τ’ άστρα;

Συγκρούεται το προηγούμενο συμπέρασμα με τη σύγχρονη επιστημονική γνώση;

Πριν να βρείτε ικανοποιητικές απαντήσεις για τα παραπάνω ερωτήματα, θυμηθείτε παρακαλώ οτι οφείλετε να είσαστε αντικειμενικοί. Μην προσπαθείτε να βρείτε τρόπους να παραποιήσετε, να διαστρεβλώσετε, ή να “επανερμηνεύσετε” τα δεδομένα ώστε να ταιριάξουν με τη θεωρία-σας που λέει οτι το Κοράνι δεν μπορεί να έχει λάθος επειδή προήλθε από το νου του Αλλάχ. Γιατί αυτό είναι ακριβώς εκείνο που θέλουμε να εξετάσουμε αν είναι σωστό. Βάλτε τα δεδομένα πρώτα, δεχτείτε-τα ως έχουν, και τότε συμπεράνετε αντικειμενικά οτιδήποτε έπεται φυσιολογικά από αυτά. Ορίστε ένα παράδειγμα “επανερμηνείας” των δεδομένων: «Λέγοντας “επτά ουρανοί” το Κοράνι εννοεί, ξεκινώντας από την ατμόσφαιρα της Γης, να φτάσουμε μέχρι τα όρια του σύμπαντος!» Η απάντησή μου: Πρώτο, στην περίπτωση αυτή — όπως ήδη σημείωσα — θα πρέπει να εξηγήσετε γιατί τα άστρα δεν κρέμονται ακριβώς πάνω απο τα κεφάλια-μας, στον «κατώτατο ουρανό», στην τροπόσφαιρα της Γης (όπου βρίσκονται τα σύννεφα). Και δεύτερο, παρακαλώ διαβάστε την §1.5.1 λίγο παρακάτω, να δείτε οτι η λέξη “ουρανός” δεν είναι δυνατό να αναφέρεται στο “υπόλοιπο του σύμπαντος” στο Κοράνι. Άλλο παράδειγμα: «Με τη λέξη “κατώτατο” το Κοράνι εννοεί τον ουρανό πιο είναι πιο απομακρυσμένος από μας, γιατί αυτός είναι ο ουρανός που βρίσκεται πιο κοντά στον Αλλάχ!» Η απάντησή μου: Αλήθεια; Δεν ήξερα οτι ο Αλλάχ είναι μια φυσική οντότητα, που κατοικεί κάπου έξω από το σύμπαν-μας! (Και ας αφήσουμε το οτι η φράση «έξω από το σύμπαν-μας» στερείται νοήματος.) Είστε έτοιμος να παραδεχτείτε οτι ο Αλλάχ-σας είναι φυσική οντότητα; Αυτή είναι η παραδοχή που πρέπει να κάνετε αν ισχυριστείτε οτι τα αστέρια είναι “κοντά στον Αλλάχ”. Εν πάση περιπτώσει, κοιτάξτε απλώς τις άλλες περιπτώσεις όπου το επίθετο “κατώτατος” υπάρχει στο Κοράνι, εκτός από το εδάφιο 37:6, για να δείτε ποιο είναι το νόημά του. Μη φαντάζεστε νέα νοήματα όπου σας συμφέρει ώστε να βολέψετε τη θεωρία-σας (αυτό σημαίνει το “επανερμηνεύω τα δεδομένα” που σας έλεγα).

Αντικειμενικά λοιπόν, κατόπιν των παραπάνω, ποια από τις ακόλουθες δύο θεωρίες φαίνεται να εξηγεί πιο πειστικά τα δεδομένα που βρίσκουμε στο Κοράνι:

  1. Οτι μια πάνσοφη οντότητα, ο Αλλάχ, έκανε ένα σοβαρότατο λάθος λέγοντάς μας οτι το Φεγγάρι είναι τουλάχιστον τόσο μακριά όσο και τ’ άστρα, κ’ επίσης μίλησε για ανύπαρκτα πράγματα όπως για τον “ουρανό”, που αποτελείται υποτίθεταιαπό επτά στρώματα, το ένα πάνω στο άλλο”, τη στιγμή που τέτοιες ιδέες κρίνονται σαν επιεικώς ανόητες από τη σκοπιά της σύγχρονης γνώσης.

  2. Οτι τα παραπάνω λάθη ειπώθηκαν γιατί τα σκέφτηκε ένας άνθρωπος που έζησε την εποχή του Μωάμεθ ο ίδιος ο Μωάμεθ, κατά πάσαν πιθανότητα κι ο οποίος είχε άγνοια των πραγματικών αποστάσεων του Φεγγαριού, του Ήλιου, και των άστρων, όπως και του οτι δεν υπάρχει το αντικείμενο που ονομάζουμε ουρανόστην πραγματικότητα.

Ένδειξη που συνηγορεί υπέρ της δεύτερης θεωρίας είναι οτι το Κοράνι ποτέ δεν μιλάει για πράγματα που σήμερα μπορούμε να τα δούμε με το τηλεσκόπιο, αλλά όχι με γυμνό οφθαλμό. Γιατί π.χ. το Κοράνι δεν κάνει την παραμικρή, την πιο έμμεση αναφορά στους γαλαξίες; Αν δούμε τον κόσμο (το σύμπαν) σε μεγάλη κλίμακα — και σίγουρα ο Αλλάχ μπορεί να το κάνει — θα συμπεράνουμε οτι αποτελείται από γαλαξίες. Γιατί οι γαλαξίες είναι περίοπτα απόντες από ένα υποτιθέμενα τόσο “σοφό” βιβλίο; Μπορεί ν’ απαντήσετε οτι ο Αλλάχ έπρεπε να μιλήσει με τέτοιον τρόπο ώστε να γίνει κατανοητός από τους Βεδουΐνους της εποχής του Μωάμεθ. Μάλιστα, αλλά εφόσον ο Αλλάχ είναι “πάνσοφος”, σίγουρα θα είναι σε θέση να μιλήσει έτσι ώστε καί να γινόταν κατανοητός από τους Βεδουΐνους, καί να εντυπωσιάσει εμάς σήμερα, κάνοντας έμμεση αναφορά σε πράγματα που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να δουν τότε, όπως γαλαξίες, νεφελώματα, πλανητικά νεφελώματα, πάλσαρ, μαύρες τρύπες, κουάζαρ, και ένα σωρό άλλα αστρονομικά αντικείμενα. Δεν χρειαζόταν να αναφερθεί σε όλα αυτά ο Αλλάχ. Απλώς μια μικρή έμμεση (αλλά ξεκάθαρη) αναφορά σε ένα απ’ αυτά θα μας έπειθε σήμερα οτι η πρώτη από τις παραπάνω δύο θεωρίες είναι η σωστή. Ορίστε, είναι τόσο εύκολο που ακόμα κ’ εγώ μπορώ να το κάνω: ο Αλλάχ θα μπορούσε να πει: «Σεις δεν βλέπετε πως ο Αλλάχ δημιούργησε τεράστια σμήνη από αστέρια, και έκανε τα σμήνη αυτά να γυρίζουν γύρω-γύρω;» Αυτό θα έπρεπε ν’ ακούγεται αρκετά αθώο στους Βεδουΐνους γιατί μπορεί κανείς να ερμηνεύσει αυτήν την πρόταση σαν αναφερόμενη στα αστέρια του νυχτερινού ουρανού, που «γυρίζουν γύρω-γύρω» (από τον Πολικό Αστέρα). Εμείς όμως, σήμερα, θα είχαμε καταλάβει οτι με τα «σμήνη αστεριών που γυρίζουν γύρω-γύρω» ο Αλλάχ αναφερόταν στους γαλαξίες. Και, εγώ προσωπικά, θα γινόμουν αμέσως ένας πιστός Μουσουλμάνος. Ο Αλλάχ όμως δεν διατύπωσε καμία τέτοια εντυπωσιακή πρόταση, που καί θα περνούσε απαρατήρητη από τους αρχαίους Μουσουλμάνους, και θα μας εντυπωσίαζε εξαιρετικά σήμερα.

Ένα «σμήνος αστέρων που γυρίζουν γύρω-γύρω», ή αλλιώς, ένας γαλαξίας. Αυτό είναι το είδος του αντικειμένου
με τα οποία είναι γεμάτο το σύμπαν. Πώς μπόρεσε ο Αλλάχ να αποτύχει να κάνει μνεία αυτού του γεγονότος;

Ο Αλλάχ θα μπορούσε τουλάχιστο να αναφέρει οτι τα άστρα βρίσκονται σε εξαιρετικά διάφορες αποστάσεις· δεν είναι όλα πάνω σε μια σφαίρα (ή έναν “ουρανό”). Υπάρχουν άστρα μόνο 4 έτη φωτός μακριά-μας, και άστρα 4 δισεκατομμύρια (4.000.000.000) έτη φωτός μακριά-μας (και ακόμα μακρύτερα).

Ο Αλλάχ θα μπορούσε να αναφέρει οτι τα άστρα υπάρχουν σε εξαιρετικά διάφορα φυσικά μεγέθη. Η διάμετρος ενός αστέρα (π.χ. ενός αστέρα νετρονίων) μπορεί να έχει μήκος μόνο μερικά χιλιόμετρα, ή μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που να περιλαμβάνει την τροχιά του πλανήτη Άρη (όπως π.χ. ο αστέρας Μπετελγκέζ), ή ακόμη και του Δία. Έτσι, ένα άστρο μπορεί να είναι δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερο από ένα άλλο (απλώς σε διάμετρο, γιατί σε όγκο μπορεί να είναι τρισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερο).

Ο Αλλάχ θα μπορούσε να αναφέρει οτι τα άστρα διαρκούν για εξαιρετικά διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Ένας αστέρας (π.χ., ένας εξαιρετικά μεγάλος, ένας υπεργίγας) μπορεί να ζήσει ακόμη και μόνο 50.000 χρόνια πριν εκραγεί σαν σουπερνόβα, ενώ άλλος αστέρας (π.χ. ένας ασήμαντος ερυθρός νάνος) μπορεί να εξακολουθήσει να φωτίζει για ένα τρισεκατομμύριο (1.000.000.000.000) χρόνια ή και παραπάνω.

Ο Αλλάχ θα μπορούσε να επιλέξει να αναφέρει ένα από χιλιάδες γεγονότα (δεδομένα) που γνωρίζουμε τώρα στην αστρονομία. Και, όπως έδειξα, ακόμη κ’ ένας απλός άνθρωπος μπορεί να βρει τρόπους να πει τα πράγματα με τέτοιον τρόπο ώστε ν’ ακούγονται ταυτόχρονα καί “αθώα” στον αρχαίο ακροατή, καί εκπληκτικά σ’ εμάς σήμερα. Γιατί ο Αλλάχ — αν είναι όντως ο συγγραφέας του Κορανίου — επέλεξε να μιλήσει μόνο για πράγματα που ήσαν γνωστά στο Μωάμεθ, και μάλιστα γνωστά με λάθος τρόπο (“επτά ουρανοί”, Σελήνη μακρύτερα από τα άστρα);

Αλλά υπάρχουν κι άλλα δεδομένα. Αν πιστεύετε οτι η (λανθασμένη) ιδέα οτι υπάρχουν στρώματα από τα οποία αποτελείται ο (ανύπαρκτος) ουρανός είναι πρωτότυπη και μοναδική στο Κοράνι, κάνετε λάθος. Άλλοι, πιο αρχαίοι πολιτισμοί, ήδη πίστευαν τέτοια πράγματα. Για παράδειγμα, οι αρχαίοι Ινδοί (που, σημειωτέον, δεν είναι “λαός του βιβλίου”), είχαν παρόμοιες δοξασίες. Μάλιστα αυτά που πίστευαν οι Ινδοί είναι πιο συμβατά με την πραγματικότητα σήμερα απ’ τις ανοησίες του Κορανίου. Οι Ινδοί χώριζαν τη Γη, την ατμόσφαιρα, και τον υπόλοιπο κόσμο, σε τρία στρώματα το καθένα. Μπορούμε λοιπόν να “ταιριάξουμε” την ιδέα αυτή με τη σημερινή γνώση αρκετά άνετα: τα τρία στρώματα της Γης θα μπορούσαν να είναι ο πυρήνας-της, ο μανδύας, και ο φλοιός· τα τρία στρώματα της ατμόσφαιρας θα μπορούσαν να είναι η τροπόσφαιρα, η στρατόσφαιρα, και η ιονόσφαιρα· και τα τρία στρώματα του υπόλοιπου σύμπαντος να είναι το πλανητικό-μας σύστημα, ο γαλαξίας-μας, και ότι απομένει εκτός του γαλαξία. Βλέπετε; Με λίγη καλή θέληση και φαντασία μπορούμε να κάνουμε τη θεωρία των Ινδών να ταιριάξει με την πραγματικότητα καλύτερα απ’ ότι η ιστορία του Κορανίου, με τους ασυμμάζευτους και υπερβολικά πολλούς “επτά ουρανούς”-της. Αλλά η σημαντική ιδέα δεν είναι ποια ιστορία ταιριάζει καλύτερα με την πραγματικότητα· η σημαντική ιδέα είναι οτι η ιστορία των “επτά ουρανών” του Κορανίου δεν είναι πρωτότυπη. Είναι “κλεμένη”. Έχει αντιγραφεί από άλλες ιστορίες αρχαιότερων πολιτισμών, και πιθανώς τροποποιήθηκε μέσω της φαντασίας του συγγραφέα του Κορανίου.

Όσο για τη θέση του Φεγγαριού μεταξύ των άλλων ουράνιων σωμάτων, οι αρχαίοι Έλληνες την είχαν εκτιμήσει σωστότερα από το συγγραφέα του Κορανίου-σας. Χίλια χρόνια πριν από τη γέννηση του Μωάμεθ, ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων είχε γράψει: «Τη Σελήνη, ο Θεός την έβαλε σε τροχιά που είναι η κοντινότερη στη Γη, και τον Ήλιο στην επόμενη, και το αστέρι της αυγής [την Αφροδίτη] και εκείνο που είναι αφιερωμένο στον Ερμή [τον Ερμή] σε τροχιές που συμπληρώνουν στον ίδιο χρόνο όπως ο Ήλιος.» (Πλάτων, Τιμαίος, I vii 37–9.) Το αντιληφθήκατε, αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε; Ο Πλάτων πίστευε οτι το Φεγγάρι ήταν το πιο κοντινό ουράνιο σώμα στη Γη — και είχε δίκιο! Ο συγγραφέας του Κορανίου-σας νόμιζε οτι τα άστρα είναι πιο κοντά στη Γη, και το Φεγγάρι μακρύτερα. Επί τη βάσει αυτού και μόνο, ποιος μοιάζει να είναι σοφότερος: ο συγγραφέας του Κορανίου-σας, ή ο Πλάτων;

Για τελευταία φορά θα επαναλάβω την ερώτησή μου: βάσει των παραπάνω παρατηρήσεων, πείτε-μου, αλλά αντικειμενικά παρακαλώ: ποια από τις παραπάνω δύο θεωρίες εξηγεί καλύτερα τα δεδομένα των εδαφίων του Κορανίου που ανέφερα νωρίτερα; (Θυμηθείτε: πρώτα βάζουμε τα δεδομένα, και ύστερα ακολουθούν οι θεωρίες!)

1.2 Ο Ήλιος και τα σούρτα–φέρτα-του

Στο Κεφ. 18 του Κορανίου (“Al Kahf” : «Η Σπηλιά»), στα εδάφια 86–90, διαβάζουμε κάτι που κανονικά θα έπρεπε να προκαλέσει τρομερή αμηχανία σε κάθε μορφωμένο Μουσουλμάνο του σήμερα που έχει σώας τας φρένας.

Πρώτα πρέπει να σας πω οτι έχω διαβάσει ολόκληρο το κεφάλαιο (στην πραγματικότητα έχω διαβάσει ολόκληρο το Κοράνι), οπότε γνωρίζω ποια είναι τα συμφραζόμενα. Λοιπόν, κατά βάση η αλήθεια είναι οτι... δεν υπάρχουν συμφραζόμενα, γιατί το Κεφάλαιο 18 είναι ένα συνονθύλευμα από άσχετα μεταξύ-τους κομμάτια, που ακούγονται σαν προϊόντα ενός νου που δεν μπορούσε να εστιάσει την προσοχή-του σε μια ιδέα, και πηδούσε από το ένα άσχετο θέμα στο άλλο. Συγκεκριμένα, στο Κεφάλαιο 18 ο Αλλάχ αρχίζει μιλώντας για γεγονότα σχετιζόμενα με «τη σπηλιά» (1–25), δίνει μερικές προειδοποιήσεις και αραδιάζει απειλές και υποσχέσεις (26–31), εξιστορεί μια άσχετη παραβολή «δύο ανδρών» (32–44), δίνει μερικές ακόμα προειδοποιήσεις και απειλές (45–59), και συνεχίζει με μια ακόμα άσχετη ιστορία, στην οποία ένας άγγελος του Αλλάχ («ένας από τους υπηρέτες-Μας») παίρνει τον Μουσά (Μωυσή) σε μια περιοδεία (60–82), και του μαθαίνει διάφορα πράγματα. Ο Μουσά συμπεραίνει οτι αυτός ο συνοδός-του είναι πολύ σοφός. Παρεμπιπτόντως, ένα από τα “σοφά” πράγματα που κάνει ο υπηρέτης του Αλλάχ είναι οτι σκοτώνει ένα μικρό αγόρι εν ψυχρώ (18:74), επειδή «οι γονείς-του ήσαν πιστοί, και φοβόμασταν οτι θα έδειχνε ανυπακοή και αγνωμοσύνη προς εκείνους» (18:80). Αυτή είναι η απίστευτα πρωτόγονη ηθική, η ηθική της λίθινης εποχής του βιβλίου-σας· αλλά δεν είναι πρόθεσή μου να σχολιάσω εδώ την ηθική αθλιότητα του Κορανίου, την οποία είμαι βέβαιος οτι είστε ανίκανοι να αντιληφθείτε. Μετά, στο 18:83, το θέμα αλλάζει εντελώς και πάλι (για μια ακόμα φορά, ύστερα από τα παραπάνω ασύνδετα μέρη), κι ο Αλλάχ αρχίζει να μιλά για έναν ταξιδιώτη που ονομάζεται Ζουλ-καρνάιν (ή Δουλ-Καρνέιν — εξαρτάται απ’ το πώς μεταγράφουμε από τα αραβικά χρησιμοποιώντας ελληνικά γράμματα), και που οι ιστορικοί λένε οτι πρόκειται για το Μέγα Αλέξανδρο.(*) (Μόνο που δεν αναφέρεται καθόλου ως «Αλέξανδρος» στο Κοράνι — αραβικά: αλ-Ισκάνταρ, — σαν ο συγγραφέας να ήταν εντελώς ανιστόρητος· αλλά ας προχωρήσουμε.)

Εκεί, και συγκεκριμένα στο εδάφιο 18:86, μαθαίνουμε πού δύει ο Ήλιος. Ο Αλλάχ μας λέει οτι ο Ζουλ-καρνάιν επισκέφθηκε το σημείο της Γης στη Δύση όπου δύει ο Ήλιος, και είδε τον Ήλιο να δύει σε μια λασπερή πηγή. Βρήκε και μερικούς ανθρώπους εκεί γύρω:

18:86 «Μέχρις ότου, όταν εκείνος [ο Ζουλ-καρνάιν] έφτασε στον τόπο της δύσης του ήλιου, τον βρήκε να βυθίζεται σε μια πηγή με λασπερό νερό, και κοντά-της βρήκε ένα Λαό· Είπαμε: “Ω Ζουλ-καρνάιν! (έχεις την εξουσία) είτε να τους τιμωρήσεις, είτε να τους φερθείς με ευγένεια.”»

Ορίστε το εδάφιο 18:86 στο πρωτότυπο, στην αραβική γλώσσα, και σε λέξη-προς-λέξη μετάφραση (διαβάστε τη μετάφραση από τα δεξιά προς τα αριστερά):

إِمَّا عِندَهَا وَوَجَدَ حَمِئَةٍ عَيْنٍ فِي تَغْرُبُ وَجَدَهَا الشَّمْسِ مَغْرِبَ بَلَغَ إِذَا حَتَّىٰ
ένα λαό· κοντά-της και βρήκε λασπερή, μια πηγή σε να δύει τον βρήκε (του) ήλιου (στον) τόπο δύσης έφτασε όταν Μέχρι,

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τις ακριβείς αραβικές λέξεις, για τη συζήτηση που θα ακολουθήσει.

Στη συνέχεια, στα εδάφια 18:89–90 μαθαίνουμε οτι ο Ζουλ-καρνάιν ταξίδεψε επίσης στην Ανατολή, και διαπίστωσε οτι ο Ήλιος ανατέλλει από ένα άλλο σημείο εκεί, που επίσης κατοικείται από μια άλλη φυλή ανθρώπων:

18:89 «Μετά ακολούθησε μια (άλλη) οδό,”

18:90 «Μέχρις ότου, όταν έφτασε στην ανατολή του ήλιου, τον βρήκε να ανατέλλει πάνω από ένα λαό τον οποίο Εμείς δεν είχαμε εφοδιάσει με κάλυμμα για προστασία απέναντι στον ήλιο (Εκείνο το «Εμείς» είναι ο Αλλάχ φυσικά· οπότε ο Αλλάχ μας δίνει μια περιγραφή “από πρώτο χέρι” για το τί συνάντησε ο Ζουλ-καρνάιν όπου πήγε.)

Μετά ο Ζουλ-καρνάιν ταξιδεύει σε άλλα μέρη, και το κεφάλαιο κλείνει με μια ακόμα ομοβροντία υποσχέσεων και απειλών για την επερχόμενη καταστροφή (91–110).

Τώρα, ελπίζω να καταλαβαίνετε οτι σήμερα ακόμα και τα μικρά παιδιά γνωρίζουν οτι ο Ήλιος δεν μπορεί να κάνει βουτιά μέσα στη Γη κατά τη δύση-του, ούτε μπορεί να ξεπεταχτεί μέσα από τη Γη κατά την ανατολή-του, για τον απλό λόγο οτι ο Ήλιος είναι μια πυρακτωμένη σφαίρα πολύ-πολύ μεγαλύτερη από τη σφαίρα της Γης. Αν η σφαίρα του Ήλιου είναι σαν μπάλα ποδοσφαίρου, τότε η Γη είναι σαν το κεφαλάκι μιας καρφίτσας. Μπορείτε να φανταστείτε μια πυρακτωμένη μπάλα ποδοσφαίρου να βυθίζεται σε ένα κεφαλάκι καρφίτσας; Τί νόημα μπορείτε να δώσετε στα εδάφια 18:86–18:90;

Μήπως πιστεύετε οτι ο λαμπρός τύπος στη φωτογραφία ετοιμάζεται να βουτήξει μέσα σε μια λασπερή πηγή;

Αλλά πριν απαντήσετε την παραπάνω ερώτηση, θυμηθείτε την επιστημονική αρχή: δεν πρέπει να υποθέτετε οτι η θεωρία-σας είναι σωστή, και μετά να προσπαθείτε να στραμπουλήξετε τα δεδομένα ώστε να ταιριάζουν με τη θεωρία-σας. Αν το κάνετε αυτό, δείχνετε άγνοια επιστημονικής σκέψης, άρα θα έπρεπε να σταματήσετε να μιλάτε για επιστήμη στο βιβλίο-σας, και να κάνετε μια νηστεία, ή κάτι άλλο το οποίο καταλαβαίνετε καλύτερα. Ορίστε ένα παράδειγμα στραμπουλήγματος των δεδομένων· θα μπορούσατε να πείτε: «Α, μα στα εδάφια 18:86–18:90 ο Αλλάχ μιλούσε όχι κυριολεκτικά, αλλά αλληγορικά! Ο Αλλάχ δεν εννοούσε κατά κυριολεξία μια λασπερή πηγή και κάποιους πραγματικούς ανθρώπους· αυτό ήταν απλώς μια αλληγορία!» Η απάντησή μου: σε τί στηρίζεστε όταν λέτε οτι ο Αλλάχ μιλούσε αλληγορικά; Πώς μπορείτε να ξέρετε οτι οτιδήποτε άλλο στο Κοράνι δεν είναι αλληγορία; Πώς μπορείτε να ξέρετε, για παράδειγμα, οτι όταν ο Αλλάχ λέει οτι ένας μοιχός ή εκπορνευτής (άντρας ή γυναίκα) πρέπει να μαστιγωθεί με 100 βουρδουλιές (24:2) το εννοεί αυτό κυριολεκτικά, ή όταν δεν σας επιτρέπει να φάτε χοιρινό το εννοεί επίσης κυριολεκτικά, αλλά όταν μιλάει για λασπερές πηγές το εννοεί αλληγορικά; Το μόνο-σας κίνητρο για να ερμηνεύσετε τα δεδομένα των εδαφίων 18:86–18:90 σαν «μια αλληγορία» είναι η τωρινή-σας γνώση πως η ιδέα οτι ο Ήλιος δύει βουτώντας σε μια λασπερή πηγή είναι εντελώς ηλίθια, σε συνδυασμό με τη θεωρία-σας οτι ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου. (Επιπλέον, αλληγορία τίνος πράγματος; Ποια είναι η πραγματική κατάσταση στην οποία αλληγορικά αναφέρονται τα εδάφια 18:86–18:90;)

Άλλη εναγώνια προσπάθεια για επανερμηνεία, πολύ δημοφιλής και συχνά απαντώμενη μεταξύ των απολογητών Μουσουλμάνων, είναι η εξής: «Α, μα όταν το αραβικό κείμενο λέει οτι ο Ζουλ-καρνάιν “βρήκε” τη δύση του Ήλιου, δεν εννοεί οτι κυριολεκτικά βρήκε τον Ήλιο να δύει σε μια πηγή, αλλά οτι είδε το είδωλο του Ήλιου να αντανακλάται στην επιφάνεια του νερού! Είδε τον Ήλιο “ωσάν” να δύει στην πηγή!»

Αλήθεια;

Τότε γιατί η ίδια ρίζα, جَدَ («βρήκε»), χρησιμοποιείται και στην επόμενη πρόταση για να μας πει οτι ο Ζουλ-καρνάιν βρήκε ένα λαό κοντά στην πηγή; Μπορούσε αυτός ο Ζουλ-καρνάιν να δει τίποτα κατευθείαν τέλος πάντων, ή έβλεπε μόνο μέσω αντανακλάσεων;

Σίγουρα θα αστειεύεστε κ. Μουσουλμάνε.

Ελπίζω να αντιλαμβάνεστε οτι εφόσον η ίδια αραβική λέξη (جَدَ) χρησιμοποιείται και στις δύο περιπτώσεις, δεν μπορείτε να την ερμηνεύετε μερικές φορές έτσι, ενώ άλλες φορές αλλιώς, ανάλογα με το πώς σας συμφέρει, ώστε να τροποποιείτε τα δεδομένα και να τα κάνετε να ταιριάζουν στη θεωρία-σας οτι το Κοράνι είναι αλάνθαστο.

Γιατί αυτό ακριβώς είναι που εξετάζουμε βάσει των δεδομένων: είναι το Κοράνι αλάνθαστο; Λέμε οτι ερευνούμε στο παρόν κείμενο αν το Κοράνι είναι επιστημονικά σωστό. Άρα δεν μπορούμε να θεωρούμε εκ των προτέρων ως δεδομένο οτι είναι σωστό! Αυτό είναι που εξετάζουμε!

Ιδού και μια τρίτη, και μάλλον ατυχής προσπάθεια επανερμηνείας: «Α, μα όταν το αραβικό κείμενο λέει “όταν έφτασε στη δύση του ήλιου” το εννοεί αυτό υπό χρονική έννοια: έφτασε στη λασπερή πηγή κατά το χρόνο κατά τον οποίο έδυε ο ήλιος, όχι στον τόπο στον οποίο έδυε!»

“Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά-του πιάνεται”, θα έλεγα εγώ. Πρώτ’ απ’ όλα, το κείμενο λέει: «Μέχρι, όταν έφτασε στον τόπο δύσης του ήλιου» (حَتَّىٰ إِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ). Η λέξη مَغْرِبَ μεταφράζεται ως «τόπος δύσης» σε όλες τις έγκυρες μεταφράσεις, όχι σαν «χρόνος δύσης». (Δείτε, για παράδειγμα, αυτή την κατά λέξη μετάφραση, ειδικά για το مَغْرِبَ, από μια έγκυρη πηγή.) Και δεύτερο, και πιο σημαντικό, τίποτα δεν αλλάζει στο νόημα ακόμη κι αν υποχρεώσουμε το مَغْرِبَ να σημαίνει «κατά την ώρα της δύσης». Δοκιμάστε:

«Μέχρι που, αφού προχώρησε ως την ώρα που έδυε ο ήλιος, τον είδε (هَا – “her”) να δύει σε μια λασπερή πηγή [...]»

Σημειώσατε καμιά διαφορά; Καμία. Ο φουκαράς ο Ήλιος και πάλι έδυε σε μια λασπερή πηγή. Η αντωνυμία هَا , που μεταφράζεται με το «τον» στα ελληνικά, είναι στην πραγματικότητα «την» στα αραβικά επειδή ο Ήλιος είναι θηλυκού γένους στη γλώσσα εκείνη. Και δεν υπάρχει υποψήφιο ουσιαστικό άλλο από τον Ήλιο για να αναφερθεί η αντωνυμία  هَا σ’ αυτό, χάρη σε έναν κανόνα της αραβικής γλώσσας που λέει οτι μια αντωνυμία πάντοτε αναφέρεται στο ουσιαστικό που είναι κοντύτερα στην αντωνυμία και έχει ήδη εμφανιστεί στην πρόταση. Το μοναδικό τέτοιο υποψήφιο ουσιαστικό είναι το θηλυκού γένους “Ήλιος”. Άρα, ο Ζουλ-καρνάιν βρήκε τον Ήλιο να χώνεται σε μια λασπερή πηγή (وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ  ...). Σε κάθε περίπτωση, με χρονική ερμηνεία ή χωρίς, ο Ήλιος βουτά σε λασπερή πηγή!

Επιπλέον, υπάρχει κι άλλο πρόβλημα με αυτή την επανερμηνεία, το οποίο είναι ανεξάρτητο γλώσσας — Αραβικής ή όποιας άλλης — και αφορά στο βαθύτερο νόημα. Σύμφωνα με την προκείμενη επανερμηνεία, η πρόταση λέει οτι ο Ζουλ-καρνάιν προχώρησε μέχρι την ώρα της δύσης, οπότε και βρήκε το τάδε και το δείνα. Τίποτα σ’ αυτή την επανερμηνεία δεν μας λέει οτι ο Ζουλ-καρνάιν προχώρησε μέχρι τα πέρατα της Γης. Πιθανώς προχώρησε επί μία ημέρα μόνο, μέχρι που συνέβη το ηλιοβασίλεμα. Αυτό συνάγεται από τη “χρονική ερμηνεία”. Τώρα όμως, παρακαλώ αναρωτηθείτε: πόσο σημαντικό είναι το γεγονός οτι κάποιο άτομο (ο Ζουλ-καρνάιν) με το στρατό-του περπάτησε μέχρι που συνέβη το ηλιοβασίλεμα, και βρήκε αυτά που βρήκε; Γιατί να σκοτιστεί ο Αλλάχ να μας πει για ένα τέτοιο ασήμαντο γεγονός; Πόσες άλλες φορές στην ιστορία έχει συμβεί να προχωρήσει ένας αρχηγός στρατιάς ώσπου να δύσει ο Ήλιος; Αμέτρητες! Απλά δεν βγάζει νόημα το οτι ο Αλλάχ επέλεξε να μιλήσει στο “πιο σημαντικό βιβλίο της ανθρωπότητας” για έναν αρχηγό στρατού που προχώρησε μέχρι που έδυσε ο Ήλιος. Σπουδαία τα λάχανα! Αλλά αν ο αρχηγός εκείνος προχώρησε μέχρι το απόμακρο μέρος όπου δύει ο Ήλιος, αυτό πραγματικά ακούγεται αξιοσημείωτο, ως ένα σπάνιο γεγονός, που δεν έχει κατορθωθεί από κανέναν άλλον, ούτε γίνεται σε καθημερινή βάση. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να είχε κατά νου ο συγγραφέας του Κορανίου, μη γνωρίζοντας οτι δεν υπάρχει τόπος όπου ο Ήλιος δύει (ή ανατέλλει), και οτι ηλιοβασίλεμα και ανατολή είναι μόνο οπτικές απάτες.

Καταμέτρησα ήδη τρεις εναγώνιες προσπάθειες επανερμηνείας του εδαφίου 18:86. Αλήθεια, χρειάζεται τόση πολλή επανερμηνεία η “τέλεια γλώσσα” του Αλλάχ; Γιατί μίλησε ο Αλλάχ με τρόπους που μας ωθούν σήμερα στο να σκάμε στα γέλια με τα λεγόμενά του; Δεν ήξερε ο Αλλάχ οτι αν μιλήσει με τέτοιο αφελή τρόπο τότε σήμερα θα αμφιβάλλουμε σοβαρά για το οτι είναι ο συγγραφέας του Κορανίου; Αν ήταν ο πραγματικός συγγραφέας, ασφαλώς το ήξερε — ο Αλλάχ υποτίθεται οτι ξέρει τα πάντα. Αλλά τότε γιατί είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί τόσο αφελής ώστε να κάνει τους Μουσουλμάνους να αισθανθούν οτι χρειάζονται τόσες απέλπιδες προσπάθειες επανερμηνείας των λεγομένων-του;

Επιπλέον, όσο και να προσπαθούν οι Μουσουλμάνοι με τις σημερινές γνώσεις να επανερμηνεύσουν το Κοράνι και να μιλήσουν σαφέστερα από τον Αλλάχ (πράγμα που αποτελεί βλασφημία, ούτως ή άλλως), ο Μωάμεθ τους έχει ήδη διαψεύσει, από αιώνες πριν! Μάλιστα, έτσι είναι. Σε μία από τις σχετικά αποδεκτές ισλαμικές διηγήσεις (ΟΚ, έτσι-κ’-έτσι), στη συλλογή του Αμπού Νταβούντ, ο ίδιος ο Μωάμεθ φέρεται να δίνει μια απλή και άμεση ερμηνεία του 18:86:

Αμπού Νταβούντ, 3991:

Ο Αμπού Δαρρ (Abu Dharr) είπε: «Καθόμουν πίσω από τον Απόστολο του Αλλάχ, που ήταν καβάλα σε ένα γάιδαρο ενώ έδυε ο ήλιος. Με ρώτησε: “Ξέρεις πού δύει αυτός;” Εγώ απάντησα: “Ο Αλλάχ και ο Απόστολός Του ξέρουν καλύτερα.” Εκείνος είπε: “Δύει σε μια πηγή με ζεστό νερό.”»

Τώρα τί έχετε να πείτε; Ο ίδιος ο Μωάμεθ υποτίθεται οτι μιλάει εδώ, δίνοντάς σας τη γνώση-του για το πού δύει ο Ήλιος, με συμφραζόμενα που είναι τελείως ανεξάρτητα από τον Ζουλ-καρνάιν και τις περιηγήσεις-του στον κόσμο. Ο Μωάμεθ λέει οτι ο Ήλιος «δύει σε μια πηγή με ζεστό νερό»! Μήπως υπάρχουν “αντανακλάσεις” του Ήλιου στο νερό στην περίπτωση αυτή; Μήπως υπάρχει κάποια ασάφεια σχετικά με το χρόνο ή τον τόπο όπου δύει ο Ήλιος; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο Μωάμεθ αποκάλυψε στον Αμπού Δαρρ τις τεράστιες γνώσεις-του για το πώς λειτουργεί ο κόσμος: ο Ήλιος, μια πυρακτωμένη σφαίρα που είναι περίπου 1,3 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος σε όγκο από τη Γη, πηγαίνει και κάνει βουτιά σε «μια πηγή με ζεστό νερό.» Τάδε έφη Μωάμεθ, ένας υποτιθέμενα θεόπνευστος άνθρωπος. Δοσμένων αυτών, και σκεφτόμενοι επιστημονικά — που σημαίνει οτι πρέπει να εξετάσετε τα δεδομένα πρώτα, και μετά να προσπαθήσετε να τα ζυγίσετε αντικειμενικά ποια από τις παρακάτω δύο θεωρίες ταιριάζει με τα δεδομένα καλύτερα;

Δοκιμάστε τη θεωρία #1: είναι ποτέ δυνατόν ο Αλλάχ να μη γνωρίζει το αληθινό μέγεθος του Ήλιου και της Γης, και τη σχέση που έχουν ο ένας με την άλλη στο διάστημα; Φυσικά όχι. Τότε γιατί ο Αλλάχ είπε τέτοιες ανοησίες; Για να εντυπωσιάσει τους Βεδουΐνους, αλλά ταυτόχρονα να μας κάνει εμάς σήμερα να γελάμε και να αναρωτιόμαστε για τη διανοητική-του υγεία; Αδύνατον. Η θεωρία #1 δεν στέκει.

Τώρα δοκιμάστε τη θεωρία #2: είναι δυνατόν ο Μωάμεθ, χωρίς να καθοδηγείται από τον Αλλάχ, να είπε τέτοιες ανοησίες; Και βέβαια είναι. Οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν ιδέα πόσο μεγάλος είναι ο Ήλιος. Οι αρχαίοι Έλληνες, για παράδειγμα, — τουλάχιστον ένας φιλόσοφος μεταξύ-τους — πίστευαν οτι ο Ήλιος έχει το μέγεθος της Πελοποννήσου. (Πάλι καλύτερα απ’ το Μωάμεθ βέβαια, που νόμιζε οτι ο Ήλιος χωράει να βυθιστεί σε μια πηγή.) Η γνώση για το μέγεθος του Ήλιου δεν είχε βελτιωθεί καθόλου μέχρι την εποχή του Μωάμεθ, κι ακόμα αργότερα. Επιπλέον, ο Μωάμεθ δεν είχε ιδέα οτι η Γη είναι μια σφαίρα, κι οτι ο Ήλιος είναι μια άλλη σφαίρα, εντελώς ξεχωριστή από εκείνη της Γης. Αντίθετα, στο εδάφιο 15:19 («Και τη γη, την έχουμε απλώσει (σαν χαλί)· βάλαμε επάνω-της βουνά, σταθερά και αμετακίνητα· και δημιουργήσαμε εκεί όλα τα πράγματα με μέτρο.») μας δίνεται η εντύπωση οτι ο συγγραφέας του Κορανίου (όποιος κι αν είναι: ο ίδιος ο Αλλάχ, ή ο “άλλος εαυτός” του Μωάμεθ) νομίζει οτι η Γη είναι επίπεδη, απλωμένη σαν χαλί. Αν ο συγγραφέας του Κορανίου νόμιζε οτι η Γη είναι απλωμένη σαν χαλί, θα το θεωρούσε φυσικό να συναντά ο Ήλιος το επίπεδο του χαλιού κάπου στη δύση και κάπου στην ανατολή. Αυτή η λανθασμένη γεωμετρία ταιριάζει απόλυτα με τη γνώση του Μωάμεθ (του αγράμματου), και καθόλου με τη γνώση του Αλλάχ (του πάνσοφου).

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ακόλουθη διήγηση, παρμένη από έναν από τους πιο έγκυρους αρχαίους-σας συγγραφείς, τον Σαχί αλ-Μπουκαρί, με την οποία παίρνουμε περαιτέρω πληροφορίες για τη γνώση του Μωάμεθ περί δύσης και ανατολής του Ήλιου. Ακούγεται σαν διαφορετική εκδοχή της ίδιας διήγησης του Αμπού Νταβούντ, που είδαμε προηγουμένως:

Σαχί αλ-Μπουκαρί, Τόμος 4, Βιβλίο 54, Αριθμός 421:

Διηγήθηκε ο Αμπού Δαρρ (Abu Dharr):
Ο Προφήτης με ρώτησε κατά το ηλιοβασίλεμα: «Ξέρεις πού πάει ο Ήλιος (την ώρα που βασιλεύει);» Εγώ απάντησα: «Ο Αλλάχ και ο Απόστολός του γνωρίζουν καλύτερα.» Είπε: «Πηγαίνει (δηλ. ταξιδεύει) μέχρι να προσκυνήσει μπροστά στο Θρόνο, και ζητά την άδεια να υψωθεί και πάλι, και του δίνεται η άδεια, και αργότερα (θα έρθει μια ώρα που) θα είναι έτοιμος να προσκυνήσει, αλλά η προσκύνησή του δεν θα γίνει δεκτή, και θα ζητήσει άδεια να συνεχίσει την πορεία-του αλλά δεν θα του επιτραπεί, αλλά θα διαταχθεί να γυρίσει εκεί απ’ όπου ήρθε, κ’ έτσι θα ανατείλει από τη Δύση. Και αυτή είναι η ερμηνεία της φράσης του Αλλάχ: “Και ο Ήλιος συνεχίζει την πορεία-του για ένα διάστημα (κατά διαταγήν). Αυτό είναι το Διάταγμα (του Αλλάχ) του Ένδοξου σε Ισχύ, του Παντογνώστη.”» (36:38)

Αυτή ήταν η ελεεινή κατάσταση της γνώσης του Μωάμεθ. Νόμιζε οτι ο Ήλιος είναι έμβιο και νοήμον ον, ώστε να μπορεί να πάει να προσκυνήσει, να ζητήσει άδεια, και λοιπά· κι οτι ο Αλλάχ θα έδινε “διαταγές” σε έναν ανθρωπομορφικό Ήλιο! Αν είστε ξυλουργός, δίνετε ποτέ διαταγές στις καρέκλες που φτιάχνετε; Αν είστε οικοδόμος, δίνετε διαταγές στα τούβλα-σας; Για ποιο λόγο, αν είστε ο δημιουργός του Ήλιου, θα του δίνατε διαταγές; Τέτοιες σκέψεις μπορούν να κάνουν σήμερα μόνο τα μικρά παιδιά, κι ακόμα και τα παιδιά σταματούν να σκέφτονται τέτοιες ανοησίες όταν μαθαίνουν τί είναι ο Ήλιος, στα πρώτα χρόνια του Δημοτικού Σχολείου. Επιπλέον, όπως ξέρετε πολύ καλά, ο Ήλιος δεν «πηγαίνει» πουθενά την ώρα του ηλιοβασιλέματος. Η Γη είναι που γυρίζει· ο Ήλιος απλώς ταξιδεύει στο Γαλαξία-μας, και εμείς ακολουθούμε την πορεία-του, στροβιλιζόμενοι γύρω-του μια φορά το χρόνο. Αλλά ο Μωάμεθ δεν είχε την παραμικρή ιδέα γι’ αυτά, και νόμιζε οτι ο Ήλιος χρειάζεται να πάει κάπου όταν βασιλέψει (κι ακόμα και να ζητήσει άδεια από τον Αλλάχ)! Αν ο Μωάμεθ ήταν φωτισμένος από τον Αλλάχ, γιατί είπε τέτοια τεκμηριωμένα λάθος πράγματα, τέτοιες καθαρές ανοησίες, όπως μαθαίνουμε από τον Αμπού Δαρρ μέσω του Σαχί αλ-Μπουκαρί;

Αυτή η χαντίθ μας δείχνει τί πραγματικά πίστευε ο Μωάμεθ. Αλλά ούτε καν εφηύρε από μόνος-του τα όσα πίστευε. Δεν ήταν αρκετά έξυπνος για να δημιουργήσει πρωτότυπες ιδέες. Ο Μωάμεθ απλούστατα έκανε μέσα στο κεφάλι-του μια σαλάτα από ιδέες που ήδη υπήρχαν σε αρχαίους πολιτισμούς εκείνης της περιοχής του κόσμου. Για παράδειγμα, οι πιο πολλοί αρχαίοι λαοί πίστευαν οτι ο Ήλιος και η Σελήνη ήσαν θεοί που διέσχιζαν τον ουράνιο θόλο. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως ο θεός-ήλιος Ρα γεννιόταν κάθε πρωί, δυνάμωνε σε δύναμη μέχρι το μεσημέρι, και διέσχιζε τον ουρανό με μια βάρκα. Το μεσημέρι άλλαζε βάρκα με την οποία ταξίδευε ως την είσοδο του Κάτω Κόσμου, όπου άλλες βάρκες τον μετέφεραν κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μήπως αυτό σας φέρνει στο νου την ερώτηση του Μωάμεθ, «Ξέρεις πού πάει ο Ήλιος (την ώρα που βασιλεύει);»; Ασφαλώς και σας τη φέρνει στο νου, γιατί η γνώση του Μωάμεθ σχετικά με το τί συμβαίνει στον Ήλιο τη νύχτα βασιζόταν σε μυθολογικές δοξασίες αρχαίων ειδωλολατρών λαών, όπως οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες. (Και στην ελληνική μυθολογία, επίσης, ο Ήλιος ήταν προσωποποιημένος σαν θεός: ο θεός Ήλιος, ο οποίος τις νυκτερινές ώρες διέσχιζε τη θάλασσα — τον Ωκεανό, που περικύκλωνε την ξηρά — με μια βάρκα από τη Δύση προς την Ανατολή.) Άρα δεν προκαλεί καμία έκπληξη το οτι ο Μωάμεθ προσωποποίησε ουράνια αντικείμενα όπως ο Ήλιος και το Φεγγάρι, όταν οι αντιλήψεις-του ειδωθούν στο υπόβαθρο των μύθων και των μυθολογιών των λαών που περιέβαλλαν αυτόν και την κουλτούρα-του. Αυτή η παρατήρηση όμως θα έπρεπε να κάνει τον κάθε πιστό Μουσουλμάνο να αναρωτηθεί: πώς θα μπορούσε ποτέ ο Μωάμεθ να θεωρηθεί “θεϊκά εμπνευσμένος” όταν πίστευε σε τέτοιες ανοησίες;

Συμπερασματικά, η θεωρία #2 εξηγεί όλα τα δεδομένα-μας (τόσο τα του Κορανίου, όσο και εκείνα που προέρχονται από τις ανωτέρω διηγήσεις), και ακούγεται απολύτως λογική. Τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα. Ποια είναι η άποψή σας;

Τέλος, ανεξάρτητα από το ποια θεωρία (1 ή 2, παραπάνω) είναι σωστή, η ιδέα οτι υπάρχουν σημεία δύσης και ανατολής πάνω στη Γη είναι ανόητη. Ήτοι, είτε ο Αλλάχ είπε αυτή την ανοησία (θεωρία #1), είτε την είπε ο Μωάμεθ (θεωρία #2), είναι ανοησία σε κάθε περίπτωση. Επιτρέψτε-μου παρακαλώ να το πω με διαφορετικές λέξεις: το Κοράνι-σας, στα προαναφερθέντα χωρία, λέει βλακείες, ανεξάρτητα από το ποιανού έργο είναι. Δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από αυτό το συμπέρασμα, όσο και να το επιθυμείτε δικαιολογημένα βέβαια. Τα χωρία 18:86–90 ακούγονται τόσο ανόητα σήμερα που κάνουν να γελάνε ακόμη και τα μικρά παιδιά.

1.3 Το Φεγγάρι και τα σούρτα–φέρτα-του

Στα εδάφια 36:38–40 διαβάζουμε τα ακόλουθα (δική-μου η έντονη γραφή):

36:38 «Και ο ήλιος προχωρά στην πορεία-του για μια περίοδο που είναι προαποφασισμένη γι’ αυτόν: αυτό είναι το διάταγμα (Αυτού), του Υψίστου σε Δύναμη, του Πάνσοφου. 36:39 Και το Φεγγάρι, — Εμείς έχουμε μετρήσει γι’ αυτό διαμερίσματα (για να διατρέξει) μέχρις ότου επιστρέψει σαν το παλιό (και γηρασμένο) κατώτερο τμήμα ενός κοτσανιού χουρμά. 36:40 Δεν επιτρέπεται στον Ήλιο να φτάσει το Φεγγάρι, ούτε μπορεί η Νύχτα να προσπεράσει την Ημέρα· η κάθε μία (απλώς) κολυμπά κατά μήκος της (δικής-της) τροχιάς (σύμφωνα με το Νόμο).»

Ορίστε; «Δεν επιτρέπεται στον Ήλιο να φτάσει το Φεγγάρι;» Η παραπάνω ρήση είναι είτε γελοία ή λανθασμένη, εξαρτώμενη από το αν προσπαθούμε να την ερμηνεύσουμε από τη μοντέρνα σκοπιά ή από τη σκοπιά του Βεδουΐνου, αντίστοιχα. Ιδού γιατί:

Από τη μοντέρνα σκοπιά, το να πούμε οτι ο Ήλιος προσπαθεί να φτάσει το Φεγγάρι (αλλά αυτό δεν του επιτρέπεται) είναι αφελές σε σημείο που προκαλεί γέλιο. Η τροχιά του Φεγγαριού γύρω από τη Γη δεν έχει κανένα κοινό σημείο με τη θέση του Ήλιου στο διάστημα, αφού το Φεγγάρι περιφέρεται γύρω από τη Γη μια φορά κάθε 27,3 ημέρες, και το σύστημα Γης-Σελήνης κάνει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο σε ένα έτος (βλ. διάγραμμα).

Η τροχιά του Φεγγαριού (σε γκρι) γύρω από την τροχιά της Γης (μπλε κύκλος) και γύρω από τον Ήλιο (κόκκινος, κέντρο).
Σημείωση: όχι υπό κλίμακα! Η τροχιά του Φεγγαριού δεν δημιουργεί βρόχους όπως στο διάγραμμα, αλλά είναι κυματοειδής, ακολουθώντας
τη Γη από πολύ πιο κοντινή απόσταση από την απεικονιζόμενη. Επίσης το Φεγγάρι συμπληρώνει περίπου 13 γύρους το χρόνο, όχι ακριβώς 13.
Παρατήρηση από αυτό το διάγραμμα: το να πούμε οτι ο Ήλιος «προσπαθεί να φτάσει το Φεγγάρι», δεν έχει κανένα νόημα.

Επομένως, επειδή σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε σήμερα είναι ξεκάθαρη ανοησία το να πούμε οτι ο Ήλιος προσπαθεί να φτάσει το Φεγγάρι, απομένει μόνο μία δυνατότητα: οτι το εδάφιο 36:40 ειπώθηκε με τη δοσμένη φρασεολογία έτσι ώστε οι Βεδουΐνοι να το καταλάβουν κατά κάποιον τρόπο. Αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση... είναι και πάλι λάθος!

Από τη σκοπιά του Βεδουΐνου, βλέποντας τον Ήλιο και το Φεγγάρι να διασχίζουν τον (ανύπαρκτο) θόλο του “στερεώματος” (του ουρανού), είχε κάποιο νόημα να σκεφτεί κανείς οτι ο Ήλιος μπορεί να προσπαθεί να φτάσει το Φεγγάρι, αλλά δεν του το επιτρέπει αυτό ο Αλλάχ. Αλλά κι αυτή η ιδέα είναι λανθασμένη, γιατί αυτό είναι ακριβώς που συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας ηλιακής έκλειψης: ο Ήλιος φτάνει το Φεγγάρι!

Όχι Θεούλη-μου! Ο Ήλιος έφτασε το Φεγγάρι! (Ή το Φεγγάρι έφτασε τον Ήλιο — εξαρτάται από την οπτική-σας.)
Αυτό συμβαίνει κάθε τόσο, αντίθετα απ’ ότι ο Αλλάχ (ή μήπως ο Μωάμεθ;) καυχήθηκε στο εδάφιο 36:40, και ονομάζεται έκλειψη Ηλίου!

Τώρα, μέρος των δεδομένων-μας είναι οτι οι αρχαίοι λαοί δεν καταλάβαιναν τί συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας ηλιακής έκλειψης. Νόμιζαν οτι ο Ήλιος απλώς σκοτεινιάζει, και πανικοβάλλονταν. Ο αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος περιγράφει το πώς δύο αρχαίοι στρατοί, οι Λυδοί και οι Μήδοι, σταμάτησαν να πολεμούν και συμφώνησαν να κάνουν ειρήνη, τρομοκρατημένοι από μια έκλειψη Ηλίου που συνέβη καθώς μάχονταν μεταξύ-τους (Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο 1, §74). Οι αρχαίοι λαοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν οτι η σκοτεινή περιοχή του Ήλιου κατά την έκλειψη είναι το Φεγγάρι, το οποίο ο Ήλιος “φτάνει” και ξεπερνά από τη σκοπιά του παρατηρητή στη Γη, αντίθετα με τον ισχυρισμό του εδαφίου 36:40. Υπάρχουν ενδείξεις οτι και ο Μωάμεθ επίσης τρομοκρατήθηκε από μια ηλιακή έκλειψη, όπως μας περιγράφει η ακόλουθη χαντίθ, και πάλι από την αξιόπιστη πηγή του Σαχί αλ Μπουκαρί:

Σαχί αλ-Μπουκαρί, Τόμος 2, Βιβλίο 18, Αριθμός 167:

Διηγήθηκε ο Αμπού Μουσά:
Ο ήλιος έπαθε έκλειψη και ο Προφήτης σηκώθηκε, φοβούμενος οτι είχε φτάσει η Ώρα (δηλ. η Ημέρα της Κρίσης). Πήγε στο Τζαμί και έκανε την προσευχή με το πιο μακροσκελές Qiyam, υποκλινόμενος και μπρούμυτα, με τρόπο που δεν τον είχα δει ποτέ πριν να το κάνει. Μετά είπε: «Αυτά τα σημάδια, που στέλνει ο Αλλάχ, δεν έρχονται λόγω της ζωής ή του θανάτου κάποιου, αλλά ο Αλλάχ κάνει τους προσκυνούντες Αυτόν να φοβηθούν μ’ αυτά. Άρα όταν βλέπετε κάτι τέτοιο, να θυμάστε τον Αλλάχ, να τον επικαλείστε, και να ζητάτε τη συγχώρεσή Του.»

Αυτό που διαπιστώνουμε είναι οτι, τρομοκρατημένος και αστοιχείωτος καθώς ήταν, ο Μωάμεθ αδυνατούσε να καταλάβει οτι κατά τη διάρκεια μιας έκλειψης τα δύο ουράνια σώματα, Ήλιος και Σελήνη, φτάνουν το ένα το άλλο στον ουρανό, από τη σκοπιά ενός παρατηρητή στη Γη. Κατά συνέπεια, αποτύπωσε την άγνοιά του στο Κοράνι.

Θέλω λοιπόν να σας ρωτήσω: αν ο Μωάμεθ ήταν καθοδηγούμενος από τον Αλλάχ, γιατί τρομοκρατήθηκε σαν σχολιαρόπαιδο που νόμισε πως είδε φάντασμα; Σήμερα εσείς τρομοκρατείστε από μια ηλιακή έκλειψη, γνωρίζοντας οτι είναι απλώς το φυσικό φαινόμενο κατά το οποίο ο Ήλιος πηγαίνει ακριβώς πίσω από το Φεγγάρι; Τί το τρομακτικό υπάρχει σ’ αυτό; Δεν φοβάστε γιατί ξέρετε τί συμβαίνει. Αλλά αν ο Μωάμεθ τρομοκρατήθηκε, ήταν γιατί δεν ήξερε. Αλλά πώς μπορούσε ο προφήτης-σας να μην ξέρει, αν ήταν αληθινός προφήτης του Αλλάχ; Πώς μπόρεσε να πει οτι η έκλειψη είναι ένα σημάδι που στέλνει ο Αλλάχ, όταν ξέρουμε ακριβώς πότε θα έρθει η έκλειψη, με την ίδια βεβαιότητα που ξέρουμε πότε θα έρθει η Παρασκευή; Θα λέγατε ποτέ οτι «Ο Αλλάχ στέλνει την Παρασκευή σαν σημάδι»; Όχι βέβαια, ακούγεται ανόητο. Παρόμοια, το να πει κανείς οτι «Ο Αλλάχ στέλνει τις εκλείψεις σαν σημάδια» είναι εξίσου ανόητο, γιατί ξέρουμε ακριβώς πότε θα γίνει μια έκλειψη. Ένα “σημάδι” είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί από την επιστήμη ή από οποιονδήποτε άνθρωπο. Αλλά η επιστήμη προβλέπει τις εκλείψεις με ακρίβεια δευτερολέπτου. Πώς μπόρεσε ο προφήτης-σας να παρουσιαστεί τόσο αδαής, τόσο ακαθοδήγητος από τον Αλλάχ;

Τώρα βέβαια, δεν μπορούμε να είμαστε 100% βέβαιοι οτι η παραπάνω χαντίθ είναι αληθινή. Αλλά εξίσου σπουδαίο είναι οτι δεν πρέπει να την απορρίψετε επειδή “δεν σας αρέσει”, επειδή αυτό που περιγράφει σας ενοχλεί. Δεν μπορείτε να βάλετε τη θεωρία — οτι ο Μωάμεθ ήταν σοφός και δεν θα έλεγε τις παραπάνω βλακείες — μπροστά από τα δεδομένα (δηλαδή το εδάφιο αυτό του Σαχί αλ-Μπουκαρί). Ο Μωάμεθ ήταν αγράμματος, και είχε τη γνώση (ή μάλλον την έλλειψη γνώσης) των αρχαίων λαών σχετικά με εκλείψεις. Αυτά είναι τα δεδομένα-σας. Μπορείτε να εκχωρήσετε μια βεβαιότητα μικρότερη του 100% για την αλήθεια της παραπάνω χαντίθ, αλλά θυμηθείτε οτι σε όλες τις χαντίθ του Σαχί αλ-Μπουκαρί έχει δοθεί μεγάλος βαθμός εμπιστοσύνης από Μουσουλμάνους μελετητές. Το να μη σας αρέσει μια χαντίθ λόγω των προσωπικών-σας προτιμήσεων είναι μια υποσυνείδητη αντίδραση, κάθε άλλο παρά επιστημονική.

Παρεμπιπτόντως, η συνέχεια της παραπάνω φράσης στο ίδιο εδάφιο 36:40 του Κορανίου είναι επίσης λανθασμένη: «ούτε μπορεί η Νύχτα να ξεπεράσει την Ημέρα». Ναι, δεν μπορεί, αλλά στην Αραβία, στα γεωγραφικά πλάτη του Μωάμεθ. Γιατί αν πάτε προς το μακρινό Βορρά, κάπου στο αρχιπέλαγος των νορβηγικών νήσων Σβάλμπαρντ, ή στα νησιά του βόρειου Καναδά, ή στο μεγαλύτερο μέρος της Γροιλανδίας, θα διαπιστώσετε οτι η νύχτα ξεπερνά την ημέρα (φαινόμενο που ονομάζεται “πολική νύχτα”), κάποια στιγμή κατά τα τέλη Νοεμβρίου ή αρχές Δεκεμβρίου (εξαρτάται από το γεωγραφικό-σας πλάτος, δηλαδή πόσο ψηλά στο βορρά είστε). Στα πλάτη εκείνα, κατά τη συγκεκριμένη εποχή του έτους, η νύχτα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, και η ημέρα αντίστοιχα όλο και μικρότερη, μέχρις ότου η ημέρα εξαφανίζεται τελείως, οπότε την “ξεπερνά” η νύχτα. Η νύχτα τότε κρατάει μέχρι κάποια στιγμή του Ιανουαρίου. Το ίδιο φαινόμενο εμφανίζεται πρακτικά οπουδήποτε στην Ανταρκτική, αλλά γύρω στον Ιούνιο και Ιούλιο.

Αυτό δεν είναι απλώς μια γλωσσική αντίρρηση. Έχει σοβαρότατες συνέπειες στη ζωή των Μουσουλμάνων. Δύο από τους λεγόμενους “πυλώνες του Ισλάμ”, συγκεκριμένα η προσευχή και η νηστεία, βασίζονται στον κύκλο του Ήλιου, δηλαδή στο πότε ανατέλλει ο Ήλιος και πότε δύει. Τί γίνεται λοιπόν με τους Μουσουλμάνους που τώρα ζουν και σε πολύ βόρεια γεωγραφικά πλάτη; Στα μέρη-τους, η ημέρα μπορεί να διαρκέσει για τόσο σύντομο ή μακρό χρόνο (ή και να εξαφανιστεί τελείως, να “ξεπεραστεί” από τη νύχτα, ή να διαρκέσει για αρκετά εικοσιτετράωρα), ώστε το να ρυθμίζονται η νηστεία και η προσευχή σύμφωνα με τον Ήλιο είναι αδύνατο. Έτσι, οι Μουσουλμάνοι σε τέτοια μέρη καταφεύγουν στο να ακολουθούν τους ρυθμούς του Ήλιου στην Αραβία. (Αλλά βέβαια όχι ταυτόχρονα με την Αραβία, γιατί μπορεί να βρίσκονται σε πολύ διαφορετική ζώνη ώρας.) Γιατί λοιπόν ο Αλλάχ — αν αυτός είναι ο συγγραφέας του Κορανίου — έθεσε τέτοιους παρωχημένους κανόνες, κανόνες που εφαρμόζουν σε ένα μέρος του κόσμου μόνο; Δεν ήξερε ο Αλλάχ οτι το Ισλάμ μια μέρα θα εξαπλωνόταν πέρα από την Αραβία;

Πάμε πάλι στο εδάφιο 36:40. Πώς μπόρεσε ο Αλλάχ να πει τόσα αποδεδειγμένα λάθος πράγματα σε μια τόσο σύντομη πρόταση;

Και αν υποθέσουμε πως ο Αλλάχ προσπαθούσε μόνο να εντυπωσιάσει τους αγράμματους Βεδουΐνους, που δεν είχαν ιδέα τί συμβαίνει κατά τις ηλιακές εκλείψεις ή σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη του πλανήτη-μας, τότε γιατί θα έπρεπε σήμερα εμείς να πάρουμε στα σοβαρά ένα βιβλίο που γράφτηκε για εκείνους τους αστοιχείωτους ανθρώπους, εκείνης της εποχής; Δεν είμαστε ούτε Βεδουΐνοι, ούτε αγράμματοι, ούτε και ζούμε στη Λίθινη Εποχή.

Δεδομένων των ανωτέρω, δεν νομίζετε οτι η θεωρία πως ο Αλλάχ είναι ο πραγματικός συγγραφέας του Κορανίου είναι λανθασμένη; Δεν νομίζετε οτι η θεωρία πως το Κοράνι είναι το προϊόν του νου του Μωάμεθ (χωρίς έμπνευση από τον Αλλάχ) εξηγεί καλύτερα τα όσα διαβάζουμε σ’ αυτό; (Θυμηθείτε πως πρέπει να είστε αντικειμενικοί σαν τους επιστήμονες: τα δεδομένα από τις παρατηρήσεις έχουν προτεραιότητα, ενώ οι θεωρίες που εξηγούν τα δεδομένα έπονται, και στηρίζονται σ’ αυτά.)

1.4 Ουρανός και Γη ήσαν αρχικά ένα, και μετά χωρίστηκαν; Μήπως το έχουμε ξανακούσει;

Στο εδάφιο 21:30, όπως και σε άλλα μέρη του Κορανίου, μαθαίνουμε το ποια νόμιζαν οι αρχαίοι λαοί πως ήταν η σωστή κοσμολογία, που όμως δεν έχει καμία σχέση με όσα γνωρίζουμε σήμερα πως ισχύουν:

21:30 «Δεν γνωρίζουν, αυτοί που δεν πιστεύουν, οτι ο ουρανός και η γη ήσαν ένα, μετά τα χωρίσαμε, και φτιάξαμε κάθε ζωντανό πλάσμα από νερό; Δεν θα πιστέψουν τότε;»

Όχι, λυπούμαστε. Δεν θα πιστέψουν (τουλάχιστον στο Ισλάμ), γιατί η ιδέα πως ο “ουρανός” (που είναι μια οπτική απάτη όπως είδαμε στην §1.1) και η γη αποτελούσαν ένα όλον (που μετά ο Θεός χώρισε στα δύο) είναι (1) όχι πρωτότυπη (οι αρχαίοι Εβραίοι πίστευαν το ίδιο πράγμα, που περιγράφεται στη Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης), και (2) λανθασμένη σε κάθε περίπτωση, καθώς είναι αντίθετη με όλα όσα γνωρίζουμε σήμερα. Πώς είναι δυνατόν κάτι το ανύπαρκτο στην πραγματικότητα, όπως ο “ουρανός”, να είναι ενωμένο με τη Γη; Αν πάλι με τη λέξη “ουρανός” νοείται “οτιδήποτε στο σύμπαν εκτός της Γης” (μια κουτή ιδέα, δεδομένης της ασημαντότητας του μορίου σκόνης που εμείς ονομάζουμε Γη σε σύγκριση με όλο το σύμπαν), τότε δεν γνώριζε ο Αλλάχ οτι πέρασαν οκτώ και μισό δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη και πριν να σχηματιστεί η Γη; Πώς μπόρεσε ο Αλλάχ να πει οτι ο ουρανός και η γη ήσαν ένα” αν επί 8,5 δισεκατομμύρια χρόνια η Γη δεν υπήρχε, αλλά υπήρχε ο “ουρανός”; (Αν βέβαια το “ουρανός” σημαίνει το υπόλοιπο του σύμπαντος· αλλά διαβάστε την §1.5.1, παρακάτω, για να διαπιστώσετε οτι ο “ουρανός” δεν μπορεί να έχει αυτό το νόημα.) Ακόμα κ’ εγώ, ένας κοινός θνητός, μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα: «Δεν γνωρίζουν, αυτοί που δεν πιστεύουν, οτι ο ουρανός υπήρχε πριν από τη Γη, για χρόνο μεγαλύτερο απ’ όσο μπορείτε να φανταστείτε, και μετά σχηματίσαμε τον Ήλιο και τη Γη από στροβιλιζόμενη σκόνη των ουρανών;» Αυτή η διατύπωση σίγουρα δεν θ’ ακουγόταν και τόσο παράξενη στο νου του λογικού και τόσο-μα-τόσο κοσμολογικά ευαίσθητου Βεδουΐνου, έτσι δεν είναι; Αλλά σίγουρα θα μετέτρεπε όλους εμάς σε Μουσουλμάνους. Γιατί λοιπόν επέλεξε ο Αλλάχ να χρησιμοποιήσει μια τόσο ανακριβή, τόσο “ότι να ’ναι” γλώσσα στο Κοράνι;

Όσο για τη φράση «και φτιάξαμε κάθε ζωντανό πλάσμα από νερό», κι αυτή είναι λάθος. Τα ζωντανά πλάσματα δεν έγιναν από νερό. Το νερό είναι σημαντικό για την εξέλιξη και τη διατήρηση της ζωής όπως τη γνωρίζουμε στον πλανήτη-μας, αλλά το ίδιο ισχύει και για μερικές άλλες χημικές ουσίες που βρίσκονται στα σώματα όλων των έμβιων όντων. Μία από αυτές είναι ο άνθρακας. Δεν υπάρχει ζωντανό πλάσμα που να μην έχει άνθρακα στο σώμα-του. Αν το Κοράνι είχε απλώς αναφέρει τον άνθρακα (ξέρετε, το “κάρβουνο”) ως απαραίτητο για τη ζωή, όλος ο κόσμος σήμερα θα έπρεπε να προσηλυτιστεί στο Ισλάμ, γιατί αυτό θα αποτελούσε αδιάσειστη ένδειξη της βαθύτερης γνώσης που θα αποκαλυπτόταν στο Κοράνι. Αντί γι’ αυτό, ο συγγραφέας του Κορανίου είπε οτι ο Αλλάχ έφτιαξε «κάθε ζωντανό πλάσμα από νερό». Από σκέτο νερό, μόνο νερό μπορεί να προκύψει, όχι ζωή. Ούτε είναι σωστό οτι η ζωή εξελίχθηκε στη θάλασσα ή στις λίμνες. Και πάλι, αυτή είναι μια αρχαία ιδέα που ήταν (1) όχι πρωτότυπη, και (2) επιστημονικά ανακριβής. Οι αρχαίοι Εβραίοι πίστευαν οτι ο Θεός δημιούργησε τη ζωή πρώτα στις θάλασσες (διαβάστε τα πρώτα λίγα εδάφια της Γενέσεως)· επίσης ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αναξίμανδρος (~6ος αι. π.Χ.) πρότεινε οτι η ζωή πρωτοεμφανίστηκε στο νερό, και το ισχυρίστηκε αυτό πάνω από 1000 χρόνια πριν γεννηθεί ο Μωάμεθ. Σήμερα πιστεύουμε οτι το νερό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη της ζωής, αλλά το να πει κανείς οτι «φτιάξαμε κάθε ζωντανό πλάσμα από νερό» είναι επιστημονικά ανακριβές. Σίγουρα ο Αλλάχ, με την άπειρη σοφία-του, θα μπορούσε να επιλέξει μια επιστημονικά πιο ακριβή φράση για να διατυπώσει την ιδέα οτι το νερό είναι σημαντικό για τη ζωή. Ιδού μία, για παράδειγμα: «και κάναμε σχεδόν κάθε ζωντανό πλάσμα να εξαρτάται από το νερό». (Έγραψα “σχεδόν” γιατί υπάρχουν κάποια έμβια όντα, και συγκεκριμένα βακτήρια, και πιο συγκεκριμένα ορισμένα μεταξύ αυτών που λέγονται “αρχαιοβακτήρια”, που δεν εξαρτώνται από το νερό ούτε το χρησιμοποιούν καθόλου.)

Δεδομένων των ανωτέρω, αγαπητέ Μουσουλμάνε αναγνώστη, εσείς που σκέπτεστε πάντα αντικειμενικά, ποια από τις παρακάτω δύο θεωρίες νομίζετε οτι είναι αληθινή;

  1. Ο Αλλάχ είπε πράγματα που ήδη πίστευαν οι αρχαίοι Εβραίοι και Έλληνες (πολύ πριν η θρησκεία-σας εγκαθιδρύθηκε), και τα είπε με τέτοιον τρόπο που ν’ ακούγονται σήμερα είτε ξεκάθαρα λάθος, είτε επιστημονικά ανακριβή.

  2. Ο Μωάμεθ, ο πραγματικός νους πίσω από το Κοράνι, είπε τα παραπάνω γιατί αυτά είχε ακούσει. Όσα είπε συμφωνούν με όσα πιστεύονταν από αρχαίους λαούς, αλλά είναι λάθος — ή στην καλύτερη περίπτωση επιστημονικά ανακριβή — σύμφωνα με τη σημερινή γνώση.

Σας θυμίζω οτι το να σκέφτεστε αντικειμενικά σημαίνει να εγκαταλείψετε προσωρινά τη βεβαιότητά σας οτι η θεωρία #1 είναι σωστή, να εξετάσετε τα δεδομένα (αυτά που λέει το Κοράνι, αυτά που πίστευαν οι αρχαίοι λαοί, αυτά που γνωρίζουμε σήμερα), και, βασιζόμενοι στα δεδομένα, να συνάγετε τα συμπεράσματά σας σχετικά με το αν η θεωρία #1 ή η θεωρία #2 εξηγεί τα δεδομένα καλύτερα.

Επί τη ευκαιρία, γιατί συμβαίνει διαρκώς να μπορώ να πω τα πράγματα με μεγαλύτερη ακρίβεια απ’ ότι το Κοράνι-σας; Δεν μπορεί να γνωρίζω περισσότερα από τον Αλλάχ, γιατί ο Αλλάχ υποτίθεται οτι είναι άπειρα σοφός. Τότε, μπορεί μήπως να συμβαίνει επειδή επωφελούμαι από τη σύγχρονη γνώση, που είναι πολύ πιο ακριβής από τη γνώση του Μωάμεθ; Αλλά στην περίπτωση αυτή, μήπως δεν σημαίνει αυτό οτι ο Μωάμεθ δεν άντλησε τη γνώση-του από τον Αλλάχ, αλλά από τον δικό-του πολιτισμό, που με τη σειρά-του την άντλησε από άλλους, αρχαίους πολιτισμούς;

1.4.1 Παραπλανητικές μεταφράσεις του Κορανίου από σημερινούς Μουσουλμάνους μεταφραστές

Μερικές φορές κάποιοι Μουσουλμάνοι προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τους μη-Μουσουλμάνους δίνοντας τις δικές-τους, εντελώς αυθαίρετες κι αδικαιολόγητες μεταφράσεις του Κορανίου. Οι μεταφράσεις αυτές ακούγονται σαν να συμφωνούν με κάποια σύγχρονη ιδέα της σημερινής επιστήμης. Όμως δεν είναι απλώς κακές, αλλά παραπλανητικές μεταφράσεις. Για παράδειγμα, ας πάρουμε το εδάφιο 21:30, όπως δόθηκε παραπάνω. Δείτε εδώ (στα αγγλικά) μια τέτοια παραπλανητική μετάφρασή του, όπου αποδίδεται ως εξής (η έμφαση δική-μου):

21:30 «Δεν αναγνωρίζουν οι άπιστοι οτι ο ουρανός και η γη ήσαν στο παρελθόν μια στερεή μάζα την οποία φέραμε σε ύπαρξη με μία έκκρηξη; Και οτι από το νερό κάναμε όλα τα έμβια όντα. Άραγε θα πιστέψουν;»

Συγγνώμη; «την οποία φέραμε σε ύπαρξη με μία έκκρηξη;» Μετάφρασε μήπως κανείς τις Αραβικές λέξεις ως «έκκρηξη» προτού να υπάρξει η γνώση περί Μεγάλης Έκκρηξης (Big Bang) την οποία λανθασμένα φαντάζονται σαν έκκρηξη οι μη επιστήμονες; Δείξτε-μου παρακαλώ μία τέτοια μετάφραση του Κορανίου, που να γράφτηκε πριν από τα μέσα του 20ού αιώνα, και που να χρησιμοποιεί τη λέξη «έκκρηξη». Ορίστε τί λενε πασίγνωστες μεταφράσεις του 21:30 (και πάλι, η έμφαση δική-μου):

21:30 (μεταφραστής: Yusuf Ali): «Δεν βλέπουν οι Άπιστοι οτι ο ουρανός και η γη ήσαν ενωμένοι μεταξύ-τους (σαν μία μονάδα δημιουργίας), πριν να διαχωρίσουμε το ένα από το άλλο; Κάναμε από νερό κάθε έμβιο ον. Δεν θα πιστέψουν τότε;»

21:30 (μεταφραστής: Pickthal): «Δεν γνωρίζουν αυτοί που δεν πιστεύουν οτι ο ουρανός και η γη ήσαν ένα κομμάτι, μετά τα χωρίσαμε, και κάναμε κάθε έμβιο ον από νερό; Δεν θα πιστέψουν τότε;»

21:30 (μεταφραστής: Shakir): «Δεν βλέπουν αυτοί που δεν πιστεύουν οτι ο ουρανός και η γη ήσαν κλειστά, αλλά τα ανοίξαμε· και κάναμε από νερό κάθε έμβιο ον, δεν θα πιστέψουν τότε;»

Μπορεί κάποιος παρακαλώ να εξηγήσει στον ανόητο που μετάφρασε το 21:30 σαν «μια στερεή μάζα την οποία φέραμε σε ύπαρξη με μία έκκρηξη» οτι οι εκκρήξεις ήσαν άγνωστες στους τόπους και την εποχή του Μωάμεθ; Η πυρίτιδα ανακαλύφθηκε μόλις τον 9ο αι. από Κινέζους αλχημιστές, ενώ η νιτρογλυκερίνη και από εκεί ο δυναμίτης φτιάχτηκαν στην Ευρώπη τον 19ο αι. Οι μόνες εκκρήξεις που θα μπορούσαν να συμβούν την εποχή του Μωάμεθ ήσαν οι φυσικές, των ηφαιστείων. Ατυχώς, η νότια Αραβία δεν έχει ούτε ένα ηφαίστειο. Άρα, η γλώσσα του Κορανίου δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει λέξη για να αναφέρεται σε μια άγνωστη, ανύπαρκτη έννοια.

Επιπρόσθετα, η Μεγάλη Έκκρηξη (Big Bang) δεν έμοιαζε καθόλου με έκκρηξη — παρά το «Έκκρηξη» στον τίτλο-της. Σε μία έκκρηξη, θερμική ενέργεια διασκορπίζεται βίαια εντός ενός ήδη υπάρχοντος χώρου. Στη Μεγάλη Έκκρηξη, ο ίδιος ο χώρος διαστάλθηκε, και ελαττώθηκε η κυρτότητά του, χωρίς να επεκταθεί εντός κάποιου άλλου προϋπάρχοντος χώρου. Αυτό δεν μοιάζει καθόλου με έκκρηξη, αλλά όποιος μετάφρασε το 21:30 όπως παραπάνω (βλ. κόκκινα γράμματα) προφανώς ήξερε τόσο λίγο από φυσική που νόμιζε οτι ο Αλλάχ θα αναφερόταν στη Μεγάλη Έκκρηξη ως «έκκρηξη».

Το παραπάνω είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, αλλά όχι το μοναδικό. Νομίζω οτι η προσπάθεια να μεταφραστούν φράσεις του Κορανίου κατά οποιονδήποτε τρόπο επιθυμεί κανένας ώστε να μοιάζουν σαν να βρίσκονται σε συμφωνία με τη σημερινή γνώση, είναι ένας εξαιρετικά ανόητος τρόπος για να ξεγελαστούν όσοι δεν μπορούν να διαβάσουν στα Αραβικά. Δεν γνωρίζουν οι πιστοί οτι στη Δύση δεν βασιζόμαστε στο κύρος του Ιμάμη ή του Χ εξηγητή για να μάθουμε κάτι, αλλά ψάχνουμε το Διαδίκτυο και αποκαλύπτουμε κάτι τέτοιες κουτές προσπάθειες παραπλάνησης; Δεν αντιλαμβάνονται εκείνοι οι Μουσουλμάνοι που τα κάνουν αυτά οτι επιδεικνύουν νοημοσύνη που αποδείχνεται ανεπαρκής για εκείνους που θέλουν να ξεγελάσουν; (Υποθέτω πως όχι, γιατί ο κουτός δεν μπορεί ποτέ να αντιληφθεί την κουταμάρα-του.)

1.5 Το ηλιακό-μας σύστημα όπως φαίνεται με τα μάτια ενός Βεδουΐνου

1.5.1 Η σύγχυση σχετικά με το τί είναι το “στερέωμα”

Σε διάφορα μέρη στο Κοράνι γίνεται αναφορά στο “στερέωμα”. Σας προτείνω να διαβάσουμε μαζί εκείνα τα εδάφια που αναφέρονται στο “στερέωμα”, αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε αναγνώστη, και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τί πίστευε ο συγγραφέας του Κορανίου οτι είναι το “στερέωμα”, ο ουρανός δηλαδή, χωρίς να επηρρεαζόμαστε από τη σύγχρονη γνώση. Βλέπετε, αν υποθέσετε οτι ο συγγραφέας του Κορανίου ήξερε αυτά που ξέρουμε σήμερα, βάζετε το κάρο μπροστά απ’ το άλογο για μία ακόμη φορά (τη θεωρία μπροστά απ’ τα δεδομένα). Ξεχάστε ότι γνωρίζετε σήμερα απ’ την αστρονομία. Ξεχάστε το γεγονός οτι ο μπλε ουρανός που βλέπουμε πάνω από τα κεφάλια-μας δεν είναι ένα πραγματικό αντικείμενο αλλά μια οπτική απάτη, κ’ ελάτε στη θέση ενός αρχαίου Βεδουΐνου που διασχίζει την Αραβική έρημο πάνω στην καμήλα-του μια ηλιόλουστη μέρα, και υψώνει το βλέμμα προς τον ουρανό. Τί θα έβλεπε; Τί θα βλέπατε αν ήσασταν στη θέση-του; Θα βλέπατε ένα γαλάζιο θόλο, τον ουρανό, το “στερέωμα”, το ίδιο πράγμα που μοιάζει να διασχίζεται από τον Ήλιο την ημέρα, το Φεγγάρι συνήθως τη νύχτα, και που γεμίζει με αστέρια τη νύχτα. Κοιτάξτε τώρα πώς, αρκετά εδάφια του Κορανίου, περιγράφουν ακριβώς αυτή την οπτική απάτη, αυτό το ανύπαρκτο πράγμα, το “στερέωμα”:

21:32 «Και κάναμε το στερέωμα ως φρουρούμενο θόλο, και (πάλι) αποστρέφονται τα σημεία-του.»

Επομένως το στερέωμα είναι ένας θόλος, που σημαίνει σκεπή πάνω από τις κεφαλές των ανθρώπων. (Πράγματι, άλλες μεταφράσεις χρησιμοποιούν τη λέξη «σκεπή».) Εσείς, φυσικά, γνωρίζετε σήμερα οτι δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με σκεπή πάνω από το κεφάλι-σας. Αλλά ο Βεδουΐνος δεν το γνώριζε αυτό. Επομένως, μπορώ να σκεφτώ δύο θεωρίες που εξηγούν το παραπάνω εδάφιο, όπως και τα άλλα που θα ακολουθήσουν αμέσως:

  1. Είναι πραγματικά ο Αλλάχ που μιλά στο Κοράνι και ο οποίος, ενώ φυσικά γνωρίζει ορι δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με θόλο, χρησιμοποιεί αυτή την παραπλανητική εικόνα για να ενισχύσει την ιδέα της σκεπής στο νου του Βεδουΐνου.

  2. Είναι όντως ο Μωάμεθ που μιλάει στο Κοράνι, πιθανώς έντιμα πιστεύοντας οτι του μιλά ο Αλλάχ, αλλά στην πραγματικότητα λέγοντας πράγματα από την οπτική που τα έβλεπε η γνώση του Βεδουΐνου που διέθετε.

Αν η θεωρία #1 είναι σωστή, συμπεραίνουμε οτι ο Αλλάχ μιλά στους Βεδουΐνους της εποχής εκείνης, όχι σ’ εμάς σήμερα.

Ας δούμε ποια από τις παραπάνω δύο θεωρίες υποστηρίζεται καλύτερα από τα δεδομένα. Θυμίζω οτι δεδομένα για μας είναι σίγουρα όσα περιλαμβάνονται στο Κοράνι (με βεβαιότητα 100%), και σε ένα μικρότερο βαθμό όσα περιλαμβάνονται στις ιερές χαντίθ (με βεβαιότητα μικρότερη από 100%).

Τώρα, εκείνο το θόλο, την υποτιθέμενη σκεπή που στέκεται πάνω από τα κεφάλια-μας, ο Αλλάχ λέει οτι την κρατάει ώστε να μην πέσει στη γη! Ιδού:

22:65 «Δεν βλέπεις οτι ο Αλλάχ έχει θέσει στην υπηρεσία-σου οτιδήποτε είναι στη γη, και τα πλοία που κινούνται στη θάλασσα με τις δικές-Του εντολές; Και κρατά το στερέωμα για να μη πέσει στη γη εκτός μόνο με την άδειά Του· ασφαλώς ο Αλλάχ είναι Φιλεύσπλαχνος, Οικτίρμων προς τους ανθρώπους.»

Η φράση «εκτός μόνο με την άδειά Του» μπορεί να σημαίνει ένα από τα ακόλουθα δύο πράγματα: (α) εκτός όταν ο Αλλάχ ορίσει οτι η Ημέρα της Κρίσεως έφτασε, ή (β) εκτός όταν βρέχει. Έτσι, έχουμε δύο θεωρίες εδώ: την (α) και την (β). Η θεωρία (β) μου φαίνεται πιο λογική, γιατί σε άλλα εδάφια του Κορανίου διαβάζουμε οτι είναι ο Αλλάχ που επιτρέπει τη βροχή να πέφτει και να ποτίζει τα σπαρτά, πράγμα που είναι ευεργετικό στους ανθρώπους, κι όλο αυτό “δένει” με τη φράση: «ασφαλώς ο Αλλάχ είναι Φιλεύσπλαχνος, Οικτίρμων προς τους ανθρώπους.» Επίσης, όταν κοιτάμε τη βροχή από μακριά, μοιάζει όντως σαν ο ουρανός να πέφτει στη γη στα μέρη εκείνα που βρέχει. Σε κάθε περίπτωση, βλέπουμε οτι αυτός ο θόλος, το “στερέωμα”, συγκρατείται για να μην πέσει στη γη (άρα στα κεφάλια-μας) από τον Αλλάχ. Σε άλλα εδάφια, ο Αλλάχ καυχιέται οτι ο θόλος αυτός δεν έχει κολώνες που να τον στηρίζουν:

31:10 «Εκείνος [ο Αλλάχ] δημιούργησε το στερέωμα χωρίς κάποιες κολώνες που να μπορείς να δεις.»

Αν ο Αλλάχ γνώριζε οτι η Γη είναι σφαιρική, και οτι η ατμόσφαιρά της (υπεύθυνη για την οπτική απάτη του “στερεώματος”) καλύπτει τη σφαίρα εκείνη και συγκρατείται σ’ αυτή χάρη στη βαρύτητα, γιατί να καυχηθεί οτι δεν υπάρχουν κολώνες που να τη στηρίζουν; Οι κολώνες χρησιμοποιούνται για να στηρίζουν οροφές, στέγες, ή άλλες στερεές επιφάνειες. Αλλά η ατμόσφαιρα δεν είναι μια στερεή επιφάνεια. Και μήπως δεν μας λέει το 31:10 οτι το “στερέωμα” αντιστοιχεί στην ατμόσφαιρα, και όχι σε κάποια αφηρημένη έννοια όπως “το υπόλοιπο του σύμπαντος εκτός της Γης”; Αν ο Αλλάχ εννοούσε αυτή την τελευταία έννοια, γιατί να καυχηθεί για “μη κολώνες” — δεν είναι γελοίο αυτό; Και πώς μπορεί το υπόλοιπο του σύμπαντος να πέσει στη Γη (22:65) — δεν είναι αυτό απίστευτα γελοίο;

Επιπλέον, στο εδάφιο 7:40 μαθαίνουμε οτι όχι μόνο ο θόλος του στερεώματος είναι ένα στερεό αντικείμενο, αλλά διαθέτει ακόμα και πύλες! Και άνθρωποι σαν εμένα, που δεν είναι πιστοί, δεν θα περάσουν ποτέ από εκείνες τις πύλες. Ορίστε:

7:40 «Ιδού! Εκείνοι που αρνούνται τις αποκαλύψεις-μας και τις περιγελούν, για εκείνους οι πύλες του στερεώματος δεν θα ανοιχτούν, ούτε θα μπουν στον Κήπο μέχρι η καμήλα να περάσει από το μάτι της βελόνας. Έτσι ανταμείβουμε Εμείς τους ενόχους.»

Όπως βλέπετε, οι ενδείξεις για το οτι ο συγγραφέας του Κορανίου πιστεύει οτι το στερέωμα είναι κάτι το απτό συσσωρεύονται. Περαιτέρω ενδείξεις υπάρχουν στο εδάφιο 21:104, οπου ο συγγραφέας βλέπει το στερέωμα σαν κάτι που μπορεί να τυλιχτεί σαν ένας αρχαίος κύλινδρος παπύρου:

21:104 «Η Ημέρα κατά την οποία θα τυλίξουμε το στερέωμα όπως ένας γραφεύς τυλίγει έναν γραμμένο κύλινδρο. Όπως αρχίσαμε την πρώτη δημιουργία, θα την επαναλάβουμε. Είναι μια υπόσχεση που Μας δεσμεύει. Ιδού! Θα την πραγματοποιήσουμε!»

Αν είστε θιασώτης της ερμηνείας οτι το “στερέωμα” είναι το υπόλοιπο του σύμπαντος εκτός από τον πλανήτη Γη, πείτε-μου παρακαλώ, τί νόημα έχει να σκέφτεται κανείς για το στερέωμα σαν έναν κύλιδρο παπύρου που μπορεί να τυλιχτεί;

Όμως αν φαντάζεστε το “στερέωμα” με τον τρόπο που θα το φανταζόταν ένας Βεδουΐνος, τότε ασφαλώς το 21:104 έχει νόημα: το στερέωμα είναι ένας φυσικός θόλος, μια γαλάζια σκεπή πάνω από τα κεφάλια-μας (ακόμα και με πύλες), οπότε μπορεί να το σκεφτεί κανείς σαν τυλιγμένο κύλινδρο. Σίγουρα, βγάζει νόημα· αλλά σε αρχαία, αμόρφωτα μυαλά, όχι στα δικά-μας.

Περαιτέρω ενδείξεις (δεδομένα) για τη φυσική υπόσταση του στερεώματος υπάρχουν στο 78:19:

78:19 «Και το στερέωμα θα ανοιχτεί σαν να υπήρχαν πύλες»

Πώς μπορεί το “στερέωμα”, ο ουρανός δηλαδή όπως τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα, να “ανοιχτεί”; Μόνον απτά, στερεά αντικείμενα ανοίγουν. Αλλά οι αρχαίοι Βεδουΐνοι πίστευαν οτι ο ουρανός είναι ακριβώς ένα τέτοιο στερεό αντικείμενο, άρα το να “ανοίξει” ήταν μια λογική σκέψη στο νου-τους. Το οτι ο συγγραφέας του Κορανίου θεωρεί τον ουρανό σαν κάτι το στερεό είναι προφανές και από το εδάφιο 50:6:

50:6 «Δεν έχουν παρατηρήσει το στερέωμα από πάνω-τους, πώς το φτιάξαμε και το στολίσαμε, και δεν υπάρχουν σ’ αυτό χάσματα;»

Συγνώμη; «Χάσματα»; Μα μόνο στερεά αντικείμενα μπορούν να έχουν χάσματα! Πώς μπορεί ο αέρας, η γήινη ατμόσφαιρα, να έχει χάσματα; Και, δεδομένου οτι ο ουρανός αποτελείται από αέρα, γιατί να πρέπει κανείς να θαυμάσει το γεγονός οτι δεν έχει χάσματα; Εκτός εάν ο συγγραφέας του Κορανίου δεν μπορούσε να καταλάβει οτι το “στερέωμα” είναι απλώς αέρας, και νόμιζε πως ήταν — όπως επανειλημμένα έδειξε έμμεσα σε άλλα εδάφια — οτι ήταν ένας στερεός γαλάζιος θόλος.

Εν περιλήψει: σύμφωνα με τον συγγραφέα του Κορανίου, το κατώτερο “στερέωμα” (ο ουρανός) είναι ένας στερεός γαλάζιος θόλος, αποτελούμενος από κομμάτια που ταιριάζουν τέλεια μεταξύ-τους (χωρίς χάσματα), μια σκεπή πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων που ο Αλλάχ κρατάει για να μην πέσει στη Γη, χωρίς να υποστηρίζεται από κολώνες (ουάου! μα πώς τα κατάφερε να φτιάξει κάτι τέτοιο!), που έχει πύλες από τις οποίες περνούν μόνο οι πιστοί που πέθαναν ώστε να πάνε στον παράδεισο, που είναι επίπεδος γιατί θα τυλιχτεί σαν μια σελίδα παπύρου την Ημέρα της Κρίσεως, και είναι ακόμη και στολισμένος με μικρά φωτάκια (τα άστρα), όπως θα δούμε στην §1.5.3!

Γιατί ο Αλλάχ — αν είναι ο πραγματικός συγγραφέας του Κορανίου, σύμφωνα με τη θεωρία #1 — συνεχίζει να μιλά δείχνοντας τόσο μεγάλη άγνοια, που σήμερα θα έκανε ακόμα και τα σχολιαρόπαιδα να κυλιστούν στο πάτωμα απ’ τα γέλια;

Σε αντίθεση, η θεωρία #2 δεν έχει τέτοια ερωτήματα. Σύμφωνα με τη θεωρία #2, ο Μωάμεθ απλώς προβάλλει τη λανθασμένη γνώση-του σχετικά με αυτό που έβλεπε σαν “στερέωμα” στον Αλλάχ. Βάζει τη γνώση-του στο στόμα του Αλλάχ, κάνοντάς τον να μοιάζει σαν να λέει λάθος πράγματα, ψέματα, μερικές φορές ακόμη και βλακώδη πράγματα (“λασπερή πηγή”!). Αλλά στην πραγματικότητα είναι ο Μωάμεθ που μιλά. Αυτό λέει η θεωρία #2, και δεν βρίσκω κάποιο δεδομένο που ν’ αντίκειται σ’ αυτήν. Αν μπορείτε να βρείτε εσείς κάποιο, αγαπητέ-μου Μουσουλμάνε αναγνώστη, παρακαλώ να μου το γνωστοποιήσετε.

Εντούτοις, ανεξάρτητα από το ποια θεωρία είναι σωστή (η #1 ή η #2), πρέπει να παραδεχτείτε οτι κάποιος λέει ανοησίες στο βιβλίο-σας· κάποιος λέει μερικές φορές λανθασμένα πράγματα (στερέωμα ως θόλος που συγκρατείται από τον Αλλάχ ώστε να μην πέσει, τυλιγόμενος σαν κύλινδρος παπύρου), άλλες φορές βλακώδη πράγματα που προκαλούν γέλιο (ο Ήλιος δύει σε λασπερή πηγή της Γης). Με άλλα λόγια, κάποιος έγραψε σαχλαμάρες. Αυτό το συμπέρασμα είναι ανεξάρτητο από το ερώτημα του ποιος είναι ο συγγραφέας του Κορανίου.

1.5.2 Η σύγχυση σχετικά με το τί είναι η Ημέρα και η Νύχτα

Διαβάζοντας τα διάφορα εδάφια του Κορανίου που μιλούν για αντικείμενα τα οποία συνθέτουν το ηλιακό-μας σύστημα (Γη, Ήλιος, Σελήνη, κλπ.), ο σύγχρονος αναγνώστης δεν μπορεί παρά να αισθανθεί περίεργα παρατηρώντας οτι, μαζί με τα άλλα ουράνια σώματα, γίνεται μια επίμονη αναφορά στην “Ημέρα” και τη “Νύχτα”. Από τη δική-μας, σύγχρονη οπτική, η ημέρα και η νύχτα είναι γεγονότα στερούμενα εντελώς ενδιαφέροντος από κοσμολογική άποψη. Πρώτα απ’ όλα, καταλαβαίνουμε οτι πρόκειται για καταστάσεις, όχι για αντικείμενα που απαιτούν δημιουργία, όπως υποδηλώνουν πολλά εδάφια του Κορανίου. Από τη στιγμή που υπάρχει ο Ήλιος και ένας πλανήτης σαν τη Γη που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του και άρα δείχνει ένα ημισφαίριο στον Ήλιο ανά πάσα στιγμή, οι κάτοικοι του πλανήτη αυτού είναι υποχρεωμένοι να παρατηρούν την ύπαρξη ημέρας και νύχτας — τί πιο τετριμμένο και ανιαρό από αυτό, σκεφτόμαστε σήμερα. Αλλά οι αρχαίοι λαοί δεν είχαν το σωστό μοντέλο κατά νου, μιας σφαιρικής Γης που περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Επιπλέον — πράγμα που μας προκαλεί έκπληξη σήμερα — δεν μπορούσαν να κάνουν τη σύνδεση μεταξύ Ήλιου και φωτός της ημέρας! Αδυνατούσαν να το “πιάσουν” πως ο Ήλιος είναι η αιτία της ημέρας, κι οτι η απουσία του Ήλιου είναι η αιτία της νύχτας. Αντίθετα, παρατηρούσαν την “Ημέρα” να αρχίζει να εμφανίζεται κάποια ώρα νωρίς, ενώ ο Ήλιος βγαίνει αργότερα, ως “πετράδι στο στέμμα” της “Ημέρας”. Το ίδιο και κατά τη δύση: έβλεπαν τον Ήλιο να εξαφανίζεται, αλλά η “Ημέρα” (σαν αντικείμενο) εξακολουθούσε να υφίσταται για κάποια ώρα· οπότε — φυσιολογικά — πίστευαν οτι η “Ημέρα” δεν εξαρτάται από τον Ήλιο, εφόσον μπορεί να υπάρχει ακόμη και όταν ο Ήλιος έχει δύσει. Από τη δική-τους σκοπιά, ο Ήλιος δεν προκαλούσε την ημέρα, αλλά ήταν απλώς ένα λαμπερό αντικείμενο που διέσχιζε τον γαλάζιο θόλο, το “στερέωμα”, όσο η “Ημέρα” ήταν παρούσα. Οπότε, σύμφωνα με τις απόψεις-τους, οι αρχαίοι λαοί θεωρούσαν την “Ημέρα” και τη “Νύχτα” όχι σαν καταστάσεις αλλά σαν αντικείμενα που θα έπρεπε να έχουν δημιουργηθεί, σαν όλα τα άλλα αντικείμενα. Ορίστε ένα χαρακτηριστικό εδάφιο που μας λέει ακριβώς οτι η “Ημέρα” και η “Νύχτα” δημιουργήθηκαν, ανεξάρτητα και πριν από τη δημιουργία της Γης.

79:27 «Ποιος είναι πιο δύσκολο να δημιουργηθεί, εσύ ή το στερέωμα που Εκείνος έκτισε; 79:28 Ύψωσε το θόλο, και του έδωσε τάξη και τελειότητα. 79:29 Και έφτιαξε σκοτεινή τη νύχτα ως εκ τούτου, και έφερε στο προσκήνιο το πρωί ως εκ τούτου. 79:30 Και μετά από αυτό άπλωσε τη γη

Προσέξτε πώς ο Ήλιος δεν φαίνεται να αξίζει να αναφερθεί στο παραπάνω εδάφιο· ο Αλλάχ “υψώνει” το θόλο του στερεώματος (τί νόημα βγάζει αυτό αν με το “στερέωμα” εννοήσουμε “οτιδήποτε άλλο στο σύμπαν εκτός από τη Γη”;) και δημιουργεί την ημέρα και τη νύχτα στο στερέωμα. Στη συνέχεια, ο Αλλάχ απλώνει τη Γη. (Και ας παρατηρήσουμε εδώ οτι αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια σφαίρα δεν την απλώνουμε — αυτό είναι πράγμα που κάνουμε για να δημιουργήσουμε μια επίπεδη επιφάνεια.) Έτσι η Ημέρα και η Νύχτα είναι αντικείμενα που δημιουργούνται, σχετιζόμενα με το στερέωμα, αλλά μη σχετιζόμενα με τη Γη, η οποία δημιουργείται αργότερα. Τί νόημα έχουν όμως οι έννοιες ημέρα και νύχτα, απόντος του πλανήτη Γη;

Κάποιοι Μουσουλμάνοι αναγνώστες θα μπορούσαν να κάνουν την ένσταση οτι η αραβική λέξη που χρησιμοποιείται στο πρωτότυπο κείμενο δεν απαιτείται να μεταφραστεί σαν «μετά από αυτό» (όπως τη μετέφρασαν οι μεταφραστές Pickthal και Shakir), αλλά σαν “επιπλέον” (οπως τη μετέφρασε ο Yusuf Ali). Αλλά αυτό δεν επιφέρει κάποια σημαντική διαφορά. Προσπαθήστε να διαβάσετε το κείμενο με το “επιπλέον”: 79:29 «Και έφτιαξε σκοτεινή τη νύχτα ως εκ τούτου, και έφερε στο προσκήνιο το πρωί ως εκ τούτου. 79:30 Επιπλέον, άπλωσε τη γη.» Και πάλι, η ημέρα και η νύχτα ακούγονται σαν δύο αντικείμενα δημιουργημένα ξεχωριστά. Αν έχει κανείς το σωστό, σύγχρονο μοντέλο του ηλιακού-μας συστήματος στο νου, και πει οτι η Γη δημιουργήθηκε, τί νόημα έχει να πει πως η ημέρα και η νύχτα επίσης δημιουργήθηκαν; Και ακόμα να αναφερθεί στη δημιουργία-τους στο κείμενο (79:29) πριν από τη δημιουργία της Γης; Με το σωστό μοντέλο κατά νου, θα έπρεπε να αναφέρει τη δημιουργία του Ήλιου πρώτα, μετά της Γης, και μετά (ενδεχομένως) την ημέρα και τη νύχτα, αν και κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό. Τα εδάφια 79:29–30 ακούγονται σαν να είστε ένας ξυλουργός και λέτε κάτι σαν το εξής: «Και δημιούργησα τη σκοτεινή επιφάνεια και τη φωτεινή επιφάνεια. Επιπλέον, άπλωσα το τραπέζι.» Θα λέγατε ποτέ κάτι το τόσο ασυνάρτητο; Θα μιλούσατε ποτέ για τη δημιουργία επιφανειών πριν να αναφέρετε το αντικείμενο στο οποίο ανήκουν αυτές οι επιφάνειες; Ακόμα χειρότερα, θα λέγατε ποτέ οτι δημιουργήσατε τη σκοτεινή και τη φωτεινή επιφάνεια όταν εσείς, όντας ξυλουργός, ξέρετε πολύ καλά οτι η σκοτεινότητα και η φωτεινότητα δεν είναι ανεξάρτητα αντικείμενα αλλά καταστάσεις, ιδιότητες των επιφανειών του τραπεζιού-σας, που προκύπτουν από τη θέση ενός εξωτερικού λαμπρού αντικειμένου, όπως μια λάμπα; Δεν θα έπρεπε να ξέρετε οτι η σκοτεινότητα και η φωτεινότητα δεν απαιτούν δημιουργία, αλλά οτι αυτό που πρέπει να πείτε είναι το πού τοποθετήσατε το τραπέζι σε σχέση με τη λάμπα; Και γιατί να πείτε οτι “απλώσατε” το τραπέζι, όταν αυτό που πραγματικά φτιάξατε ήταν μία σφαίρα; Πώς μπορείτε να διατείνεστε οτι είστε ξυλουργός, ειδήμων στην κατασκευή επίπλων, και από αυτά που λέτε να φαίνεται οτι δεν ξέρετε πού πάν’ τα τέσσερα στον τομέα-σας;

Τα εδάφια του Κεφαλαίου 79 δεν είναι βέβαια τα μόνα που δείχνουν έλλειψη κατανόησης του τί είναι η μέρα και η νύχτα, και τί τις προκαλεί. Ορίστε ένα εδάφιο που δείχνει και πάλι ένα διαχωρισμό μεταξύ μέρας & νύχτας από τη μια μεριά, και Ήλιου και λοιπών ουρανίων σωμάτων από την άλλη:

7:54 «Ιδού! Ο Κύριός σου είναι ο Αλλάχ, που δημιούργησε το στερέωμα και τη γη σε έξι Ημέρες, και κατόπιν στερέωσε το Θρόνο. Αυτός σκεπάζει την ημέρα με τη νύχτα, η οποία βιάζεται να την ακολουθήσει, και έκανε τον ήλιο, το φεγγάρι, και τα άστρα υποτακτικά στην εντολή-Του. Δική-Του αληθινά είναι όλη η δημιουργία και η προσταγή. Ευλογημένος ας είναι ο Αλλάχ, ο Κύριος των Κόσμων!»

Μπορεί παρακαλώ ο «Κύριος των Κόσμων» να μιλήσει με τρόπο που να δείχνει οτι καταλαβαίνει ορισμένες βασικές ιδιότητες της δημιουργίας-του; Συγκεκριμένα, οτι η νύχτα και η ημέρα δεν είναι ανεξάρτητα δημιουργήματα, ξεχωριστά από ένα από τα αντικείμενα (τον Ήλιο) που δημιούργησε; Γιατί μιλάει σαν ένα αδαές, αγράμματο άτομο; Αν η απάντησή σας είναι οτι ήθελε να γίνει κατανοητός από τους Βεδουΐνους, τότε η ανταπάντησή μου είναι οτι ο Αλλάχ, όντας πάνσοφος, θα μπορούσε να επιλέξει να μιλήσει έτσι ώστε καί να γίνει κατανοητός από μέλη φυλών της εποχής, καί να βγάζει νόημα σήμερα. Ένας πολύ απλός τρόπος για να γίνει αυτό στο 7:54 είναι ο εξής: «Ιδού! Ο Κύριός σου είναι ο Αλλάχ, που δημιούργησε το στερέωμα και τη γη σε έξι Ημέρες. Έφτιαξε τα αστέρια, τον Ήλιο, τη Γη, και το Φεγγάρι [με αυτή τη σειρά, παρακαλώ!], και έβαλε τον Ήλιο να λάμπει την ημέρα, που σκεπάζεται από τη νύχτα μετά το ηλιοβασίλεμα· αλλά και η νύχτα με τη σειρά-της σκεπάζεται από τη μέρα με βιασύνη πριν από την ανατολή. Δική-Του αληθινά είναι όλη η δημιουργία [μπλα-μπλα, αλλά θα προτιμούσα λιγότερη έπαρση και πιο πολλή μετριοφροσύνη από έναν αληθινά σοφό Αλλάχ] Δεν νομίζω πως οι υπερευαίσθητοι Βεδουΐνοι θα δυσκολεύονταν να καταπιούν το παραπάνω, δεδομένου οτι κατάπιαν πολύ πιο δύσκολες ιδέες, όπως οτι οι πολλοί άλλοι θεοί-τους ήσαν ψεύτικοι, κι οτι ο Μωάμεθ είχε έναν ιδιαίτερο, κατευθείαν δίαυλο επικοινωνίας με τον ένα Θεό, τον Αλλάχ. Θέλω να πω, αν είσαι τόσο αφελής και εύπιστος(*) όσο για να πιστέψεις ένα άτομο που λέει οτι ο Αλλάχ του μιλά σε μια σπηλιά μέσω του αρχάγγελου Γαβριήλ, και τον πιστεύεις απλώς επειδή εκείνος το ισχυρίστηκε, νομίζεις πως είναι δύσκολο να δεχτείς τις προτάσεις που έγραψα με μπλε χρώμα; Θα είχες δυσκολία στην κατανόησή τους; Δεν νομίζω, εκτός αν ήσουν πραγματικά καθυστερημένος. Και, εν πάση περιπτώσει, εφόσον ο Αλλάχ είναι απεριόριστα σοφός, θα μπορούσε να βρει πολλούς και διαφορετικούς — υπέρτερους του δικού-μου — τρόπους για να εκφράσει τις ίδιες έννοιες.

(*) Παρακαλώ σημειώστε οτι όταν λέω «αφελής και εύπιστος» δεν αναφέρομαι στους σημερινούς Μουσουλμάνους, αλλά στα μέλη των φυλών του Μωάμεθ. Οπότε, καλού–κακού, διαβάστε κι αυτή την υποσημείωση(*).

Παρεμπιπτόντως, ο Αλλάχ θα μπορούσε επίσης να αποφύγει τη φράση: «κατόπιν στερέωσε το Θρόνο.» Ποιο «Θρόνο»; Χρειάζεται θρόνο ο Αλλάχ για να κάτσει; Ο θρόνος είναι ένα φυσικό αντικείμενο, ειδικά μάλιστα αν στερεώνεται κάπου. Μήπως ο Αλλάχ έχει ένα υλικό σώμα (με τα απαραίτητα μέρη που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν για να κάτσουν κάπου), χάρη στο οποίο κάθεται σε θρόνο; Τί σας λέει αυτό για το πώς φανταζόταν τον Αλλάχ ο συγγραφέας του Κορανίου; (Σκεφτήτε, και μετά ξαναδιαβάστε αυτό το απόσπασμα από τον Σαχί αλ-Μπουκαρί, για να δείτε τί σκεφτόταν πραγματικά ο συγγραφέας για το θρόνο και πού βρίσκεται αυτός.)

Όπως σημείωσα, το βρίσκω ανάρμοστο να υπερηφανεύεται ο Αλλάχ αυτάρεσκα και να ζητά να είναι ευλογημένος κάθε λίγο και λιγάκι («Ευλογημένος ας είναι ο Αλλάχ, ο Κύριος των Κόσμων!»). Αυτό είναι το παράδειγμα που θα θέλατε να ακολουθήσετε; Να καυχιέστε διαρκώς για όσα έχετε δημιουργήσει; Αλλά δεν πρόκειται να προβάλλω ένσταση για τη συνολικά απαράδεκτη ηθική εικόνα του Κορανίου-σας εδώ, γιατί αυτό το θέμα ανήκει σε άλλο άρθρο. Ας επιστρέψουμε στον τομέα της κοσμολογίας. Ιδού μερικά ακόμα εδάφια που δείχνουν το διαχωρισμό μεταξύ μέρας-νύχτας και Ήλιου:

5:1 «Και ο έπαινος είναι για τον Αλλάχ, που δημιούργησε το στερέωμα και τη γη, και έκανε τη νύχτα και τη μέρα· και όμως αυτοί που δεν πιστεύουν βάζουν άλλους ίσους με τον Κύριό τους.» Η νύχτα και η μέρα δημιουργήθηκαν από τον Αλλάχ, αλλά ο Ήλιος — το κατ’ εξοχήν ουράνιο σώμα που είναι υπεύθυνο για το φως και την απουσία φωτός  — δεν αναφέρεται καθόλου σ’ αυτό το εδάφιο.

21:33 «Και Αυτός είναι που δημιούργησε τη νύχτα και τη μέρα, και τον ήλιο, και το φεγγάρι. Πλέουν, το καθένα σε μια τροχιά.»

36:40 «Δεν επιτρέπεται στον Ήλιο να φτάσει και να πιάσει το Φεγγάρι, ούτε μπορεί η Νύχτα να ξεπεράσει την Ημέρα. Το καθένα κολυμπά στη (δική-του) τροχιά (σύμφωνα με το Νόμο).» Αν αντιλαμβάνεστε οτι η νύχτα και η μέρα προκαλούνται απλώς μέσω του φωτισμού της Γης από τον Ήλιο, τί νόημα έχει να καυχηθείτε οτι δεν επιτρέπετε στη νύχτα να ξεπεράσει την ημέρα; Πώς αλλιώς δηλαδή θα μπορούσε να συμβαίνει σε ένα σφαιρικό σώμα όπως η Γη;

41:37 «Ανάμεσα στα Σημεία-Του περιλαμβάνονται η Νύχτα και η Ημέρα, και ο Ήλιος και το Φεγγάρι. Μην προσκυνάτε τον ήλιο και το φεγγάρι, αλλά προσκυνάτε τον Αλλάχ, που τα δημιούργησε, αν είναι Εκείνος που επιθυμείτε να υπηρετείτε.»

78:8 «Και σας δημιουργήσαμε κατά ζεύγη, 78:9 Και διορίσαμε τον ύπνο-σας για ανάπαυση, 78:10 Και διορίσαμε τη νύχτα σαν μανδύα, 78:11 Και διορίσαμε την Ημέρα για βιοπορισμό. 78:12 Και χτίσαμε από πάνω-σας επτά ισχυρά (στερεώματα), 78:13 Και διορίσαμε έναν εκθαμβωτικό λαμπτήρα, [δηλ. τον Ήλιο]» Και πάλι, βλέπουμε το διαχωρισμό: νύχτα και ημέρα στα 78:10–11, αλλά ο Ήλιος στο 78:13.

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να συνεχίσω με πιο πολλά παραδείγματα.

Κοιτώντας πάλι σε όλα τα παραπάνω εδάφια, βλέπουμε δύο θεωρίες, όπως και πριν:

  1. Ο Αλλάχ, ο ξυλουργός του σύμπαντος, λέει οτι (α) ύψωσε την οροφή σαν θόλο πάνω από τα κεφάλια των μυρμηγκιών που θα ζήσουν σ’ ένα τραπέζι, δίνοντας στο θόλο τάξη και τελειότητα· (β) έφτιαξε μια φωτεινότητα και μια σκοτεινότητα· και (γ) στη συνέχεια (ή επιπλέον) έφτιαξε το τραπέζι για να ζήσουν τα μυρμήγκια επάνω-του. Αλλά στην πραγματικότητα η “φωτεινότητα” και η “σκοτεινότητα” είναι μόνο καταστάσεις των δύο επιφανειών (άνω και κάτω) του τραπεζιού, καθώς φωτίζονται από μια λάμπα, την οποία ο καυχησιάρης ξυλουργός ξέχασε να αναφέρει. Ακόμα χειρότερα, το τραπέζι δεν είναι τραπέζι αλλά ένα σφαιρικό αντικείμενο.

  2. Ο Μωάμεθ, ο αγράμματος Άραβας νομάς, χωρίς να καταλαβαίνει οτι η φωτεινότητα και η σκοτεινότητα είναι καταστάσεις του τραπεζιού που εξαρτώνται από την ύπαρξη μιας εξωτερικής πηγής φωτός (μιας λάμπας), ισχυρίστηκε οτι ο Αλλάχ, ο πραγματικός ξυλουργός, είπε πράγματα με τρόπο που δείχνουν ουσιαστική έλλειψη κατανόησης εννοιών όπως φωτεινότητα, σκοτεινότητα, επιφανειών, τραπεζιών, λαμπών, και της σχέσης που έχει το ένα αντικείμενο με τ’ άλλο.

Ποια από τις δύο θεωρίες εξηγεί καλύτερα τα όσα διαβάζουμε στα εδάφια που ανέφερα; Ποια θεωρία θα διαλέγατε αν ήσασταν επιστήμονας, εκπαιδευμένος να κοιτάτε τα δεδομένα πρώτα, χωρίς να έχετε προεπιλέξει τη θεωρία που συναισθηματικά θα θέλατε να είναι σωστή;

1.5.3 Η σύγχυση σχετικά με τους αστέρες και τους διάττοντες αστέρες

Από τη μια μεριά, στην ενότητα §1.1 είδαμε οτι το “στερέωμα” είναι μια ανύπαρκτη οντότητα, μια αυταπάτη που την προκαλούν τα σωματίδια σκόνης του ουρανού, όταν φωτίζονται την ημέρα από το ηλιακό φως, “σκεδάζοντας” (διασκορπίζοντας) το γαλάζιο χρώμα του φάσματος περισσότερο από τα άλλα χρώματα, και δίνοντας έτσι στον ουρανό την όψη ενός γαλάζιου θόλου. Μπορούμε να δούμε το “θόλο” αυτόν στη δεύτερη από τις εικόνες του παρόντος κειμένου (εδώ). Πρόκειται για την ατμόσφαιρα, ένα σφαιρικό “κέλυφος” που περικλείει τη Γη, μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα σε ύψος. Παρακαλώ σημειώστε αυτή τη φράση: «μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα σε ύψος.» Συγκεκριμένα, το εξωτερικό στρώμα της ατμόσφαιρας όπου η ύλη εξακολουθεί να έχει ιδιότητες αερίου λέγεται “θερμόσφαιρα”, και εκτείνεται μόνο μέχρι τα 700 χλμ. σε ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας.

Από την άλλη, μάθαμε επίσης για τις απίστευτα μεγάλες αποστάσεις στις οποίες βρίσκονται τα άστρα από τη Γη. Είδαμε οτι ακόμα και το κοντινότερο άστρο, — πέρα από τον Ήλιο — που ονομάζεται “Εγγύτατος Κενταύρου” (επειδή βρίσκεται στον αστερισμό του Κενταύρου, στο νότιο ημισφαίριο), είναι εκπληκτικά μακριά από μας, σε απόσταση 40.519.553.200.000 χλμ. Ορίστε μια χρήσιμη σύγκριση: αν τα απώτατα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας ήσαν σε απόσταση όσο το πάχος μιας τρίχας (0,08 του χιλιοστού), και αυτή η τρίχα βρισκόταν στη Μέκκα της Σαουδικής Αραβίας, τότε το κοντινότερο άστρο (ο Εγγύτατος) θα βρισκόταν στο Λονδίνο! Τέτοια είναι η τεράστια διαφορά μεταξύ της μιας απόστασης και της άλλης.

Και όμως, στο Κοράνι αυτές οι δύο εξαιρετικά διαφορετικές αποστάσεις συγχέονται σε μία: την απόσταση ως το “κοντινότερο από τα επτά στερεώματα”. Ακόμα χειρότερα: τα ίδια τα άστρα — τα οποία, για τα ανθρώπινα μέτρα, είναι τεράστιες εκτυφλωτικές μπάλες αποτελούμενες κυρίως από υδρογόνο και ήλιο — συγχέονται με τους “διάττοντες αστέρες”, που είναι κομματάκια σκόνης (συχνά με το μέγεθος ενός κόκκου άμμου) που εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης και αναφλέγονται λόγω τριβής, αφήνοντας πίσω-τους ένα φωτεινό ίχνος που διαρκεί όχι περισσότερο από δέκατα του δευτερολέπτου στο νυχτερινό ουρανό. (Δείτε την εικόνα που ακολουθεί.)

Ένας “διάττων αστέρας” με φόντο τους πραγματικούς αστέρες της νύχτας. Η λαμπρή ευθεία (“διάττων αστέρας”), που φαίνεται για μια στιγμή,
συμβαίνει εδώ κοντά-μας, στην ατμόσφαιρα. Οι λαμπρές κουκκίδες (τα άστρα) υπάρχουν “για πάντα”, και βρίσκονται απίστευτα μακριά-μας.

Ιδού η “σοφία” χάρη στην οποία συγχέονται εντελώς διαφορετικές αποστάσεις και αντικείμενα:

37:6 Τωόντι, έχουμε στολίσει το κοντινότερο στερέωμα με ένα στολισμό από άστρα,

37:7 αλλά και σαν προστασία ενάντια σε κάθε επαναστατημένο δαιμόνιο,

37:8 που δεν μπορεί να ακούσει την υψηλή συνάθροιση [των αγγέλων], και τα οποία ρίπτονται από κάθε κατεύθυνση.

Ως συνήθως, οι ιδέες επαναλαμβάνονται μέχρις αηδίας στο Κοράνι, και η παραπάνω δεν αποτελεί εξαίρεση. Έτσι, υπάρχει ακόμα ένα κεφάλαιο και εδάφιο όπου η ίδια ιδέα επαναλαμβάνεται — για την περίπτωση που δεν τη χωνέψαμε εντελώς στο Κεφάλαιο 37. Νά-την πάλι στο Κεφάλαιο 67:

67:5 Και ασφαλώς στολίσαμε το κοντινότερο στερέωμα με λαμπτήρες, και τις κάναμε σαν βλήματα για τα δαιμόνια, και ετοιμάσαμε γι’ αυτά την τιμωρία της Πυράς.

Τί μαθαίνουμε από τα παραπάνω εδάφια; Οτι το «κοντινότερο στερέωμα», αυτό που είναι πάνω από τα κεφάλια-μας, στολίζεται με αστέρια. (Στην §1.1 είδαμε οτι αυτό σημαίνει πως το Φεγγάρι βρίσκεται τουλάχιστον τόσο μακριά όσο οι αστέρες, αλλά ας μην επαναλάβουμε αυτό το πρόβλημα εδώ.) Τα αστέρια λοιπόν βρίσκονται εκεί απλώς σαν στολισμός του ουρανού, αλλά επίσης και για να μας προστατεύουν από «κάθε επαναστατημένο δαιμόνιο»! Πώς μας προστατεύουν τα αστέρια; Μα με το να «ρίπτονται από κάθε κατεύθυνση» ενάντια στα επαναστατημένα δαιμόνια!

Με άλλα λόγια, οι διάττοντες αστέρες — εκείνοι οι κόκκοι άμμου που μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της Γης καθώς ο πλανήτης-μας περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο — συγχέονται στο Κοράνι με τους πραγματικούς αστέρες, που βρίσκονται σε “αστρονομικές” αποστάσεις από εμάς! Παρακαλώ σημειώστε:

Οι διάττοντες αστέρες είναι μικροί όσο οι κόκκοι της άμμου, αναφλέγονται μόνο για δέκατα του δευτερολέπτου (ή λίγο περισσότερο αν είναι κάπως πιο μεγάλοι), δημιουργώντας μια φωτεινή ευθεία γραμμή στο νυχτερινό ουρανό, και το κάνουν αυτό “ακριβώς εδώ”, πάνω από τα κεφάλια-μας, όπου ο συγγραφέας του Κορανίου νόμιζε οτι βρίσκονται οι (πραγματικοί) αστέρες.

Οι πραγματικοί αστέρες όμως, είναι πολύ μεγαλύτεροι από τη Γη (ο μικρότερος αστέρας οφείλει να είναι μεγαλύτερος από τον πλανήτη Δία, αλλιώς δεν μπορεί να δημιουργήσει πυρηνικές αντιδράσεις και επομένως να φωτίζει), παραμένουν ακίνητοι στον ουρανό (δεν μπορούμε να δούμε τις κινήσεις-τους στη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής με γυμνό οφθαλμό), και βρίσκονται τόσο μακριά από εμάς που η απόστασή τους, συγκρινόμενη με την απόσταση των διαττόντων αστέρων, είναι τουλάχιστον όπως η απόσταση Μέκκας–Λονδίνου συγκρινόμενη με το πάχος μιας τρίχας!

Ποιος θα μπορούσε να μπερδέψει τα δύο εντελώς διαφορετικά αντικείμενα, μόνο και μόνο επειδή, για τον παρατηρητή της Γης, οι διάττοντες μοιάζουν σαν άστρα που ξαφνικά εκτοξεύονται προς μια κατεύθυνση;

Θεωρία #1: Ο Αλλάχ, ο πάνσοφος, μπέρδεψε τους αστέρες με τους διάττοντες αστέρες. Γιατί; Πάλι για να εντυπωσιάσει τους Βεδουΐνους; Ξέρετε, αυτή η εξήγηση αρχίζει να γίνεται βαρετή. Θεωρία #2: Ο Μωάμεθ, άτομο που έζησε σε εποχές όπου υπήρχε παντελής άγνοια για το γεγονός οτι τα άστρα και οι διάττοντες δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν πιο πολύ μεταξύ-τους, όπως και για το οτι υπάρχουν και συμβαίνουν σε εντελώς διαφορετικές αποστάσεις από εμάς, μπέρδεψε αυτά τα δύο, γιατί από τη Γη όντως μοιάζει σαν κάποια άστρα να εκτοξεύονται κατά τυχαίους χρόνους. Ποια θεωρία μοιάζει πιο λογική; Εσείς θα κρίνετε.

Και ως “επιδόρπιο”, σκεφτείτε και τη χιουμοριστική πλευρά του όλου θέματος: αυτά τα «επαναστατημένα δαιμόνια» προσπαθούν, τη μια νύχτα μετά την άλλη, δεκάδες φορές, να έρθουν και να μας προξενήσουν κακό. Αλλά προστατευόμαστε από τα “άστρα”. Παρά τον τεράστιο αριθμό των αποτυχημένων προσπαθειών των δαιμονίων να μας κάνουν κακό (γιατί κάθε νύχτα παρατηρείται αρκετά μεγάλος αριθμός διαττόντων, όπως ασφαλώς θα έβλεπε κι ο Μωάμεθ), εκείνα τα δαιμονισμένα δαιμόνια συνεχίζουν τις προσπάθειες, ξανά και ξανά! Άρα τα δαιμόνια αυτά δεν μπορούν να έχουν πιο πολλή νοημοσύνη από ένα έντομο! Πόσο σαν ρομπότ, πόσο εντελώς ηλίθια θα πρέπει να είναι τα “επαναστατημένα δαιμόνια”, για να προσπαθούν και ν’ αποτυγχάνουν, τη μια νύχτα μετά την άλλη, μη μαθαίνοντας τίποτα από τον γιγαντιαίο αριθμό των αποτυχιών-τους; Ή μάλλον, η σωστή ερώτηση είναι: πόσο εντελώς ηλίθιος θα πρέπει να ήταν εκείνος ο άνθρωπος, που φαντάστηκε οτι τα υποτιθέμενα δαιμόνια προσπαθούν και αποτυγχάνουν δεκάδες φορές κάθε νύχτα, μη αντιλαμβανόμενος το πρόβλημα με τη λογική αυτής της ιδέας-του (είτε δικιάς-του, είτε της κουλτούρας-του);

1.5.3.1 Τα άστρα είναι “φωτάκια”

Κι άλλες ενδείξεις οτι ο συγγραφέας του Κορανίου θεωρεί τα άστρα ως “φωτάκια” (που βρίσκονται εκεί πάνω “για στολισμό” — βλ. §1.5.3) υπάρχουν στο 81:2, σε ένα κεφάλαιο που αρχίζει περιγράφοντας γεγονότα που θα συμβούν την Ημέρα της Κρίσεως:

81:1 Όταν ο ήλιος θα διπλωθεί,

81:2 και όταν τα άστρα θα πέσουν, χάνοντας τη λάμψη-τους,

81:3 και όταν τα βουνά θα μετακινηθούν μακριά, ...κλπ.

'Ωστε τα άστρα θα «πέσουν», και θα χαμηλώσουν, χάνοντας τη λάμψη-τους, σαν Χριστουγεννιάτικα φωτάκια που σβήνονται όταν οι γιορτινές μέρες περάσουν. Πού ακριβώς θα «πέσουν»; Τα πράγματα πέφτουν στην επιφάνεια του πλανήτη-μας, της Γης. Πώς μπορούν τα άστρα, που είναι σφαίρες φωτός γιγαντιαίων διαστάσεων (σχεδόν όλα όσα φαίνονται με γυμνό οφθαλμό είναι μεγαλύτερα από τον Ήλιο), να πέσουν στη Γη, ή οπουδήποτε αλλού τέλος πάντων; Η πρόταση του εδαφίου 81:2 είναι αναλόγου ηλιθιότητας με εκείνην του 18:86, που μας λέει οτι ο Ήλιος δύει σε μια λασπερή πηγή. Η μόνη διαφορά έγκειται στο οτι ο αναγνώστης χρειάζεται μόνο λίγη περισσότερη γνώση αστρονομίας για να αντιληφθεί τη βλακεία του εδαφίου 81:2.

1.5.4 Πλανήτες; Τ’ είν’ τούτο πάλι;

Σε μια ανταλλαγή μηνυμάτων που είχα με ένα Μουσουλμάνο που είχε διαβάσει μέρη αυτού του άρθρου, προσπαθούσα να του θέσω την ιδέα οτι το Κοράνι δεν διαχωρίζει τα άστρα από τους πλανήτες. Ο συγγραφέας του Κορανίου μιλά μόνο για “άστρα”, δίνοντας την εντύπωση οτι δεν γνωρίζει πως εκείνα τα μικρά φώτα στο νυχτερινό ουρανό (τα οποία νομίζει πως υπάρχουν εκεί ως “στολισμός” — βλ. 37:6, 67:5) είναι δύο πολύ διαφορετικών ειδών: άστρα, και πλανήτες. Στη συζήτηση που προέκυψε διαπίστωσα όμως οτι και ο Μουσουλμάνος συνομιλητής μου — ακριβώς όπως ο συγγραφέας του Κορανίου — δεν είχε ιδέα για το τί είναι οι πλανήτες! Όταν του είπα πως το Κοράνι δεν αναφέρεται καθόλου στην έννοια “πλανήτης”, μου είπε οτι, όχι, το Κοράνι αναφέρει περί πλανητών σε πολλά εδάφια, αφού μιλά για τον Ήλιο και το Φεγγάρι!

Γνώριζε πως ο Ήλιος είναι ένα άστρο (ας σημειωθεί οτι ο συγγραφέας του Κορανίου δεν μας δίνει την παραμικρή ένδειξη οτι το ξέρει αυτό), αλλά νόμιζε πως το Φεγγάρι είναι πλανήτης! Από τις λέξεις που χρησιμοποίησε συμπέρανα πως αυτό δεν ήταν απλώς ένα πρόβλημα των αγγλικών-του (καθώς στα αγγλικά γινόταν η συζήτηση), ώστε να μην καταλαβαίνει σε ποια αντικείμενα αναφέρεται η λέξη “planet – πλανήτης”, αλλά οτι πραγματικά δεν είχε ιδέα τί είναι οι πλανήτες.

Δύσκολο να γίνει πιστευτό, αλλά αληθινό· τόση μπορεί να είναι η άγνοια του ανθρώπου που βασίζεται σε ένα θρησκευτικό βιβλίο για να γνωρίζει για το φυσικό κόσμο. Τώρα, το πρόβλημα εδώ είναι οτι, έχοντας άγνοια, άτομα σαν το Μουσουλμάνο συνομιλητή-μου συμφωνούν με όσα διαβάζουν στο Κοράνι! Σκεφτήτε-το: η μια άγνοια συναντά την άλλη· ο απληροφόρητος αναγνώστης συμφωνεί με τον απληροφόρητο συγγραφέα, κι ακόμα και τον θαυμάζει για τη σοφία-του!

Έτσι, αφού αντιλήφθηκα το γεγονός οτι για να μιλήσω για τη διάκριση μεταξύ αστέρων και πλανητών πρέπει να υποθέσω πως ο αναγνώστης ξέρει τί είναι οι πλανήτες, και λαμβάνοντας υπόψη οτι ο προαναφερθείς Μουσουλμάνος θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει το μέσο Μουσουλμάνο αναγνώστη-μου, συμπέρανα πως είναι απαραίτητο να εξηγήσω εδώ τί είναι ένας πλανήτης. Ζητώ την κατανόηση εκείνων των αναγνωστών που ήδη έχουν αυτή τη στοιχειώδη γνώση, ελπίζοντας πως θα αντιληφθούν οτι άλλοι αναγνώστες, που τους λείπει αυτή η γνώση, και για τους οποίους ως επί το πλείστον γράφτηκε το παρόν, δεν μπορούν να καταλάβουν την ανεπάρκεια και την κενότητα της πληροφόρησης του Κορανίου.

Άρα: σήμερα λέμε οτι υπάρχουν οι ακόλουθοι οκτώ (8) πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο:

  1. Ερμής (عطارد)

  2. Αφροδίτη (الزهرة)

  3. Γη (الأرض)

  4. Άρης (المريخ)

  5. Ζευς (المشتري)

  6. Κρόνος (زحل)

  7. Ουρανός (أورانوس)

  8. Ποσειδών (نبتون)

Ορίστε οι οκτώ πλανήτες τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλον, σαν να είναι μπάλες πάνω σε τραπέζι, ώστε να καταλάβουμε πώς διαφέρουν σε μέγεθος:


(Πηγή: "Size planets comparison" by Lsmpascal - Own work. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Commons.)

Οι δύο μεγάλες μπάλες πίσω, από αριστερά προς τα δεξιά, είναι ο Ζευς (ή Δίας) (المشتري) και ο Κρόνος  (زحل).
Επόμενοι σε μέγεθος, οι δύο γαλάζιες μπάλες εμπρός-τους, επίσης από αριστερά προς δεξιά, είναι ο Ουρανός (أورانوس) και ο Ποσειδών (نبتون).
Τέλος, οι τελευταίοι τέσσερις πλανήτες σε φθίνον μέγεθος είναι: η Γη-μας (الأرض), η Αφροδίτη (الزهرة), ο Άρης (المريخ), και ο Ερμής (عطارد).

Σημειώστε οτι μέχρι το 2006, ο Πλούτων (بلوتو) θεωρείτο ο 9ος πλανήτης. Αλλά εκείνο το έτος η Διεθνής Αστρονομική Ένωση αποφάσισε οτι ο Πλούτων πρέπει να ονομαστεί “νάνος πλανήτης”, γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις του ορισμού ενός πλανήτη.

Αλλά αν και μπορούμε να διαρρυθμίσουμε τους πλανήτες και να τους δείξουμε σαν μπάλες σε τραπέζι όπως στο προηγούμενο διάγραμμα, όταν τους κοιτούμε με “γυμνό οφθαλμό” (όπως θα τους έβλεπε ο παρατηρητής του 7ου αι. μ.Χ., χωρίς τη βοήθεια τηλεσκοπίου και χωρίς ακόμα και κυάλια), μοιάζουν ακριβώς σαν αστέρια! Δείτε τη φωτογραφία που ακολουθεί: τους πλανήτες μπορεί εύκολα κανείς να τους μπερδέψει με αστέρια.


(Φωτογραφία: ιδιοκτησία του Mike Weasner· ελήφθη την 10/8/2012, ~19:00 MST· χρησιμοποιούμενη εδώ με την ευγενική παραχώρηση του ιδιοκτήτη.)

Δεν είναι όλες οι φωτεινές κουκκίδες αστέρια στη φωτογραφία αυτή. Από τα τρία “αστέρια” που σχηματίζουν το κεντρικό ορθογώνιο τρίγωνο, τα δύο είναι οι πλανήτες Κρόνος (زحل) άνω, και Άρης (المريخ) στην ορθή γωνία, ενώ το τρίτο είναι όντως αστέρι: ο Στάχυς, ή α Παρθένου (όπως είναι το επιστημονικό-του όνομα), στ’ αριστερά. Βλέπουμε οτι το απληροφόρητο μάτι δεν μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει τα αστέρια από τους πλανήτες.

Εντούτοις, οι αρχαίοι παρατηρητές που είχαν αρκετή υπομονή, και παρατηρούσαν το νυχτερινό ουρανό όλο το χρόνο, και ακόμα και για πολλά χρόνια, μπορούσαν να δουν οτι οι πλανήτες αλλάζουν τις θέσεις-τους στον ουρανό (αντίθετα από τα άστρα). Και γιαυτό ονομάζονται “πλανήτες”: επειδή πλανώνται (κινούνται) στον ουρανό. Επίσης, τα αστέρια τρεμοπαίζουν εξαιτίας ανωμαλιών μικρής κλίμακας που εμφανίζονται στα ανώτερα στρώματα της Γήινης ατμόσφαιρας·(*) ενώ οι πλανήτες δεν τρεμοπαίζουν, επειδή είναι εξαιρετικά κοντά-μας σε σύγκριση με τα άστρα, και το σχήμα-τους είναι αυτό του δίσκου, δεν είναι σαν σημεία, όπως τα άστρα.

Φαίνεται όμως οτι τουλάχιστον ένας αρχαίος παρατηρητής του 7ου αι. μ.Χ., απορροφημένος καθώς ήταν με τους πολέμους-του εναντίον γειτονικών φυλών, δεν είχε αρκετή υπομονή να παρατηρήσει τον ουρανό και να δει πως μερικά “άστρα” κινούνται από μέρα σε μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, κι οτι δεν τρεμοπαίζουν· ούτε είχε τη δυνατότητα να διαβάσει για όλα αυτά, ενώ ήσαν πολύ γνωστά: αρκετοί αρχαίοι λαοί (πολύ αρχαιότεροι από τον ίδιο) στη γειτονιά της Αραβίας, γνώριζαν για τους πλανήτες και τις τροχιές-τους στον ουρανό, περιλαμβανομένων των αρχαίων Βαβυλωνίων, Αιγυπτίων, Ελλήνων, Ρωμαίων, και πολλών άλλων. Άλλοι λαοί, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, όπως οι Κινέζοι, Ινδοί, διάφορες φυλές Ινδιάνων, και πολλοί άλλοι, είχαν όλη τη σχετική γνώση και μπορούσαν να διακρίνουν τους πλανήτες από τα αστέρια. Ο συγγραφέας του Κορανίου όμως, μάλλον αδυνατούσε. Αυτό που είναι βέβαιο είναι οτι δεν μας έδωσε την παραμικρή ένδειξη οτι μπορούσε, αφού χρησιμοποίησε μόνο μία λέξη: “άστρο”. Πράγματι, η “οντολογία” (το σύνολο των αντικειμένων) της Κορανικής αστρονομίας αναγνωρίζει μόνο τρία είδη οντοτήτων στον ουρανό:

  1. τον Ήλιο,

  2. το Φεγγάρι,

  3. και τα άστρα.

(Επιπλέον, όπως ήδη ανέφερα, δεν δείχνει να γνωρίζει οτι ο Ήλιος είναι άστρο.) Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Σήμερα έχουμε την παρακάτω, πολύ πλουσιότερη οντολογία για αντικείμενα που είναι (ή μπορούν να είναι) στον ουρανό και ανήκουν στο ηλιακό-μας σύστημα:

  1. Ο Ήλιος (ο αστέρας του ηλιακού-μας συστήματος)

  2. Πλανήτες (ένας των οποίων είναι η Γη)

  3. Δορυφόροι (των πλανητών· το Φεγγάρι είναι ο μόνος φυσικός δορυφόρος της Γης)

  4. Αστεροειδείς (η πλειοψηφία-τους βρίσκεται ανάμεσα στις τροχιές του Άρη και του Δία)

  5. Κομήτες (επισκέπτονται τη γειτονιά-μας από καιρού σε καιρό)

  6. Νάνοι πλανήτες (όπως ο Πλούτων, η Έρις, κ.ά.)

  7. Κονιορτός, “σκόνη” (που σχηματίζει τους δακτύλιους του Κρόνου και των άλλων γιγάντων πλανητών, αλλά επίσης υπεύθυνος για τους “διάττοντες αστέρες” — εκείνους που ο συγγραφέας του Κορανίου εξέλαβε ως άστρα που εκτοξεύονται εναντίον “επαναστατημένων δαιμονίων” — βλ. §1.5.3).

Η ανωτέρω λίστα παραείναι σοφιστικέ για ένα βιβλίο όπως το Κοράνι. Παρεμπιπτόντως, είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε οτι, πριν από την καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από το Μουσουλμανικό στρατό του Αμρ αλ Άας το 642 μ.Χ., λέγεται οτι ο Αμρ ρώτησε τον Χαλίφη Ομάρ αν έπρεπε τα βιβλία της βιβλιοθήκης να διατηρηθούν ή να καταστραφούν. Ο Ομάρ απάντησε ως εξής: «Αν περιέχουν αυτά τα χειρόγραφα ότι και το Κοράνι είναι περιττά. Αν περιέχουν πράγματα αντίθετα, τότε [είναι λανθασμένα, άρα] κατάστρεψέ τα.» Έτσι, σύμφωνα με τον Χαλίφη Ομάρ, ο κόσμος θα μπορούσε να μείνει στην εξής εξαιρετικά “βαθειά” γνώση αστρονομίας: “Ήλιος, Φεγγάρι, και άστρα”.

Αναρωτιέται κανείς ποιος θα πρέπει να είναι ο συγγραφέας του Κορανίου, ο οποίος μπορούσε να μιλήσει μόνο για Ήλιο, Φεγγάρι και άστρα: ο Πάνσοφος Αλλάχ, ή κάποιος αμόρφωτος, που του έλειπε ακόμα και η γνώση άλλων λαών της εποχής-του;

1.6 Λάθος σειρά, λάθος διάρκεια της Δημιουργίας

Τα πιο αναλυτικά εδάφια του Κορανίου που μας εξηγούν πώς ο Αλλάχ δημιούργησε τον κόσμο, και τί δημιούργησε πρώτα, τί ύστερα, κλπ., βρίσκονται στο Κεφάλαιο 41 (το “Φουσιλάτ”, ή “Εξηγημένα λεπτομερώς”). Στο 41:9–12 διαβάζουμε το ακόλουθο (μετάφραση του συγγραφέα του παρόντος, από την αγγλική μετάφραση του Pickthal, με έμφαση δική-μου):

41:9 «Πες (ω Μωάμεθ, προς τους ειδωλολάτρες): Δεν πιστεύετε αληθινά σε Εκείνον ο Οποίος δημιούργησε τη γη σε δύο Ημέρες, και του αποδίδετε ανταγωνιστές; Εκείνος (και κανένας άλλος) είναι ο Κύριος των Κόσμων.»

41:10 «Τοποθέτησε εκεί σταθερούς λόφους που υψώνονται επάνω-της, και την ευλόγησε και έβαλε εκεί τα υπάρχοντά της σε τέσσερις Ημέρες, εξίσου για (όλους) όσοι τα ζητούν·»

41:11 «Κατόπιν έστρεψε την προσοχή-του στο στερέωμα όταν ακόμα ήταν καπνός, και είπε προς αυτό και προς τη γη: Ελάτε και τα δύο, με ή χωρίς τη θέλησή σας. Είπαν: Ερχόμαστε, υποταγμένα.»

41:12 «Τότε διάταξε επτά στερεώματα σε δύο Ημέρες και έβαλε σε κάθε στερέωμα το λόγο ύπαρξής του· και Στολίσαμε το κατώτερο στερέωμα με λάμπες, και το κάναμε απόρθητο. Τόσα μπορεί να καταφέρει ο Μεγαλοδύναμος, ο Γνώστης.»

Θα αποφύγω να διαμαρτυρηθώ για την αριθμητική του παραπάνω, που δίνει 2+4+2=8 ημέρες (και όχι 6 ημέρες δημιουργίας όπως αναφέρεται σε διάφορα άλλα εδάφια του Κορανίου), γιατί θέλω να είμαι επιεικής προς όσους Μουσουλμάνους ισχυρίζονται πως οι πρώτες 2 ημέρες πρέπει να ενσωματωθούν στις επόμενες 4, ώστε να έχουμε το άθροισμα 4+2=6 ημέρες. Εντάξει, πολύ καλά... Ξέρουμε οτι ο Μωάμεθ ήταν αγράμματος, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως ήταν χειρότερος κι από πρωτάκι, που ξέρει οτι δύο-και-τέσσερα-και-δύο δεν κάνουν έξι. Βέβαια, αν είναι στ’ αλήθεια ο Αλλάχ που μιλάει στα εδάφια 41:9–12, παραμένει το ερώτημα: Γιατί ο Αλλάχ διάλεξε να μιλήσει με τέτοιον τρόπο που να επιτρέψει σε μη-Μουσουλμάνους σήμερα να αναφωνούν: «Ο συγγραφέας του Κορανίου δεν ήξερε ούτε βασική αριθμητική!»; Δεν θα έπρεπε ο Αλλάχ, όντας τόσο σοφός, να το προβλέψει αυτό και να κάνει την αριθμητική στα 41:9–12 να ακούγεται πιο ακριβής και λιγότερο σαν εκείνη ενός αγράμματου ανθρώπου; Αλλά, τέλος πάντων, ας ξεπεράσουμε αυτό το συζητήσιμο σημείο.

Ούτε θα επιμείνω να σχολιάσω επί μακρόν το αληθινά παιδιάστικο: «Ελάτε και τα δύο, με ή χωρίς τη θέλησή σας», που ο Αλλάχ είπε στο στερέωμα και στη γη, και το εξίσου παιδιάστικο: «Είπαν: Ερχόμαστε, υποταγμένα.» Φανταζόσαστε να είστε, ας πούμε, σιδεράς, και να μιλάτε στο σφυρί και στο αμόνι-σας, δίνοντάς τους διαταγές; Και ακόμα φανταζόσαστε το σφυρί και το αμόνι να σας απαντούν, εκφράζοντας την υποταγή-τους; Τί ηλικία νομίζετε πρέπει να έχει ένα παιδί σήμερα και να φαντάζεται οτι μιλά σε άψυχα αντικείμενα, κι οτι τα αντικείμενα εκείνα του ανταπαντούν; 10 χρονών; 11 χρονών, το πολύ; Νομίζω οτι από τα 12, σήμερα, τα παιδιά τουλάχιστον που γνωρίζω, βρίσκουν πως το να μιλούν σε αντικείμενα είναι εντελώς χαζό. Κι αν απαντήσετε οτι ο ανθρωπομορφισμός που αποδίδεται στο στερέωμα και τη γη στα 41:9–12 υπάρχει εκεί “ποιητική αδεία”, θα σας πω οτι τα ποιήματα για μεγάλους είναι ένα πράγμα, ενώ τα ποιήματα για παιδιά είναι εντελώς άλλο πράγμα. Ένα γνωστότατο ποίημα για παιδιά, παραδείγματος χάρη, θέλει το παιδί να μιλά προς το Φεγγάρι: «Φεγγαράκι-μου λαμπρό / φέγγε-μου να περπατώ!» Έτσι ακούγεται το 41:11. Τώρα βέβαια, εμείς οι ενήλικοι βρίσκουμε πως το ποίημα «Φεγγαράκι-μου λαμπρό...» είναι χαριτωμένο, γιατί ξέρουμε πως είναι ποίημα για παιδάκια μόνο, και μόνο μικρά παιδιά το τραγουδούν. Αλλά το εδάφιο 41:11 παίρνεται — δυστυχώς — στα σοβαρά από εσάς, τους ενήλικους Μουσουλμάνους. Αντιλαμβάνεστε οτι το να παίρνετε το “ποίημα” του 41:11 στα σοβαρά σας κάνει να μοιάζετε σαν να έχετε τη νοημοσύνη ενός δεκάχρονου (ή ακόμα πιο μικρού) παιδιού;

Αλλά τα παραπάνω είναι μόνο λεπτομέρειες. Αυτό που θέλω πραγματικά να σχολιάσω είναι η “μαντάρα” που κάνει ο Αλλάχ καθώς μας δίνει τη σειρά με την οποία δημιούργησε τα πράγματα, μια σειρά που έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την τωρινή επιστημονική γνώση· και επίσης για τη διάρκεια της δημιουργίας του Αλλάχ, που επίσης αντίκειται στη μοντέρνα γνώση, με δύο τρόπους. Ας δούμε λοιπόν:

Στο εδάφιο 41:9 μαθαίνουμε οτι ο Αλλάχ δημιούργησε τη Γη σε δύο μέρες.

Στο εδάφιο 41:10 βεβαιωνόμαστε οτι το τελείωμα της δημιουργίας της Γης πήρε κάποιο χρόνο, καθώς πήρε στον Αλλάχ συνολικά τέσσερις μέρες για να στολίσει τη Γη με βουνά, κλπ. Άρα, ας πούμε οτι στις πρώτες τέσσερις μέρες δημιουργίας ο Αλλάχ ασχολιόταν με τη Γη, ανεξάρτητα από το με ποια άλλα πράγματα καταπιανόταν ταυτόχρονα. Αυτό είναι ένα ακλόνητο συμπέρασμα από τα 41:9–10.

Το εδάφιο 41:11 μας λέει οτι ο Αλλάχ «έστρεψε την προσοχή-του στο στερέωμα». Οι μεταφραστές Pickthal και Shakir λένε: «Μετά έστρεψε την προσοχή-του στο στερέωμα», ενώ ο Yusuf Ali λέει: «Επιπλέον έστρεψε...» Είτε το νόημα είναι “μετά”, είτε “επιπλέον”, το δεδομένο-μας είναι οτι η Γη ήταν το πρώτο αντικείμενο που δημιούργησε ο Αλλάχ. Αν το νόημα είναι “μετά”, τότε ασφαλώς ο Θεός τελείωσε πρώτα με τη Γη (σε 4 μέρες) και ύστερα καταπιάστηκε  με τον ουρανό. Αλλά ακόμα και αν το νόημα είναι “επιπλέον”, και πάλι δεν είναι δυνατόν ο Αλλάχ να δημιούργησε το στερέωμα πριν από τη Γη, γιατί το 41:11 μιλά για τον ουρανό «όταν ακόμα ήταν καπνός», δηλ. ακόμη ασχημάτιστος. Ο Αλλάχ μετατρέπει το ασχημάτιστο στερέωμα σε μια δομή επτά ουρανών στο 41:12, κατά τις επόμενες δύο ημέρες.

Ας γράψουμε το δεδομένο-μας και πάλι, ώστε να χωνευτεί πλήρως: η Γη ήταν το πρώτο αντικείμενο που δημιούργησε ο Αλλάχ. Ανεξάρτητα από το πώς ξεχειλώνεται η φαντασία και στραμπουλίζεται η λογική, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε τίποτε άλλο από τη χρονολογική σειρά που δίνεται στα 41:9-12. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία οτι το στερέωμα απέκτησε τη δομή-του (των επτά στρωμάτων) κατά τις τελευταίες 2 από τις συνολικά 6 ημέρες της δημιουργίας, ενώ η Γη με τα βουνά-της ήταν ήδη έτοιμη τις πρώτες 4 από τις 6 ημέρες. Καμία αντίρρηση;

Βεβαίως! Η σύγχρονη επιστήμη έχει αντίρρηση — πλήρως, απολύτως, και με όση βεβαιότητα μπορεί να δοθεί μια αντίρρηση. Είναι πέραν πάσης επιστημονικής αμφιβολίας βέβαιο οτι η Γη δεν είναι αρχαιότερη από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο Ήλιος είναι λίγο αρχαιότερος από τη Γη, καθώς ήταν ήδη στα σκαριά κάπου 5 δισ. χρόνια πριν. Και, το πιο σημαντικό: πολύ πιο πριν, υπήρχαν άστρα, τόσο στο δικό-μας Γαλαξία όσο και σε πάμπολλους άλλους γαλαξίες του σύμπαντος. Το ίδιο το σύμπαν έχει ηλικία περίπου 13.7 δισ. χρόνια. Άρα, σίγουρα η Γη δεν ήταν το πρώτο αντικείμενο που δημιουργήθηκε, και το “στερέωμα” (αν ερμηνεύσουμε αυτή τη λέξη ως “οτιδήποτε άλλο εκτός από τη Γη” — αν και είδαμε τί πραγματικά σήμαινε το “στερέωμα” για το συγγραφέα του Κορανίου στην §1.5.1) υπήρχε πολύ πριν σχηματιστεί η Γη· συγκεκριμένα για περίπου 9 δισεκατομμύρια χρόνια.

Το να φέρουμε αντίρρηση στην παραπάνω επιστημονική γνώση σήμερα είναι τόσο ανόητο όσο το να υποστηρίζουμε οτι η Γη είναι επίπεδη. Γνωρίζουμε οτι η ηλικία της Γης δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την ηλικία του Ήλιου, γιατί όταν το πλανητικό-μας σύστημα ήταν στη διαδικασία του σχηματισμού-του, ο Ήλιος σταδιακά δημιουργιόταν στο κέντρο της στροβιλιζόμενης αστρικής σκόνης. (Πώς το γνωρίζουμε αυτό; Βλέποντας άλλα πλανητικά συστήματα καθώς δημιουργούνται, με τα τηλεσκόπιά μας.) Το οτι η ηλικία του Ήλιου είναι γύρω στα 5 δισ. χρόνια συνάγεται — μεταξύ άλλων τρόπων — από το ποσοστό του υδρογόνου που έχει “καεί” (συντηχθεί) και μετατραπεί στο στοιχείο ήλιο. Τέλος, η ηλικία των μακρινών άστρων, και συγκεκριμένα εκείνων που ανήκουν σε άλλους γαλαξίες, υπολογίζεται από το χρόνο που παίρνει το φως-τους για να διανύσει την απόσταση ως εμάς. (Όσο πιο πολύ ταξιδεύει το φως, τόσο περισσότερο το μήκος κύματος των φωτονίων-του μεγαλώνει, οπότε το χρώμα-του μετατοπίζεται προς το ερυθρό.) Έτσι γνωρίζουμε οτι τα πιο απομακρυσμένα αντικείμενα του σύμπαντος που μπορούμε να δούμε (τα “κβάζαρ”) έχουν ηλικία περίπου 13 δισ. ετών. Αυτό είναι εξαιρετικά πολύς χρόνος πριν να δημιουργηθεί η Γη. Συνοπτικά:

Κοράνι: η Γη ήταν το πρώτο αντικείμενο που δημιούργησε ο Αλλάχ· το στερέωμα έγινε αργότερα.
Επιστήμη: το σύμπαν έχει ηλικία 13,7 δισ. ετών. Η Γη είναι μόνο 4,5 δισ. ετών.

Το παραπάνω ακούγεται σαν μια πολύ ηχηρή διαφορά απόψεων, έτσι δεν είναι; Αλλά υπάρχει και συνέχεια.

Το δεύτερο πρόβλημα έγκειται στις χρονικές διάρκειες που αναφέρονται στο Κοράνι. Αυτές αντιτίθενται στη σύγχρονη επιστημονική γνώση τόσο κατ’ απόλυτη όσο και κατά σχετική τιμή. Πρώτα ας δούμε την κατ’ απόλυτη τιμή αντίθεση:

Το Κοράνι μας λέει οτι ο Αλλάχ δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες (σε διάφορα εδάφια, και είπα οτι δεν πρόκειται να ισχυριστώ πως τα εδάφια 41:9-12 περιγράφουν δημιουργία σε οκτώ ημέρες). Η Εβραϊκή Βίβλος έχει ουσιαστικά την ίδια διάρκεια των έξι ημερών στην ιστορία της Γενέσεως (και η Βίβλος είναι πολύ αρχαιότερη από το Κοράνι, ένα δεδομένο που απλώς επισημαίνω εδώ), αλλά η διαφορά είναι οτι η Βίβλος δεν εξηγεί το τί εννοεί όταν λέει “ημέρα”. (Ασφαλώς, η απλούστερη ερμηνεία είναι οτι εννοεί επί λέξει την περίοδο κατά την οποία ο ουρανός είναι φωτεινός, γιατί η Βίβλος επιδεικνύει τον ίδιο διαχωρισμό μεταξύ της έννοιας “ημέρα” και του Ήλιου όπως και ο συγγραφέας του Κορανίου, το οποίο σημειώθηκε στην §1.5.2· αλλά ας είμαστε γενναιόδωροι και ας υποθέσουμε οτι η “ημέρα” δεν είναι η γνωστή-μας περίοδος των 24 ωρών, αλλιώς τα δύο “ιερά βιβλία”, Κοράνι και Βίβλος, πέφτουν στο επίπεδο βιβλίων κόμικς για μικρά παιδιά.) Αντίθετα με τη Βίβλο, στο Κοράνι ο Αλλάχ επιχειρεί να πει στο Μωάμεθ ποια είναι η διάρκεια μιας “ημέρας του Αλλάχ”, αν και ο Αλλάχ δίνει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Στα εδάφια 22:47 και 32:5 ο Αλλάχ λέει οτι μια “ημέρα” για εκείνον είναι όσο 1000 χρόνια για τους ανθρώπους:

22:47 «Και σου ζητούν να επισπεύσεις την τιμωρία, και ο Αλλάχ με κανέναν τρόπο δεν θα ξεχάσει την υπόσχεσή Του, και ασφαλώς μία ημέρα για τον Κύριό σου είναι όσο χίλια χρόνια από εκείνα που εσείς μετράτε.»

32:5 «Αυτός ρυθμίζει την υπόθεση από τον ουρανό στη γη· τότε θα αναληφθεί προς Εκείνον σε μία μέρα, το μήκος της οποίας είναι χίλια χρόνια από εκείνα που εσείς μετράτε.»

Σημειώστε οτι αν και το 32:5 μιλά για μια συγκεκριμένη ημέρα, σε αντίθεση, το 22:47 μιλά γενικά για μια “ημέρα του Αλλάχ”. Επομένως από το 22:47 μπορούμε να συμπεράνουμε οτι όταν ο Αλλάχ αναφέρεται σε “ημέρα” γενικά, εννοεί ένα διάστημα 1000 ετών. Εντούτοις, στο εδάφιο 70:4 ο Αλλάχ θολώνει τα νερά λιγάκι, καθώς μιλά για ένα ιδιαίτερο είδος ημέρας (την ημέρα που παίρνει σε έναν άγγελο και σε μια ψυχή να αναληφθεί προς αυτόν), η οποία ισούται με 50.000 ανθρώπινα χρόνια:

70:4 «Προς Αυτόν ανεβαίνουν οι άγγελοι και το Πνεύμα σε μία ημέρα, το μέγεθος της οποίας είναι πενήντα χιλιάδες χρόνια.»

Δεν υπάρχει άλλο εδάφιο στο Κοράνι που να μας λέει πόσο διαρκεί μια “ημέρα του Αλλάχ”, εκτός από τα παραπάνω.

Το πρόβλημα είναι οτι ακόμα κι αν πάρουμε τη μεγαλύτερη διάρκεια των 50.000 ετών για μια ημέρα, τότε οι έξι ημέρες διαρκούν όχι περισσότερο από 300.000 έτη. Από αυτά, τα 4 Χ 50.000 = 200.000 έτη θα πρέπει να είναι ο χρόνος εντός του οποίου ο Αλλάχ δημιούργησε τη Γη και τοποθέτησε βουνά σ’ αυτή. Η διάρκεια αυτή, σαν απόλυτος αριθμός, είναι ένα τίποτα συγκρινόμενη με τα περίπου 4.500.000.000 έτη που είναι η επιστημονική εκτίμηση για την ηλικία της Γης. Δεδομένου οτι τα βουνά συνεχίζουν να σχηματίζονται (πάντοτε σχηματίζονται, ποτέ δεν σταμάτησαν), θα πρέπει να συγκρίνουμε αυτόν το μεγάλο αριθμό, το 4.500.000.000, με τον αριθμό 200.000 του Κορανίου για να δούμε το μέγεθος του λάθους. Αλλά ακόμη και αν θελήσουμε να είμαστε γενναιόδωροι και να θεωρήσουμε την αρχική περίοδο του σχηματισμού της Γης (χωρίς τα βουνά, όταν η επιφάνεια της Γης αποτελείτο κυρίως από λιωμένα πετρώματα), και πάλι καταλήγουμε σε ένα τερατώδες λάθος, συγκρίνοντας τα 2 Χ 50.000 = 100.000 έτη του Κορανίου με τα περίπου 500.000.000 της πραγματικότητας. Και φυσικά, αν θεωρήσουμε τη συνολική διάρκεια της Δημιουργίας, τότε πρέπει να συγκρίνουμε τα 300.000 έτη του Κορανίου με τα 13.700.000.000 της πραγματικότητας. Δεν θα αναφέρω καν το πόσο γελοίο ακούγεται το Κοράνι αν η “ημέρα του Αλλάχ” διαρκεί μόνο 1000 χρόνια (όπως μας λέει το 22:47) αντί για 50.000. Αυτό ονομάζεται “έλεγχος της πραγματικότητας” (“reality check”) για το Κοράνι, σε απόλυτους αριθμούς.

Αλλά και σε σχετικούς αριθμούς, η σύγκρουση με την επιστήμη δεν είναι ευκολότερη να τη χωνέψει κανείς. Ενώ στο Κοράνι ο λόγος (το πηλίκο) της δημιουργίας της Γης προς τη δημιουργία ολόκληρου του κόσμου (Γη και όλα τα άλλα) είναι 4 ημέρες / 6 ημέρες, ή 2/3, ή ~0,666 (το ~ σημαίνει “περίπου”), η αληθινή (επιστημονική) τιμή αυτού του λόγου είναι ο εξής αριθμός: 4.500.000.000 / 13.700.000.000 = ~0,328. Αυτό δεν είναι ούτε το μισό του ~0,666 του Κορανίου. Ας σημειωθεί οτι αυτό το λάθος — το σχετικό — είναι ανεξάρτητο του πόση διάρκεια έχει μια “ημέρα” του Κορανίου.

Δεδομένων όλων των παραπάνω, μπορούμε τώρα να εξετάσουμε τις παρακάτω δύο θεωρίες (για να εξηγήσουμε τα δεδομένα):

  1. Ο Αλλάχ, ο αληθινός συγγραφέας του Κορανίου, ισχυρίζεται οτι η Γη δημιουργήθηκε πρώτη και ο ουρανός αργότερα, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων ταυτόχρονα με τη Γη, αλλά σίγουρα όχι πριν από αυτήν· ενώ επιστημονικά γνωρίζουμε οτι το υπόλοιπο του σύμπαντος υπήρχε για περίπου 9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν η Γη να αρχίσει να σχηματίζεται. Ο Αλλάχ μας λέει οτι του πήρε το πολύ 200.000 χρόνια να ολοκληρώσει τη δημιουργία της Γης, και το πολύ 300.000 χρόνια για ολόκληρο το σύμπαν, ενώ η επιστήμη μας λέει οτι οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 4.500.000.000 και 13.700.000.000. Τέλος, ο Αλλάχ μας λέει οτι ο λόγος της δημιουργίας της Γης προς το Σύμπαν είναι ~0,666, ενώ η επιστήμη μας λέει οτι αυτός ο λόγος είναι ~0,328. Ο Αλλάχ, αν και απείρως σοφός (και επομένως γνωρίζοντας όλες αυτές τις ασυμφωνίες με την πραγματικότητα και τα λάθη στα χρονικά μεγέθη), διατύπωσε τα θέματα όπως περιγράφηκε χωρίς κανένα λόγο, γιατί ακόμα και οι Βεδουΐνοι της εποχής του Μωάμεθ δεν θα διαφωνούσαν επί τη βάσει κάποιων αριθμών και μόνο, καθώς δεν είχαν καμιά προσωπική άποψη για τους αριθμούς αυτούς σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου.

  2. Ο Μωάμεθ, ο πραγματικός συγγραφέας του Κορανίου, χωρίς θεία φώτιση, ισχυρίστηκε όλα τα παραπάνω, τα οποία — πολύ αναμενόμενα — συγκρούονται με όλα όσα ξέρουμε από την επιστήμη σήμερα.

Ποια από τις δύο θεωρίες ακούγεται πιο πιστευτή, αγαπητέ Μουσουλμάνε αναγνώστη; Πρέπει να λάβουμε υπόψη οτι ο Αλλάχ είναι άπειρα σοφός, ενώ ο Μωάμεθ ήταν αγράμματος. Σχετικά με την κοσμολογία, ο Μωάμεθ είχε τη γνώση των συγχρόνων-του αρχαίων Αράβων, οι οποίοι κατείχαν κάποιες παραδοσιακές πίστεις που κυκλοφορούσαν σε εκείνη την περιοχή του κόσμου, περιλαμβάνοντας την Εβραϊκή πίστη περί δημιουργίας του κόσμου σε 6 ημέρες. Δεδομένου ενός απείρως σοφού νου από τη μια, και ενός αγράμματου και μη εμπνευσμένου από την άλλη, από ποιον από τους δύο νους θα αναμένατε μια τέτοια πλάνη για την πραγματικότητα;

Σημειώστε επίσης οτι, ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο πραγματικός συγγραφέας του Κορανίου, τα παραπάνω λάθη ισχύουν σε κάθε περίπτωση. Είτε ο Αλλάχ τα διατύπωσε, είτε ο Μωάμεθ, παραμένουν λάθη. Το να προσπαθούμε να τα “εξαφανίσουμε” μέσω διαφόρων αυθαίρετων υποθέσεων συνεπάγεται την αντιεπιστημονική στάση του να πιστεύουμε πρώτα μια θεωρία ως σωστή, και έπειτα να παραμορφώνουμε τα δεδομένα, αλλά και να επινοούμε νέα και αυθαίρετα δεδομένα, προκειμένου να στηρίξουμε τη θεωρία που μας είναι τόσο αρεστή. Αν το κάνετε αυτό, μη μιλάτε περί επιστήμης παρακαλώ, γιατί δεν γνωρίζετε τί είναι αυτή.

Η θεωρία #1, προκειμένου να εξηγήσει γιατί η δημιουργία περιγράφεται σε λανθασμένη διάταξη και σε ασυμφωνία με τη σύγχρονη γνώση, υποθέτει οτι ο Αλλάχ προσπαθούσε να ευχαριστήσει τους Βεδουΐνους της εποχής του Μωάμεθ. Θα μπορούσε όμως ποτέ ο τόσο κοσμολογικά ευαίσθητος Βεδουΐνος να αισθανθεί δυσπιστία απέναντι στον Μωάμεθ αν το Κοράνι του έλεγε οτι τα αστέρια δημιουργήθηκαν πριν από τη Γη, οτι η Δημιουργία διήρκεσε τόσες μέρες όσες απαιτούνται για να υπάρχει συμφωνία με την πραγματικότητα (δηλαδή με τη σύγχρονη γνώση), και οτι ο λόγος της διάρκειας της δημιουργίας της Γης προς τη δημιουργία του σύμπαντος είναι ~1:3; Τί θα άλλαζε στη στάση του Βεδουΐνου προς τον Μωάμεθ, αφού ο πρώτος είχε ήδη δεχτεί μια τόσο απίστευτη ιδέα όπως οτι ο Μωάμεθ επικοινωνούσε κατευθείαν με το Θεό; Πώς μπορείς να είσαι τόσο σοφιστικέ ώστε να απορρίψεις μια αποκάλυψη λόγω κάποιων αριθμών (που είναι απλώς αριθμοί στο κάτω-κάτω), και την ίδια ώρα να είσαι τέτοιο παράδειγμα απλοϊκότητας και μωροπιστίας ώστε να δώσεις βάση σε έναν άνδρα που σου ζητά να απορρίψεις τους άλλους θεούς-σου και να πιστέψεις αυτόν επειδή μιλά με το μόνο Θεό; Δεν μπορείς να είσαι ιδιαίτερα έξυπνος και ιδιαίτερα μωρός ταυτόχρονα, έτσι δεν είναι; Κάτι δεν πάει καλά με τη θεωρία #1.

Περίληψη των Κοσμολογικών Παρατηρήσεων

Για να εξηγήσουμε τα δεδομένα που έχουμε από διάφορα εδάφια του Κορανίου που αφορούν στην κοσμολογία, και τα δεδομένα που παίρνουμε από επιστημονικές παρατηρήσεις, έχουμε τις ακόλουθες δύο θεωρίες:

  1. Ο Αλλάχ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου, και αυτά που λέει διαφωνούν με τη σύγχρονη γνώση επειδή ήθελε να ευχαριστήσει τους αρχαίους Βεδουΐνους (αν και κατά πάσα πιθανότητα εκείνοι διόλου δεν θα νοιάζονταν αν ο Αλλάχ περιέγραφε την πραγματικότητα όπως είναι), παραβλέποντας τη σημερινή σύγκρουση με την επιστημονική γνώση, αλλά και τη σημερινή-μας δυνατότητα να μιλάμε γι’ αυτή τη σύγκρουση.

  2. Ο Μωάμεθ είναι ο συγγραφέας του Κορανίου, το οποίο δημιούργησε χωρίς θεϊκή φώτιση, και αυτά που λέει διαφωνούν με τη σύγχρονη γνώση επειδή αντικατοπτρίζουν τη γνώση του Μωάμεθ περί του περιβάλλοντος κόσμου, όπως αυτός παρουσιαζόταν στον απληροφόρητο νου-του.

Αν η θεωρία #1 είναι σωστή, τότε ο Αλλάχ ασφαλώς πέτυχε να ευχαριστήσει τους αγράμματους Βεδουΐνους, αλλά ταυτόχρονα πέτυχε να κάνει τα μικρά παιδιά του σήμερα να “σκάσουν απ’ τα γέλια” με τις ανοησίες και τα εξόφθαλμα λάθη της Κορανικής κοσμολογίας.

 

ΤΟ  ΥΠΟΛΟΙΠΟ  ΤΟΥ  ΠΑΡΟΝΤΟΣ  ΚΕΙΜΕΝΟΥ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ  ΣΤΟ  ΣΤΑΔΙΟ  ΤΗΣ  ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ,
ΚΑΙ  ΘΑ  ΓΙΝΕΤΑΙ  ΣΤΑΔΙΑΚΑ  ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ  ΣΤΟ  ΜΕΛΛΟΝ



2. The “Biology” of the Qur’an

2.1 Qur’anic “Embryology”, or: “How to Pass Your Exams Without Studying”

Much fuss is made by Muslims today about the supposed knowledge of “embryology” (the development of the embryo in the mother’s womb) in the Qur’an. They ask how Muhammad could possibly possess such knowledge, which, moreover, they believe is correct. This section argues that Muhammad could indeed possess such knowledge, which is actually incorrect, and — worse! — is stolen from (plagiarizes) the writings of Galen, a famous ancient Greek medical doctor.

First, let’s see what kind of “embryological” information is included in the Qur’an.

In verse 22:5, we read the following:

22:5 “O mankind! if ye are in doubt concerning the Resurrection, then lo! We have created you from dust, then from a drop of seed, then from a clot, then from a little lump of flesh shapely and shapeless, that We may make (it) clear for you. [...]”

A similar description unfolds in verses 23:12–14:

23:12 “Verily We created man from a product of wet earth;”

23:13 “Then placed him as a drop (of seed) in a safe lodging;”

23:14 “Then fashioned We the drop a clot, then fashioned We the clot a little lump, then fashioned We the little lump bones, then clothed the bones with flesh, and then produced it as another creation. So blessed be Allah, the Best of creators!”

The above verses are usually accompanied by the explanation that the Arabic word for “clot” is alaqa, which can also mean “a lump of blood”. This is brought as solid evidence of the deep Qur’anic knowledge on embryology, and the question asked is: “How could Muhammad possibly know all that?”

My suggestion to Muslims is that they should stop asking this question, because the answer could be very, very embarrassing.

Muhammad could know very well what is described in 22:5 and 23:12–14 (which is wrong anyway, as we’ll soon see), in two different ways:

First, by direct observation. (This is the most embarrassing possibility for Muslims.) The ancient Islamic texts (the ahadith) describe several instances of horrible brutality performed to people by Muhammad — not directly by his own hand, but indirectly, by his “right hand” (his faithful Muslim men). I have talked extensively about those atrocities that reveal Muhammad’s brutal nature here, here, and here, so I won’t repeat them in this article. I will only mention one such case, in which the victim was a woman called Asma bint Marwan. She was a poet who wrote against Muhammad. In Muhammad’s code of ethics, if you insulted the self-proclaimed “Apostle of Allah” with words, you had to face the knife of one of his believers. Indeed, as described in ibn Ishaq:676, Asma bint Marwan was brutally murdered in her sleep by one of Muhammad’s religious zealots, while she had her five sons sleeping around her at home, one of them a baby suckling on her breast. Muhammad’s “right hand”, one by the name of Umayr, removed the baby from her breast and plunged his sword into her body. The next morning in the mosque, Muhammad, who was aware of the assassination, said: “You have helped Allah and His Apostle.” Umayr, obviously feeling remorse, said: “She had five sons; should I feel guilty?” “No,” Muhammad answered. “Killing her was as meaningless as two goats butting heads.” (!!!!!!)

If Muhammad thought that plunging a sword into a woman’s (and a mother’s!) body is “as meaningless as two goats butting heads”, then I don’t see why you, dear Muslim, regard it as “astonishing” that he knew what embryos look like. Indeed, an embryo looks like a blood clot (alaqa) only when you remove it by force from the woman’s uterus. But in reality the tiny embryo described in the 2nd stage of Qur’an’s verses 22:5 & 23:14 is not a bloody clot, but a collection of cells lacking blood, because the circulatory system hasn’t developed yet. The blood that Muhammad might have seen (if he opened up some other women’s bodies besides Asma bint Marwan’s) was the mother’s blood. This is an error that Allah shouldn’t have made, if Allah was indeed speaking in 22:5 & 23:14.

The second possibility for Muhammad’s source of knowledge is not as embarrassing as the previous one, but is still embarrassing. Specifically, the above Qur’anic verses sound eerily similar to a passage written four centuries earlier by the Greek medical doctor Galen (Γαληνός). Galen’s text follows on the left, Qur’an’s verses 23:13–14 on the right (ancient texts taken from this web page), and below them is the translation of each:

 
Γαληνός (“De Semine”): Qur’an, sura 23

Πάλιν δ’ ἐπὶ τὴν πρώτην τοῦ ζῴου σύστασιν ἐπανάγωμεν τὸν λόγον· καὶ ὅπως γε ἡμῖν εὔτακτός τε ἅμα καὶ σαφὴς γίγνοιτο, διελώμεθα τέτταρσι χρόνοις τὴν σύμπασαν τῶν κυουμένων δημιουργίαν.

πρῶτος μέν, ἐν ᾧ κατὰ τὰς ἀμβλώσεις τε καὶ κατὰ τὰς ἀνατομὰς ἡ τοῦ σπέρματος ἰδέα κρατεῖ. κατὰ τοῦτον τον χρόνον οὐδ’ Ἱπποκράτης ὁ πάντα θαυμάσιος ἤδη που κύημα καλεῖ τὴν τοῦ ζῴου σύστασιν, ἀλλ’, ὡς ἀρτίως ἠκούσαμεν ἐπὶ τῆς ἑκταίας ἐκπεσούσης, ἔτι γονήν.

ἐπειδὰν δὲ πληρωθῇ μὲν τοῦ αἵματος, ἡ καρδία δὲ καὶ ὁ ἐγκέφαλος καὶ τὸ ἧπαρ ἀδιάρθρωτα μὲν ᾖ καὶ ἀμόρφωτα, πῆξιν δ’ ἤδη τινὰ καὶ μέγεθος ἀξιόλογον ἔχῃ, δεύτερος μὲν οὗτος ὁ χρόνος ἐστί, σαρκοειδὴς δὲ καὶ οὐκέτι γονοειδής ἐστιν ἡ ουσία τοῦ κυήματος. οὐκοῦν δὲ γονὴν ἔτι προσαγορεύοντα τον Ἱπποκράτην τοιαύτην ἰδέαν εὕροις ἄν, ἀλλ’, ὡς εἴρηται, κύημα.

τρίτος ἐπὶ τῷδε χρόνος, ἡνίκα, ὡς εἴρηται, τὰς μὲν τρεῖς ἀρχὰς ἔστιν ἰδεῖν ἐναργῶς, ὑπογραφὴν δέ τινα καὶ οἷον σκιαγραφίαν ἁπάντων τῶν ἄλλων μορίων. ἐναργεστέραν μὲν γὰρ ὄψει τὴν περὶ τὰς τρεῖς ἀρχὰς διάπλασιν, ἀμυδροτέραν δὲ τὴν τῶν κατὰ τὴν γαστέραν μορίων, καὶ πολὺ δὴ τούτων ἔτι τὴν κατὰ τὰ κῶλα. ταῦτα γὰρ ὕστερον, ὡς Ἱπποκράτης ὠνόμαζεν, ὀζοῦται, τὴν πρὸς τοὺς κλάδους ἀναλογίαν ἐνδεικνύμενος τῇ προσηγορίᾳ.

τέταρτος δ’ οὗτός ἐστι καὶ τελευταῖος χρόνος, ἡνίκα ἤδη τά τ’ ἐν τοῖς κώλοις ἅπαντα διήρθρωται, καὶ οὐδ’ ἔμβρυον ἔτι μόνον, ἀλλ’ ἤδη καὶ παιδίον ὀνομάζει το κυούμενον ὁ θαυμάσιος Ἱπποκράτης, ὅτε καὶ ἀσκαρίζειν καὶ κινεῖσθαί φησιν, ὡς ζῴον ἤδη τέλειον.

Galen (translation: author) Author of the Qur’an (transl.: Pickthal):

But let us talk again about the beginning of the formation of the living being; and so as to make the account both orderly and clear, we will divide the whole creation of the fetuses into four stages.

The first stage is when, as seen in abortions and dissections, the form of the sperm [semen] prevails. At that stage, not even Hippocrates, the all-wonderful, does call the constitution of the living being a fetus, but, as we recently heard in the case of abortion on the sixth day, [he] still [calls it] semen.

But when it is filled with blood, the heart and the brain and the liver are still unarticulated and unformed, yet they have some solidity and considerable size; that is the second stage, during which the substance of the fetus is flesh-like and no more semen-like. Hence, you will not find Hippocrates calling the form “semen” anymore, but, as mentioned, a “fetus”.

The third stage follows those, as was said, when it is possible to see the three main parts clearly, a kind of outline, and some sort of silhouette of all the other parts. You will see the formation of the three ruling parts clearly, that of the parts of the belly more dimly, and even more [dimly] than those [you will see the formation] of the limbs. For, later those form “twigs”, as Hippocrates called them, wanting to show their resemblance to branches.

And the fourth and final stage is when all the parts of the limbs have been articulated, and the wonderful Hippocrates calls the fetus not just an embryo anymore, but already a child, when he says it jerks and moves, like a being already fully formed.

13. Then placed him as a drop (of seed) in a safe lodging;

14. Then fashioned We the drop a clot,

then fashioned We the clot a little lump,

then fashioned We the little lump bones,

then clothed the bones with flesh,

and then produced it as another creation.

So blessed be Allah, the Best of creators!

What I see is that both accounts divide the process of fetus formation into four stages. Qur’an’s stages are: (1) drop of seed (“nutfah”), (2) blood clot (“alaqa”), (3) little lump of flesh (“mudghah”), and (4) bones clothed with flesh (“another creation”). Galen’s stages are: (1) sperm form, (2) flesh-like with blood, (3) three main parts and a silhouette of the other parts, and (4) limbs (with bones) articulated, a fully formed child. There is another account of the “four stages” theory, given in verse 40:67 as follows: “He it is Who created you (1) from dust, then (2) from a drop (of seed) then (3) from a clot, then (4) bringeth you forth as a child,” Though the stages here differ, they remain four stages.

If two students of mine had given me the above texts in their exams, I would charge the one on the right for plagiarism and give him a big round zero (0) as a grade. His text sounds like a badly conceived summary, a caricature of the text on the left, which is more detailed, well thought-out, and well written. The author of the text on the left makes several references to his source (Hippocrates), which he names — as every scientific text should do — and even praises. In contrast, the author of the text on the right praises only himself (“So blessed be Allah, the Best of creators!”). What an immoral(*) show of bombastic arrogance! And what an enormous distance from what scientists today consider as morally correct scientific ethos!

Muslims make a lot of fuss about a certain medical doctor, Keith Moore, who, having been paid in the 1980’s by the Saudis in order to accept a position in an Arabic institution, claimed that modern embryology agrees with the four stages described in the Qur’an. Muslims speak of Moore as if he is the only scientist whose opinion matters. Never mind that there are thousands of other embryologists in the world, and that Moore himself rejected his early Islam-friendly opinions in a more recent book of his (after he returned to the West and stopped being paid in petro-dollars). What Muslims do not understand is that Moore’s earlier opinion did not support the Qur’an, but Galen, the ancient Greek doctor, who is the true author and originator of the idea of a four-stage embryonic development.

Interestingly, however, both Galen and — of course — the Qur’anic text that plagiarizes him are wrong regarding the first stage of the embryo. As every semi-literate person knows today, the first stage of the embryo is not the “form of the sperm” (or the “drop of seed” in Qur’anic parlance), but the woman’s fertilized ovum. Why do neither the Qur’an, nor of course its source, Galen, mention at all the woman’s ovum, which is half as important as the single sperm cell that fertilizes it?(*) Could it be because microscopes were developed only in the 17th century? But if Allah was the author of the Qur’an, he shouldn’t be hindered by the non-existence of microscopes! Don’t you agree? And don’t tell me again about those extra-sensitive Bedouins, because I’d accuse you of lower wit than even theirs. Would they really freak out if the Qur’an had said in 23:13 “Then We placed him as a pair of two seeds, from man and woman, in a safe lodging.” They didn’t freak out when Muhammad abolished their other gods; why should they do so upon hearing about “two seeds, from man and woman”? Don’t pretend to be dumb, my dear Muslim reader; you are intelligent, therefore you should be able to understand that Allah could talk in ways that would sound harmless to illiterate ancient Arabs, and at the same time make us unbelievers convert to Islam, because we would see immediately today that Muhammad’s information was revealed to him by a Higher Wisdom. Instead, the Qur’anic text is just as it should be if it were conceived of by an illiterate ancient Arab.

One question remains: if Muhammad plagiarized Galen, who lived four centuries before Muhammad, and since Muhammad was illiterate, how could Muhammad be aware of Galen’s theory of a four-stage embryonic development?

And yet, nothing remains a secret forever. In this page, the author of which is someone with the pen name of “Dr. Lactantius”, we read the following:

“[S]ome 26 books of Galen’s work were translated into Syriac as early as the sixth century AD by Sergios of Resh’ Aina (Ra’s al-Ain).[3] Sergios was a Christian priest who studied medicine in Alexandria and worked in Mesopotania, dying in Constantinople in about AD 532. He was one of a number of Nestorian (Syriac) Christians who translated the Greek medical corpus into Syriac. The Nestorians experienced persecution from the mainstream church and fled to Persia, where they brought their completed translations of the Greek physicians’ works and founded many schools of learning. The most famous of these by far was the great medical school of Jundishapur in what is now south-east Iran, founded in AD 555 by Anusharwan.

The major link between Islamic and Greek medicine must be sought in late Sasanian medicine, especially in the School of Jundishapur rather than that of Alexandria. At the time of the rise of Islam Jundishapur was at its prime. It was the most important medical centre of its time, combining the Greek, Indian and Iranian medical traditions in a cosmopolitan atmosphere which prepared the ground for Islamic medicine. The combining of different schools of medicine foreshadowed the synthesis that was to be achieved in later Islamic medicine.[4]

According to Muslim medical historians, including ibn Abi Usaybia and al-Qifti, the most celebrated early graduate of Jundishapur was a doctor named al Harith ibn Kalada.[5] Faced with the collection of Syriac manuscripts of Greek physicians which had recently been introduced to Jundishapur, it is inconceivable that he would not have been aware of Galen’s theories. Furthermore, al Harith was an older contemporary of Muhammed and became one of the Companions of the Prophet. We are told by Muslim historians that Muhammed actually sought medical advice from him[6], and his "teachings undoubtedly influenced the latter" [i.e., Muhammed].[7] Cyril Elgood writes:

"Such medical knowledge as Muhammed possessed, he may well have acquired from Haris bin Kalda [sic], an Arab, who is said to have left the desert for a while and gone to Jundishapur to study medicine ... On his return Haris settled in Mecca and became the foremost physician of the Arabs of the desert. Whether he ever embraced Islam is uncertain, but this did not prevent the Prophet from sending his sick friends to consult him."[8] ”

The numbers in square brackets refer to the sources of the above text, which the reader can examine after visiting the above-mentioned web page.

Whether the above is true or not, it certainly suggests a plausible way in which information from ancient Greek literature could have reached Muhammad, by way of hearsay, information which later Muhammad might have attributed to Allah, perhaps even genuinely believing that it comes from Allah, and not from his own mind. Yet that information is, as we saw, incomplete and inaccurate. Certainly it doesn’t look like the kind of “divine knowledge” that we’d expect from Allah.

So, given all the previous data, once again we have two theories to explain them:

  1. Allah is the author of the above-mentioned verses. He described the development of the embryo in four stages, in a way which is suspiciously similar to that of the famous ancient Greek medical doctor Galen, perhaps because Allah also inspired Galen (?), who however was a pagan. Nonetheless, the four stages described in the Qur’an are wrong on several counts, most serious of which is that Allah neglects to mention the existence of the woman’s ovum. In general, Allah does not mention anything that requires a microscope to be seen, for reasons unknown and unexplained by this theory.

  2. Muhammad is the author of the above-mentioned verses. He described the development of the embryo in four stages, plagiarizing the work of the ancient Greek medical doctor Galen, perhaps after having a hearsay acquaintance with it from doctors who had studied the ancient literature. Naturally, Muhammad’s four stages have errors, and do not mention anything that requires a microscope to be seen, for the obvious reason that the microscopes were developed only in the 17th century. This implies that Muhammad did not really receive information from Allah, but thought he received it.

As before, the question persists: given the evidence, and using your rational and objective judgment, which of the two theories appears more plausible to you?

2.2 All living kinds come in pairs (but only if you are cross-eyed)

Some verses of the Qur’an claim that all “fruits” of the earth, or living beings in general, exist in pairs: male and female. Some of those verses, although they obviously mean to talk about biological things (living beings) given the context in which they are embedded, are however so vague that — out of context — sound as if Allah is saying that all things (in the universe) come in pairs. Some Muslims grab the opportunity to claim that Allah must have meant things like matter & antimatter, pairs that have been discovered in quantum physics in the 20th century. This is a silly argument, logically argued against as follows: if Allah said “all things come in pairs” (without meaning all living beings, i.e., disregarding the context), then it should be all things; therefore it suffices to find one counter-example (something that does not belong to a pair) to invalidate the idea of “all things”. Indeed, as we’ll see, there are plenty of “things” in nature that do not belong to pairs. But even if we restrict the meaning to “all things biological”, i.e., all living beings, again we find that it’s not true that all living beings come in pairs of male and female. Let’s see the relevant verses (my emphasis):

13:3 “And He it is Who spread out the earth and placed therein firm hills and flowing streams, and of all fruits He placed therein two spouses (male and female). [...]”

36:34 “And We have placed therein gardens of the date-palm and grapes, and We have caused springs of water to gush forth therein,”
36:35 “That they may eat of the fruit thereof, and their hands made it not. Will they not, then, give thanks?”
36:36 “Glory be to Him Who created all the sexual pairs, of that which the earth groweth, and of themselves, and of that which they know not!”

43:10 “Who made the earth a resting-place for you, and placed roads for you therein, that haply ye may find your way;”
43:11 “And Who sendeth down water from the sky in (due) measure, and We revive a dead land therewith. Even so will ye be brought forth;”
43:12 “He Who created all the pairs, and appointed for you ships and cattle whereupon ye ride.”

51:48 “And the earth have We laid out, how gracious is the Spreader (thereof)!”
51:49 And all things We have created by pairs, that haply ye may reflect.”

Now let’s examine each verse carefully.

Verse 13:3 talks explicitly about “fruits”. Now, if “fruits” is meant literally, i.e., apples, pears, peaches, bananas, kiwis, etc., then this verse is evidently wrong, because none of the fruits just mentioned is either male or female. (When you eat an apple, you eat an apple, not a “male apple” or a “female apple” — I hope that’s obvious and part of common knowledge.) And if “fruits” is used figuratively to mean “plants” (by a figure of speech called “synecdoche”, as when we say “brain” to mean “very intelligent person”), then verse 13 is wrong again, because there are some plants that are neither male nor female; they don’t multiply sexually, but asexually, through a biological process called “apomixis”. Some such plants are extremely common. One of them is the humble dandelion (see picture), which, being so widespread throughout the world, must have existed just under Muhammad’s nose — except that he couldn’t “sniff” the fact that that lowly plant would stand as evidence against his verse 3 of sura 13.

The humble dandelion, Qur’an’s asexual nightmare

So we see that no matter which way we interpret “fruits” in 13:3, we find that verse to be contradicting reality. Either Allah was sloppy when he said “all fruits” come in pairs of male and female — a sloppiness not befitting an all-wise being like Allah — or somebody who had a very superficial knowledge of nature came up with 13:3 (guess who).

Moving on to verses 36:34–36, we see that (34) Allah talks about creating gardens with date-palm fruits, grapes, and waters, (35) for people to eat and not toil to make, asking them to be thankful, (36) glorifying himself for having created all the sexual pairs, those that grow out of the earth, i.e., the plants. This of course logically does not imply that all plants are sexual. Then the phrase “and of themselves” has been interpreted as referring to people by some interpreters, or referring to animals by other interpreters, because the animals move by themselves (well, at least most of them, barring some aquatic species that really behave like plants). Then follows “and of that which they don’t know.” The pronoun “they” here must refer to people, who can be the only ones who don’t know. But the word “that” has been used by some Muslims as a reference to such exotic things as subatomic particles, matter and anti-matter, and so on. This is a completely arbitrary interpretation, because all the discussion (the context) from 36:34 up to this point was about things of the earth; why should Allah make suddenly a conceptual jump and talk about nuclear physics? The phrase would then be incoherent, and you wouldn’t want your Allah to think incoherently. The phrase “and of that which they don’t know” is called a blanket statement, which means that it’s so general and vague that it can cover anything that can be forced under it. Why should our minds go to nuclear physics and not to ideas much more accessible to Muhammad, such as that there are living beings that come in male–female pairs and which Muhammad didn’t know of? If I were in Muhammad’s position, thinking shrewdly, and knowing that I know next to nothing, I would think that there might be other living things besides those that I know, so I should cover that possibility with a blanket statement, so that my “revelation” does not become obsolete by later knowledge. Why is this explanation not as satisfying as the other one, if we don’t already have the theory that Allah is the originator of the Qur’an? Objectively, either of the two interpretations seems equally plausible. And, frankly, if Allah’s purpose was to persuade us, present-day unbelievers, why did he use such an ambiguous and vague phrase? “Extraordinary claims require extraordinary evidence”, says a dictum. To claim that “that which they don’t know” refers to nuclear physics is an extraordinary claim; the ambiguous phrase in 36:36 is anything but extraordinary evidence to support it.

An exactly parallel argumentation holds for verses 43:10–12: there is not enough evidence (let alone an extraordinary one) that the phrase “created all the pairs” refers to anything other than the male–female pairs that Muhammad could witness.

As for the verses of sura 51, although the context is again the earth (in 51:48), we read: “all things We have created by pairs” in 51:49. This is false no matter which way the word “things” is interpreted. If “things” refers to anything in the world, then there are many things that do not exist in pairs. I do not see the paired counterpart of the Grand Canyon, for example, or of hydrogen, gravity, Mars, Saturn, Sun, the real number π, the imaginary number i, the human feeling of sarcasm, and a host of other “things” that are one-of-a-kind. And if “things” refers to living beings, and therefore “pairs” refers to the male–female notion, then first, Allah is being sloppy in his language once again, saying “things” when he means “living beings”; and second, he is wrong, because there are plenty of living beings that do not come in pairs of male–female, such as the bacteria, many protists, fungi, and among animals, the rotifers — all of which are types of beings that escape the attention of someone who has only a superficial knowledge of the biological world.

As usual, two theories are available:

  1. Allah, who is indeed the author of the Qur’an, chose to be sloppy in his language and/or wrong in his statements. Allah of course knows that neither “things” nor “beings” always come in pairs. He opted to say wrong or inaccurate things so that the average Bedouin would agree with him, but billions of non-Muslims today would find that Allah spoke like an illiterate person.

  2. The author of the Qur’an is Muhammad (without divine guidance from Allah), and everything fits into place. Muhammad could very well be sloppy in his language, because he was only a human; and he could very well be wrong in what he said, because he talked only about things he could see with his bare eyes (lacking microscopes and lenses) and could not understand properly.

Which of the two theories makes better sense, explaining best the data?

2.3 Who holds birds in midair? (“The answer, my friend, is blowin’ in the wind...”)

There is a Qur’anic verse the context of which is not — strictly speaking — biology, but something like aviation and aerodynamics. But, lacking such a specific section in this article, and since the issue concerns birds, I’ll comment on it in the context of biology. So, there is the following verse in the Qur’an that explains to us what makes birds fly, or rather, who helps them be suspended in midair:

16:79 “Do they not look at the birds, held poised in the midst of (the air and) the sky? Nothing holds them up but (the power of) Allah. Verily in this are signs for those who believe.”

The author of the Qur’an makes a very strange statement, indeed. He doesn’t seem to know what it is that holds birds “in the midst of (the air and) sky”! Clueless, he attributes that to the power of Allah. But the answer is known to anyone who has a most rudimentary understanding of the medium of air (which was not well-understood in antiquity — it was conceived as “nothing”), and of the body structure of birds. And it doesn’t take scientific knowledge to understand the answer. Here, we prefer to give a “no comments” answer, by means of a short video that uses the words of a Bob Dylan song:

A wild duck stays nearly still in midair.
“The answer, my friend, is blowin’ in the wind...”

Of course, there is more to the answer than just “The wind blows, so the birds are lifted by it.” There is a bit of biology needed to fully comprehend why birds can fly but we can’t, even if we flap our arms fast, or even if we attach wing-like structures to our arms. The biological knowledge is that the bones of birds are hollow, which gives them a very small weight-to-volume ratio, and that’s what makes them lift themselves easily in the air, even if there is no wind blowing. But one doesn’t need to have such sophisticated knowledge to know that no God is needed to keep the birds poised in midair. The author of this text, having access to classes of school children of ages between 10 and 12 in the USA, asked several of them: “What makes birds fly in the air? Why can’t we fly, but they can?” The following answers were noteworthy (children’s answers in red, author’s further questioning in blue):

  • A 10-year-old boy: “They fly.” “Okay, they fly, but what makes them stay in the air? Why don’t they drop on the ground?” “They flap their wings and stay.” “But why, if we jump from a height and flap our arms we drop down and don’t stay in the air?” “Because we are heavy.”

  • Another child, a girl, 11 years of age, following approximately the same series of questions and answers as above, differentiated her reply in only the last part: “Because we don’t have wings, only arms.”

  • A 12-year-old boy: “They fly because they lift themselves with the wind.” “But what if there is no wind blowing, why don’t they drop down then? Why can a bird lift itself even inside your room?” (After some thinking:) “Because it creates some wind by flapping its wings.” (Ah! So it creates wind. This child thought that wind is necessary, probably making a distinction between air and wind.)

  • Interestingly, a 10-year-old Gypsy girl, one who had never gone to school before but started her formal education at that age, and who had never had any contact with Muslims or the Qur’an (her religion is Christianity), gave the following answer: “Because God holds them.” In the author’s reply, “Why doesn’t God hold us in the air?”, after first raising her shoulders, she finally answered: “God loves the birds.” That was the opinion of an illiterate child.

Perhaps the conclusion from the above discussions is that the less one knows, the more likely it is that one will see the flying of birds as an act of God. An illiterate person is prone to seeing God’s interventions everywhere, in every inexplicable phenomenon.

The confusion of identifying air with nothing seems to have pervaded ancient thought. A notable exception was ancient Greek thinkers, who elevated air into one of the four fundamental elements of nature (fire, air, water, earth — the theory of Empedocles, with ether adder later as a fifth element by Aristotle), and even earlier, as the only fundamental element (Anaximenes, 6th C. BC). But, generally, non-philosophers and the laypeople thought that what stands above solid objects on earth is nothing (see the book: “Nothing: A Very Short Introduction”, by Frank Close). This confusion lasted until the times of Galileo (17th C. AD) and the invention of the barometer. In summary, whereas philosophers and thinkers in general could understand the notion of air filling up space, laypeople and especially the illiterate among them identified the air with nothing.

That seems to explain the Qur’anic phrase: “Nothing holds them [birds] up” in verse 16:79 under the theory that the author of the Qur’an was Muhammad. But given the theory that Allah is the author of the Qur’an, verse 16:79 is hard to explain. Still, an attempt can be made, claiming that “(the power of) Allah” that holds birds in midair is the design of body structure of birds, which can be attributed ultimately to Allah. But, by this logic, everything can be attributed ultimately to Allah, so there is no reason why the reader of the Qur’an is asked to admire specifically the suspension of birds in the air in 16:79, and is expected to discover Allah in it.

2.4 What the author of the Qur’an could not see

Of importance is not only what the Qur’an talks about in the realm of biology, but also what it fails to talk about. What it omits is just as revealing as what it includes.

You see, if a knowledgeable individual examines the biological life of our planet today, he or she will be impressed more by what cannot be seen by the bare eye, rather than by what can be seen.

If we examined the living beings of Earth we should conclude that Earth is a planet inhabited primarily by bacteria, and on which some larger forms of life also exist.

The most stunning observation is that if we could put all the bacteria on one scale of a balance, and all other forms of life (animals, trees, etc.) on the other scale, then the balance would tip toward the side of the bacteria. The total mass of bacteria weighs more than all plants and animals put together!

The reason is that one gram of soil contains an average of 40,000,000 bacteria, and one milliliter of fresh water contains an average of 1,000,000 bacteria. The total number of bacteria of our planet is about 5 nonillion (5,000,000,000,000,000,000,000,000,000,000), forming a biomass that exceeds the biomass of all plants and animals (source).

But the Qur’an is completely mute regarding such stunning facts.

Why? Why isn’t the existence of bacteria even hinted at by the author of the Qur’an?

Could it be because the author of the Qur’an couldn’t see them?

No!... That can’t be true! Right? Because if the author of the Qur’an couldn’t see the all-important bacteria of our planet, then he couldn’t have been Allah. He must have been Muhammad; Muhammad, the illiterate nomad, who didn’t have microscopes, and thus couldn’t ever know about what he couldn’t see!

Why doesn’t the Qur’an mention the DNA, this molecule that turns out to be all-important in biology, and essentially determines how life is on our planet? Don’t give me again the dumb old argument about those extra-sensitive Bedouins, because you’ll force me to come up with a verse that would sound innocent to them, and yet reveal the DNA structure to us. I’ve done similar things numerous times in this text so far, so you wouldn’t risk insisting that I can’t do it again, would you? And I’m not even anywhere near as wise as Allah. Surely Allah could do it a zillion times better than me. So, tell me please, how can the Qur’an tell us anything interesting about biology when it omits referring even indirectly to the most important biological concept, the molecule that defines life, the DNA?

Why doesn’t the Qur’an mention anything about animals or plants that Muhammad couldn’t have known? Why, for example, doesn’t it mention the marsupials, such as the kangaroos? Could it be because the marsupials live in faraway continents, like Australia and South America, and Muhammad knew as much about kangaroos as kangaroos knew about Muhammad? And it’s not just the marsupials. Why does the Qur’an fail to refer even indirectly to anything like penguins (Antarctic, southern hemisphere), turkeys (North American), pumas (American), iguanas (Pacific), zebras (sub-Saharan), pandas (Chinese), eucalyptus trees (Australian), watermelons (sub-Saharan), bananas (Southeast Asian), tomatoes (South American), or potatoes (South American)? Instead, the Qur’an constantly talks about camels, dates, and grapes. Didn’t Allah know of any other animals and plants besides those that Muhammad could see? How “timeless” and “universal” can be a book the author of which does not give the slightest hint of fauna or flora that can be found outside of Arabia?

Why doesn’t the Qur’an refer even indirectly to the fact that living beings on Earth are not just plants and animals? Did you know that? There are living beings that are neither plants nor animals. Indeed, there are five “kingdoms” of living beings, of which the plants are one kingdom, and the animals another one; but there are three more kingdoms. One of them is the bacteria, mentioned earlier. A fourth kingdom is the protists, which include such tiny one-cell creatures as the amoeba and the paramecium, visible only with a microscope. (With the bare eye, a paramecium on a piece of glass looks like a barely visible dot, so tiny that you can’t understand it’s a living thing.) And the fifth kingdom is the fungi, which includes such things as the moulds and the mushrooms. Certainly Muhammad must have seen some mushrooms, but he knew so little that he couldn’t understand that the mushrooms are not plants. (Mushrooms lack chlorophyll, that’s why they’re not green; so they don’t synthesize nutrients from the sunlight — as plants do — but receive ready-made nutrients from decomposing organic material.) But Allah certainly knows that there are other living beings besides plants and animals on Earth. If the Qur’an was given to Muhammad by Allah, why does it sound as if Allah knows only about animals and plants?

I could continue like this with more examples, but I don’t want to tire you. The less you know about the biological world, the more you think that the Qur’an is fine in what it says about earthly biology. That’s because the less you know the more your mind is similar to the illiterate Muhammad’s mind, so the more you agree with him. On the contrary, the more you learn about biology, the better you see the gap between the simplistic, childish view of the Qur’an, and the complex reality. The more you know, the more distant your mind becomes from Muhammad’s mind, and the closer it gets to the all-wise Allah’s Mind. Don’t judge the Qur’an as an ignorant, illiterate person. Learn first, see how much there is in this world, see how much is omitted from the Qur’an, see how many miles away the complex reality is from the Qur’anic 10-year-old’s worldview, and only then issue your judgment. If you are ignorant and untrained in science, do me a favor please: simply close your arrogant mouth, open up your mind to scientific knowledge, and start reading and learning about the world and reality.

 



3. The “Geology” of the Qur’an

3.1 Why mountains exist, or: “putting the cart in front of the horse”

Suppose you spread a piece of dough on a table. You make the dough quite thin and flat — even flatter than those with which they make the Arabic pita, for example — and then you place a book on top of it. Assume that the dough is larger than the book, so there is some part of the dough that the book doesn’t cover.

Now you start pushing the book, very slowly, in one direction. What will you observe?

If the dough is neither too sticky (avoid adding butter), nor too slippery (avoid too much flour), it will remain flat under the book and move together with it, but it will be wrinkled in front of the book, in the direction of motion; behind the book, it might break up, so you’ll see holes forming in it.

That’s very similar to what happens in tectonic plate movements on Earth. The dough under the book is the tectonic plate. The wrinkles in front of the book (“front” in the direction of motion) are the mountains. And the holes behind the book are the volcanoes. In reality, of course, there is nothing corresponding to the book. The whole tectonic plate is the moving piece of dough. Where it meets other tectonic plates, mountains are formed; and where it breaks up, distancing itself from yet other tectonic plates, volcanoes erupt.

The tectonic plates of Earth

Now, at the points where mountains and volcanoes form, there are frequent and strong earthquakes, because the earth is unstable there. Everybody, I suppose, is familiar with the violent earthquakes of mountainous Pakistan, Afghanistan, Kashmir, Tibet, Nepal, and so on, due to the strong collision of the Indian subcontinent against the rest of Asia; a collision that’s responsible for the formation of the Himalayas, which are still being formed and raised. The same is true in the Andes of South America, another mountainous and quake-prone region. In general, where there are mountains in formation, there are earthquakes.

Each black dot on this map is a place where an earthquake occurred in the past century (British Geological Survey © NERC).
Notice how the dots accumulate in mountainous regions (including those within oceans), and essentially show the borders of tectonic plates.

Not all mountains shake, but if you want to avoid earthquakes, a good rule of thumb is: stay away from mountains. Go to Australia, for example, which stands in the middle of a tectonic plate, the Australian Plate; virtually no quakes there. Or go to Siberia, another vast flat expanse of land: no mountains, no earthquakes. Or go to the African Sahara, the Amazon Basin in South America, the Eastern U.S. and Canada, and so on — just take a look at the previous map if you want to find a safe place.

What does the Qur’an tell us?

Exactly the opposite. According to Qur’anic wisdom, Allah placed the mountains on Earth so that the earth doesn’t shake! Seriously, that’s what the Holy Book of Islam says. Here:

31:10 “He created the heavens without any pillars that ye can see; He set on the earth mountains standing firm, lest it should shake with you;”

Just as you read it: Allah put the mountains on the earth so that the earth doesn’t shake with “you” (the believers). In other words, in the Qur’an we have the following relation of cause-and-effect: the cause is the mountains; the effect is the stability of the earth. Does this comply with our modern knowledge of plate tectonics?

Modern science (as explained earlier with the analogy of the dough) tells us that the relation of cause and effect is different: the cause is the movement of tectonic plates; the effect is the formation of mountains (“wrinkles” on the Earth’s crust) and of course of volcanoes (which the Qur’an seems to be blissfully unaware of — I wonder why! ), an activity naturally accompanied by earthquakes. Thus, the mountains are not “stabilizing factors” that exist due to Allah’s benevolence to human beings (“lest [the earth] should shake with you”), but necessary and unavoidable results of tectonic plate motion. Just as the wrinkles of the dough, mountains will still form whether Allah likes it or not — unless Allah had placed us in an entirely different universe, with a wholly new and different set of laws of physics. But with our laws of physics, Allah has no choice: once there is tectonic plate motion, “wrinkles” will be created no matter what. And those “wrinkles” do not stop the earth from shaking, as mentioned earlier and as concluded from data, which show that the most earthquake-prone regions of the earth are the mountainous areas that exist at the borders of tectonic plate collision (see maps).

Of course, there are also the “old” mountains (such as the American Appalachians), which used to exist at old borders of tectonic plate collision, but after millions and millions of years the plates changed shape, and the old mountains are now found resting in non-earthquake prone regions. But that again doesn’t mean that old mountains are there in order to prevent earthquakes. It simply means that the mountains are “forgotten” now by earthquakes, weathering out slowly due to air and water erosion — just as wrinkles of the dough that you created in the past and then left alone, moving the book in a different direction.

Once again, two theories are available:

  1. Allah, not understanding what the cause and what the effect is, stated that he placed the mountains where they are so that the earth doesn’t shake and people feel safe. In reality, tectonic plates move, and their motion results in earthquakes, “wrinkles” (mountains), and “holes” (volcanoes). Allah forgot to mention the closely related volcanoes.

  2. Muhammad, not understanding what the cause and what the effect is, stated that Allah placed the mountains where they are so that the earth doesn’t shake and people feel safe. In reality, tectonic plates move, and their motion results in earthquakes, “wrinkles” (mountains), and “holes” (volcanoes) on the Earth’s crust. Muhammad didn’t mention the volcanoes because no active or recognizable volcano exists in southern Arabia, and Muhammad, being illiterate, didn’t know about them.

Which of the two theories makes more sense? Could Allah ever “not understand” what the cause and effect is? (Is there anything that Allah “doesn’t understand”?) Could Allah not know how volcanoes are intimately related to mountain formation? Or would it be more reasonable to assume that Muhammad was the one who reversed the relation of cause and effect (“putting the cart in front of the horse”), and of course neglected volcanoes because either he had never heard of them, or if he had then they were something entirely remote and “other-worldly” in his mind? It is up to you, dear Muslim reader, to decide — but objectively please.

 

3.2 The “oceanology” of the Qur’an, or: “seeing shapes in clouds to score a point”

At this point we come to examine claims — regarding the scientific value of the Qur’an — that sound more like looking at clouds and seeing shapes of objects in them; i.e., using the imagination to concoct information that is not actually said in the text. We already saw at least one such example: it was when the phrase “and of that which they don’t know” (36:36) was interpreted by some Muslims as supposedly referring to subatomic particles! (See it.) Here we’ll witness another example in which the Qur’anic words and phrases are twisted so that their meaning matches some knowledge that is claimed to be modern and scientific (though it is not).

The relevant verses are 25:53 and 55:19–20, which talk about “two seas”. Specifically:

25:53 “And He has set free the two seas; one is fresh and palatable and the other is salty and bitter; and He has put between them a formidable, inviolable barrier.”

55:19–20 “He let free the two seas, they meet together; He has built a barrier between them, they do not transgress.”

Verses 55:19–20 sound like a repetition of 25:53, except that they are less detailed: there is no mention of salty or fresh water. Perhaps verse 35:12 is also relevant, because it talks about salty and bitter seas, though not about a barrier between them:

35:12 “And the two seas are not alike: this, fresh, sweet, good to drink, this (other) bitter, salt.”

The above verses, and more specifically the first two, have been interpreted by seeing-shapes-in-the-clouds Muslims as referring to the following natural phenomenon: when the fresh water of a river flows into the salty water of a sea, a “barrier” of sorts is formed between the two bodies of water that have different salinity, a phenomenon that can be easily seen from above (e.g., a hill — see picture, below) and examined from up close (e.g., with a boat).

A river flowing into the sea. The border of the difference in salinity is clearly visible at the lower part of the picture.

Muslims love to speak in such terms: “Modern Science has discovered that in places where two different seas meet, there is a barrier between them. This barrier divides the two seas so that each sea has its own temperature, salinity and density.” This is otherwise known as the pycnocline in scientific jargon. Sometimes they interpret the Qur’anic verses as referring to the pycnocline where river meets sea, and other times where sea meets sea, such as the Mediterranean Sea meeting the Atlantic Ocean.

Except that... there are some holes in this reasoning. First of all, verse 25:53 cannot refer to a sea-meets-sea situation, such as the Mediterranean and the Atlantic, because it talks about one of the two being “fresh and palatable”. That should be the Atlantic, since it is the one with slightly lower salinity than the Mediterranean.(*) I advise Muslims not to drink from the water of the Atlantic to test whether it is fresh and palatable! Verse 25:53 can only refer to a river-meets-sea situation. But then, we don’t need “modern science” to tell us about it! The phenomenon can be readily seen, as mentioned, from atop a hill, and can be examined from up close. Ancient sailors knew about it. Aristotle, who lived 1000 years before Muhammad, made reference to it in these words: “The drinkable, sweet water, then, is light and is all of it drawn up: the salt water is heavy and remains behind [emphasis added].” Pearl divers in the Arabian Gulf also knew about it. In the salty waters of the Arabian Gulf there are springs of fresh water that lay about 4 to 6 meters below sea level. One such famous spring is `Ain Ighmisaâ which lies to the north-east of the city of Jubail, in Saudi Arabia. The Nile delta is so close to Muhammad’s old lands. Why do we need “modern science” to know about this phenomenon? And why shouldn’t Muhammad have heard of it, just as he had heard of so many other things in his life (including the works of Galen, as we saw earlier)?

As for verses 55:19–20, they sound like a reminder of verse 25:53, but as if the author forgot to mention the difference in salinity. Why should 55:19–20 refer to the Atlantic and the Mediterranean? This is where Muslims see shapes in clouds. It is a completely arbitrary interpretation to make reference specifically to the Atlantic and the Mediterranean. If such arbitrariness is fair game, then by the same token, I propose that 55:19–20 refers to the two bodies of water (or “water”) that ancient peoples thought that exist: the water of the sea, and the “water” of the sky. (Because the sky is blue, and water comes down from it when it rains, ancient peoples — such as the Hebrews, who say so in their Torah — thought that waters lie above the heavenly dome, and that God separated “the waters above” from “the waters below”.) The two “seas” meet (apparently only) at the horizon, where the sky “meets” the sea. This interpretation of 55:19–20 seems no more arbitrary than the Muslims’ favorite Atlantic + Mediterranean interpretation.

In addition, the said barrier is neither formidable nor inviolable. Soon after the fresh water meets the salty one, it mixes with it. (If it didn’t — if the barrier was truly formidable and inviolable — then the river waters would extend indefinitely into the sea and eventually replace it!) The barrier appears as “inviolable” to sailors because there is a constant flow of fresh water from the river. Before the old fresh water has the time to mix with the salty one, new fresh water arrives, and that’s what creates the illusion of a “barrier”. The latter is merely a region a few feet or meters wide (depending on the speed of the river water) where the two waters do get mixed.

Once again we see the same pattern: knowledge that was already known in antiquity (cf. the stages of an embryo) is presented by Muslims as newly discovered by “modern science”. If Allah wanted to impress us with knowledge of the seas and oceans, why didn’t he mention something that ancient sailors (of Muhammad’s time) couldn’t possibly have known? Why didn’t he say something like “And I made the sea so deep that even the tallest mountain can fit in it.” (Altitude of Mt. Everest: 8,848 m; depth of Pacific Ocean at the Marianna Trench: 10,994 m.) Or: “And in the depths of the oceans I put creatures larger than the elephant. I allowed the largest animal to live in the sea.” (The blue whale is the largest animal — not just of our times, but among all animals that have ever existed —source.) Why do we get from the author of the Qur’an only information that was known to people of Muhammad’s times?

 



4. The “Noology” (“Cognitive Science”) of the Qur’an

4.1 Lies: Dear Muslims, do you lie with your... er... forelocks?

Muslims who try hard to unearth “science” in the Qur’an have come up with the following claim, based on verse 96:15–16:

96:15–16
“Let him beware! If he desist not, We will drag him by the forelock — a lying, sinful forelock!” (transl.: Yusuf Ali)
“Nay, but if he cease not We will seize him by the forelock — The lying, sinful forelock -” (transl.: Pickthal)
“Nay! if he desist not, We would certainly smite his forehead, a lying, sinful forehead.” (transl.: Shakir)

We see that two of the three well-known and accepted translators (Yusuf Ali and Pickthal) have translated the Arabic word ناصية as “forelock”, whereas the third one (Shakir) translated it as “forehead”.

The claim made by Muslims is that, whether “forelock” or “forehead”, verse 96:15–16 says that Allah will seize a certain liar by the front of the head; and that modern neuroscience has discovered that lies indeed originate in the frontal lobe of the brain (the prefrontal cortex in particular), which is situated behind the forehead! How could Muhammad ever know such a modern scientific finding! Ergo, the divine origin of the Qur’an is proven.

I’ll skip the moot point about what modern neuroscience has discovered about lies, because although some research shows that the frontal lobe plays a pivotal role in dealing with lies, there is also research showing that when the frontal lobe (specifically the anterior prefrontal cortex) is inhibited, the processing of lies improves (e.g., see here); which means, roughly, that with the frontal lobe out of the way, our lying ability gets better!; as well as other research showing that the entire brain participates when lying, not just the frontal lobe. But, even though neuroscience hasn’t come up with a final verdict yet, for the sake of argument, I’ll accept that the frontal lobe is the area of the brain that deals with lies, and I’ll examine the rest of the claim.

So, let’s see. I said that the Arabic word used in the Qur’an is: ناصية , and that it means “forelock”. Every well-educated Arabic speaker, and especially an Arab linguist, will tell you that ناصية means only “forelock” in the Qur’an, never “forehead”.  (The “forehead” in Arabic is جبين , a very different word; as to why Shakir translated ناصية as “forehead”, see below for a possible explanation.) But what is a “forelock”? Here is a picture of one:

A typical forelock: the lock of hair falling over the forehead, usually of horses.

That’s what a “forelock” is: a lock of hair that partially covers the top-front of the face; nothing more, nothing less. In Modern Arabic, the word “forelock” (ناصية) can be used in a metaphorical sense, when saying, e.g., “the forelock of the tribe”, meaning “the most honored man in the tribe”; or: “the forelock of the language”, meaning “someone who is very clever in dealing with language”; etc. But that’s Modern Arabic, which has evolved from the classic language and has added meanings to words. In the Classic Arabic of the Qur’an, ناصية means only literally the forelock as shown in the picture, above.

And why does Allah (or is it Muhammad?) say that he will seize the liar by his forelock?

Because back in ancient Arabia it was a custom to grab horses by their forelocks and move them around. Even slaves could be guided like that. Grabbing someone or something by the forelock was a gesture that showed domination: the one who grabbed an animal or person like that was in a dominating position over that animal or person.

But that’s only the general cultural background. There is a specific cultural background here, which we need to understand in order to see the origin of the strange verse 96:15–16. The entire surah 96 of the Qur’an, which is very short (only 19 verses, created when Muhammad was in Makka) was “revealed” in order to condemn a specific person, Abu Jahl, who had a feud with Muhammad. Let me repeat this: Muhammad had a feud, a long-standing quarrel with Abu Jahl, a man who hated Muhammad and did nasty things to him. Then comes (supposedly) Allah, who sides with Muhammad, revealing the 19-verse-long surah 96 to him, which condemns Abu Jahl, threatening him that if he continues with his lies he will be grabbed by the forelock, like a horse or slave, and will face “the guards of the Hell” (96:18). (So much for the timelessness and eternal validity of the Qur’an, surah 96 of which is devoted to Muhammad’s personal feuds and problems, which ended 14 centuries ago.) How do we know all this, about Abu Jahl? Because the story is recounted in a hadith by Sahih Muslim. Here it is:

Sahih Muslim, Book 39, Number 6718:

Abu Huraira reported that Abu Jahl asked (people) whether Mubammad placed his face (on the ground) in their presence. It was said to him: “Yes.” He said: “By Lit and Uzza. If I were to see him do that, I would trample his neck, or I would besmear his face with dust.” He came to Allah’s Messenger (may peace be upon him) as he was engaged in prayer and thought of trampling his neck (and the people say) that he came near him but turned upon his heels and tried to repulse something with his hands. It was said to him: “What is the matter with you?” He said: “There is between me and him a ditch of fire and terror and wings.” Thereupon Allah’s Messenger (may peace he upon him) said: “If he were to come near me the angels would have torn him to pieces.” Then Allah, the Exalted and Glorious, revealed this verse — (the narrator) said: We do not know whether it is the hadith transmitted to Abu Huraira or something conveyed to him from another source: “Nay, man is surely inordinate, because he looks upon himself as self-sufficient. Surely to thy Lord is the return. Hast thou seen him who forbids a servant when he prays? Seest thou if he is on the right way, or enjoins observance of piety? Seest thou if he [Abu Jahl] denies and turns away? Knowest he not that Allah sees? Nay. if he desists not, We will seize him by the forelock-a lying, sinful forelock. Then let him summon his council. We will summon the guards of the Hell. Nay! Obey not thou him” (Icvi. 6-19). (Rather prostrate thyself.) Ubaidullah made this addition: It was after this that (prostration) was enjoined upon and Ibn Abd al-Ala made this addition that by Nadia he meant his people.

As we see, the entire surah 96 of the Qur’an is included in this hadith. Interestingly, the above hadith tells us that the last phrase of 96:19 (“But prostrate thyself and draw near [unto Allah]”) was not given by Muhammad but was added later by Ubaidullah! People felt free, back then, to make additions to the Qur’anic text. So much for the supposition that the Qur’an has been unaltered, directly given by Allah and only by Allah.

And why did Shakir translate the word ناصية as “forehead”? Most probably because he felt that a forelock cannot be literally lying and sinful. Shakir didn’t understand the poetic use of the adjectives “lying, sinful” when referring to a lock of hair, and didn’t want the verse to sound silly in its English translation. But, in my opinion, it is not silly at all to say that a forelock is lying and sinful; it can be said “by poetic license”.

In summary: the Arabic word ناصية means “forelock” and only “forelock” in the Classic Arabic language of the Qur’an, and has nothing to do with neuroscience and modern knowledge about areas of the brain that become active when telling lies. Attributing such wild interpretations to old Arabic words can only be the result of a desperate attempt to take the data, reinterpret them, and make them fit to our cherished theories — a wholly unscientific attitude. Whoever does this, shows a total lack of understanding of how science works.

 

4.2 Mr. Muslim, seriously please: do you think with your heart?

It is a well-known fact that ancient peoples could not understand where the thoughts come from, which part of the body it is that does the thinking. Some ancient peoples, such as the Babylonians, Assyrians, Etruscans, Hebrews, Greeks, and Romans, thought that the seat of thoughts is the liver (source)! However, more widespread and common was the idea that the seat of thoughts and of emotions is the heart. Aristotle, the ancient Greek philosopher who lived 1000 years before Muhammad, thought that the heart is the seat of intelligence, whereas the brain is a cooling chamber for the blood (source). So also believed the ancient Egyptians, who, in preparing the dead body for mummification, they removed the brain as a useless “stuffing” of the cranial cavity, whereas they concentrated their efforts in treating properly the heart, as the ancient historian Herodotus informs us (Histories, Book 2). Still, not all ancients were totally clueless. For example, Hippocrates, the most respected doctor of the antiquity, correctly thought that the seat of intelligence is the brain (source). But the predominant view was that thoughts and emotions are produced by the heart. Such views found their way into the English language, in which we have expressions such as “to memorize by heart”, or “it breaks my heart”, as well as words such as “heartfelt”.

I suppose every educated person living in the 21st century understands why the ancient peoples were so confused about the heart. When something suddenly frightens us, when suddenly we become very angry, or when we see (or imagine) the person we are deeply in love with, our hearts start beating faster, and we feel the faster and harder beating in our chests. But why? Very simple:

  • in such situations, the brain suddenly needs to activate its neurons with a lot more electrical and chemical activity;

  • but in order to do so, the brain needs oxygen;

  • but oxygen comes to the brain through the blood;

  • so, to receive more oxygen, the brain needs more blood per unit of time;

  • thus, the heart needs to beat faster and harder in order to supply the required extra blood to the brain.

But the ancients could not know all this, because they ignored the dependence of the brain on oxygen, and hence on blood. When the brain thinks or feels anything (such as excitement, fear, anger, love, etc.), no part of it moves at all, so we don’t “feel” the brain. But it causes the heart to move faster (for the reason just explained), and that is what ancient people — who lacked modern knowledge — observed.

Now, guess what: the author of the Qur’an speaks exactly like an ancient person who thought that the seat of thoughts and of feelings is the heart! There are over 150 verses in various suras of the Qur’an that tell us that people think and feel with their hearts! And there is not a single verse telling us that the seat of thoughts and emotions is the brain (barring 96:15–16, which, as explained just previously, in §4.1, has to do with forelocks, and nothing to do with brains). Since the number of Qur’anic verses that refer to the heart and the chest as the seat of thoughts and emotions is too large, I will list here only a few of them, which are indicative enough (I chose the translation that is easiest to understand, but all translations say essentially the same thing; words in parentheses are inserted by the translator; I only emphasized the relevant words):

3:29 “Say: ‘Whether ye hide what is in your hearts or reveal it, Allah knows it all; [...]’ ” (Translator: Yusuf Ali)

3:103 “[...] and remember the favor of Allah on you when you were enemies, then He united your hearts so by His favor you became brethren; [...]” (Translator: Shakir)

11:5 “Lo! now they fold up their breasts that they may hide (their thoughts) from Him. At the very moment when they cover themselves with their clothing, Allah knoweth that which they keep hidden and that which they proclaim. Lo! He is Aware of what is in the breasts (of men).” (Translator: Pickthal)

16:106 “He who disbelieves in Allah after his having believed, not he who is compelled while his heart is at rest on account of faith, but he who opens his breast to disbelief-- on these is the wrath of Allah, and they shall have a grievous chastisement.” (Translator: Shakir)

22:46 “Have they not traveled in the land so that they should have hearts with which to understand, or ears with which to hear? For surely it is not the eyes that are blind, but blind are the hearts which are in the breasts.” (Translator: Shakir)

This last verse (22:46) is very revealing about which the seat of thinking is according to the Qur’anic author: “hearts with which to understand”, he says. And then, so as to dismiss any doubt about what he means by “hearts” (because someone with our modern knowledge might claim that “heart” in ancient Arabic meant also the “brain”), he tells us where the hearts are: “the hearts which are in the breasts(*)”!

How could the author of the Qur’an speak in ways that betray the total ignorance of the ancient world about where the seat of thinking, understanding, intelligence, and feelings is? Can that author ever be Allah? Does it not make so much more sense to conclude that we hear the voice of the 7th-century illiterate warlord of Arabia?

 


5. What the Author of the Qur’an Never Heard of

In the previous sections on Cosmology (§1) and Biology (§2), several concepts were mentioned that the Qur’anic author seems to have no idea that they exist. The examples of such concepts in Cosmology (and Astronomy) are so many that listing them here could fill an entire page (what with satellites, asteroids, comets, nebulae, neutron stars, black holes, galaxies, supernovae, globular clusters, open clusters, dark matter, dark energy, the expansion of the universe, the Big Bang, and on, and on...); and in Biology, examples of conspicuously absent concepts are the DNA, the cells, the bacteria, fungi, protists, dinosaurs, evolution by natural selection, mitosis, meiosis, any of thousands of animals and plants that are not found in Arabia, and a lot more. But there are other concepts that are missing from the Qur’an and do not belong to the scientific domains examined so far. Some such concepts are:

Ice

Why does the author of the Qur’an seem to know nothing about ice? Just put yourself in Muhammad’s position; would he ever be able to see ice, given the location of the world in which he spent his life waging wars? Not only would he be unable to see ice; he would be unable to imagine it even in his wildest dreams. If the author of the Qur’an is Muhammad, this explains perfectly the absence of any reference to ice. But if the author is Allah, why did He not mention it, even indirectly? Something like “solid water” would be enough to eliminate all this discussion about who the author of the Qur’an is. Why did Allah allow us to observe such serious omissions in his “perfect” book? How “perfect” is a book that has omissions, of any kind?

Atheists

In the Qur’an, Allah speaks about “unbelievers” all the time. But it seems that the unbelievers for Allah always believe in some god or gods. If they are neither Christians nor Jews, then they must be polytheists. The possibility that there can be people who do not believe in any god does not seem to cross Allah’s mind. And yet, today the atheists and all those who are not affiliated to any religion (without necessarily stating they are atheists) constitute a sizable percent of the world’s population (from 10% to 22% according to this source). There are also the agnostics, who answer the question about whether any god exists by: “I don’t know”. Why did Allah have such a restricted understanding of what people’s beliefs about the supernatural can be?

Hurricanes

Hurricanes, cyclones, and tornados, do not occur in Arabia. Should we be surprised that there is not a single mention to such weather phenomena in the Qur’an? By now, I think that’s exactly what we’d expect: if something never appears in Arabia (or did not appear, anyway, back in Muhammad’s time — such as atheism) we can be quite sure that it won’t be mentioned in the timeless and eternal book of Islam, which seems to have been written by a Bedouin for the Bedouins.


The previous are concepts found elsewhere in the world, but absent in Arabia. The reader should ponder why they are missing from the Qur’an. But there are other concepts, present everywhere in the world (including Arabia), but which a common, unsophisticated, and illiterate mind of the 7th C. AD could not understand, could not fathom, as they are beyond his mental horizon. Quite unsurprisingly, they, too, are missing from the Qur’an.

Gravity

It is said that the fish lives its whole life completely unaware of the water. Something similar happened to people before the emergence of modern science, and especially before the times of Sir Isaac Newton. Why do all objects seem to “want” to go down? What is it that pulls us downwards? Today, we answer: “The force of gravity.” And we have a pretty good theory that explains it: it is Einstein’s theory of General Relativity, which is an improvement of Newton’s theory of gravity. But before the 17th century, nobody even thought of asking the question: “Why do all things fall down?” Like fish unaware of the water, people were unaware of gravity. The Qur’an seems to fall in that same category: blissfully unaware of something as ubiquitous and “normal” as gravity.

Air

There seems to be no understanding of air in the Qur’an. Again, like the fish that does not perceive the water, most ancient people did not perceive the air as some “stuff”, but as “nothing”. This is made clear in verse 16:79 of the Qur’an, where its author marvels (or rather expects others to marvel) at how the birds are suspended “in the middle of the sky” (see §2.3): “Do they not see towards the birds controlled in the midst of the sky? None holds them up except Allah.” The fact that there is something that is called the air, which fills every “empty” space here on Earth, but becomes rarefied and soon ends completely if we move high enough above the Earth, never seems to be among the things the author of the Qur’an knows. Instead, rather than hinting at the end of the air and the existence of the vast void of the outer space, the Qur’anic author imagines “seven heavens” above the Earth (see §1.1), perhaps like blankets stacked on top of each other. (And Muhammad, in a hadith, even places the “throne of Allah” on top of the seventh heaven.) This is a very parochial, Earth-bound view of what exists “above” (or, more precisely, around) our planet.

Elements

Hydrogen, helium, lithium, beryllium, boron, carbon, nitrogen, oxygen, fluorine, neon, sodium, magnesium, aluminium, silicon, phosphorus, sulfur, chlorine, argon, potassium, calcium, ... and the list goes on, up to uranium, the 92nd and last natural element. Of these, only a few are mentioned in the Qur’an, such as sulfur (as a basic ingredient of the environment for unbelievers in hell), gold (as what the believers will be given in paradise — never mind what they’ll do with it), and iron (the stuff of swords — essential instruments of Islamic persuasion, by Muhammad’s own admission). But they are never mentioned as elements of nature; just as some materials, along with water, wood, or milk, which are not elementary but composite. One does not expect the Qur’an to be a chemistry textbook. But a text created by the All-Wise Allah is expected to make at least some vague reference to the fact that not all materials are complex and composite. The knowledge about elementary materials is completely missing from the book of eternal wisdom.

 


Conclusion

Can you be a pious Muslim and simultaneously examine scientifically each of the two theories about your Qur’an that I presented throughout this text? I believe not, because a scientific examination requires the (perhaps temporary) suspension of your belief that Allah is the author of the Qur’an (i.e., the belief that one of the two theories is already true). In other words, a scientific examination requires you to be objective. Worse, it requires that you accept the possibility that if your objective examination concludes the opposite of what you wished to be true, then — scientifically thinking — you must make your suspension of your belief permanent (unless further data persuade you otherwise). That’s a requirement of objective scientific thinking. Unfortunately, it runs contrary to your fundamental religious beliefs.

One more important concluding remark is the following: you must have noticed, after reading this article, that the points in which the Qur’an appears to falter are not just one or two, but several. (E.g., what with muddy springs, seven heavens, wrong orders of creation, wrong durations, wrong biology, wrong geology,...) The crucial observation is that, because the Qur’an is supposed to be the outcome of Allah’s wisdom, and since Allah is all-wise, all of those troublesome points must be answered by you to your satisfaction. That is, it is not sufficient to answer (or think that you answer) one of them, and then feel happy, thinking that you succeeded in confronting this article. You must answer all of the troublesome points, because an all-wise mind such as Allah’s should not produce a text that’s debatable at all.

And this last remark brings forth a further argument: if Allah is all-wise, and the Qur’an is a product of that all-wise mind, how is it possible that human beings like me manage to find so many “holes” in Allah’s text? A text produced really by Allah should be such that nobody, not even the unbelievers, could find anything to argue against. And yet, by comparing what the Qur’an says with modern knowledge, I find not just a few points to argue against, but several points in which the Qur’an blatantly conflicts with scientific knowledge (unless you don’t have that knowledge, in which case of course you don’t see the conflicts), and even some points that are so silly that would make little children laugh. Is this what you’d expect from an all-wise author?

My overall conclusion is that the author of the Qur’an wasn’t as “all-wise” as you think. Which simply means he wasn’t the one you think. He was the other one.


Footnotes: (Clicking on (^) brings back to the text)

(^) Το “Ζουλ-καρνάιν” σημαίνει “δίκερως”, από νομίσματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που τον εμφανίζουν να φορά κράνος στολισμένο με δύο κέρατα κριού.

(^) Οι σημερινοί Μουσουλμάνοι δεν γίνονται Μουσουλμάνοι επειδή ένα και μόνο πρόσωπο τους ανακοινώνει οτι έχει οράματα και επικοινωνεί με τον Αλλάχ σε μια σπηλιά. Αντίθετα, συνήθως γίνονται Μουσουλμάνοι επειδή μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου το καθένα μέλος-της είναι Μουσουλμάνος, συμπεριλαμβανομένων και των γονιών-τους. Ακόμα κ’ εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι που ασπάζονται το Ισλάμ ως ενήλικοι, δεν το κάνουν επειδή ένα και μοναδικό άτομο τους είπε οτι ακούει τη φωνή του Αλλάχ μέσα στο κεφάλι-του, αλλά επειδή ήδη υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός Μουσουλμάνων στον κόσμο, με τις παραδόσεις-τους, τις τελετές-τους, τις άκαμπτες πίστεις-τους, κλπ., οπότε κάποιοι άνθρωποι προσελκύονται από όλα αυτά (παράλληλα αποτυγχάνοντας να δουν τα ελαττώματα της σέχτας στην οποία προσχωρούν). Άρα, το να γίνει κανείς Μουσουλμάνος σήμερα δεν είναι θέμα αφέλειας και μωροπιστίας, αλλά μάλλον θέμα του είδους της κοινωνίας στην οποία γεννιέται κανείς, ή από την οποία επηρρεάζεται.

(^) Συγκεκριμένα, το τρεμόπαιγμα των αστεριών οφείλεται στη σκέδαση Rayleigh λόγω της ανομοιομορφίας του δείκτη διάθλασης, η οποία γίνεται εμφανής όταν ο αριθμός των μορίων του αερίου εντός του όγκου ενός μήκους κύματος στον κύβο γίνεται τόσο μικρός ώστε οι στατιστικές διακυμάνσεις να γίνονται σχετικά μεγάλες. Επηρεάζει το φως τόσο των αστεριών όσο και των πλανητών, αλλά το τρεμόπαιγμα στην περίπτωση των πλανητών εξαλείφεται στατιστικά λόγω της σημαντικής φαινόμενης διαμέτρου του δίσκου-τους, ενώ τα αστέρια φαίνονται σ’ εμάς σαν σημεία φωτός. Η σκέδαση Rayleigh είναι αντιστρόφως ανάλογη της τέταρτης δύναμης του μήκους κύματος, οπότε είναι πολύ πιο ισχυρή στο μπλε φως, παρά στο κόκκινο. (Ευχαριστίες προς τον Dr. J. Posonby για όλες αυτές τις πληροφορίες.)

(^) I wrote “immoral”, and perhaps you wonder what is immoral about showing arrogance. For you, the notion of “morality” is intimately related to sex. But in the Western world “morality” is not such a narrow concept as in your thought system. Many more things are immoral in the West; in addition, some things that are related to sex and you consider immoral, are not so in the West. For example, it is immoral to promise that you give a job to someone, make that person quit their previous job, and then tell them that no, the job you promised is not available anymore. It is also immoral to brag about yourself and arrogantly announce to everyone “I created this!” and “I own that!”. You wouldn’t want your God to be such a monster of arrogance in the West, because your God is supposed to set the examples for you to follow, and you don’t want to be immorally arrogant, nor teach your children to be like that. But, in the Western world, it is not immoral for a woman to show her nude body, either in an advertisement, or in a movie, in an art modeling session, in a nudist beach, or wherever else nudity doesn’t bother those who perceive it. Therefore, as you see, the notion of morality is not something absolute, but it depends on culture. Just because your culture enforces one monolithic version of morality doesn’t mean that your version is the “right” one. It’s only your version. So, your Allah, as he appears in your Qur’an, can be perceived as immoral from the point of view of other cultures.

(^) Actually, I would say the woman’s ovum is more important than the sperm that fertilizes it. Although from the DNA’s point of view both ovum and sperm contribute almost exactly 50% of the genes, from another viewpoint, the ovum is a single cell, produced only once in the woman’s menstrual cycle; whereas the sperms are millions. If a sperm dies, so what? There are millions of other contenders for entering the ovum. But if the ovum dies, that will be the end of the story, and the couple (woman & man) will have to wait for another ovum in the woman’s next menstrual cycle. So isn’t it really astonishing that Allah doesn’t mention the all-important ovum in his “Qur’anic embryology”, if he is really the author of the Qur’an?

(^) The salinity of the Atlantic is between 3.3 and 3.7%, whereas the salinity of the Mediterranean stands at around 3.8%.

(^) I realize that this text is read by many non-native speakers of English, so, for their benefit, allow me to mention here that the word “breasts” in stylized and obsolete-sounding English does not refer only to the breasts of women; it also means the chests (of men and women in general), and of course that is the sense in which the translator used it here. In any case, the Arabic word is الصُّدُورِ, and it means “the chests”.

 


Back to the index page of topics on religion

Back to Harry’s home page